【✤ M_Black ✤】

Fiction Inuyasha : F o l l o w M e . . . M y L o v e 5
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin

Waring !!! Spoil Manga Vol .48

 

***********************************************

ท้องฟ้าในวันหนึ่งที่ไม่ต่างไปจากเดิมากนัก เต็มไปด้วยเมฆสีขาวบางเบาลอลละล่องตามแรงลมที่เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าอยู่เหนือหัวไปเล็กน้อย ผู้คนมากมายพากันหยุดพักทำงานเพื่อกินอาหาร ท้องนาสีเขียวชอุ่มสวยยามมองจากหน้าผาไม่ใกล้จากตัวหมู่บ้าน ท้องน้ำในนาส่องประกายระยิบระยับ กลิ่นดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิอบอวลทั่วชายป่า รวมทั้งโขดหินสูงชายหน้าผาที่ถูกจับจองจากเด็กสาวคนหนึ่ง ริมฝีปากสีชมพูขยับไปมาเพื่อขับขานบทเพลงที่ตนร้องได้

Chichi wa iwareta
(มือของบิดา)
Ayakashi no te wa
(ส่งที่เรียกว่าปีศาจคือ)
Momori no te
(มือแห่งการปกป้อง)

Haha wa iwareta
(มือของมารดา)
Hito no te aru wa Hagakumi no tame
(คือมือแห่งการอุ้มชูฟูมฟัก)

Ryou no te awase tobira wo higaki
(ประสานมือทั้งสองเพื่อเปิดประตู)

เสียงเพลงอันไพเราะสดใส เรียกให้ใครคนหนึ่งเดินมาตามเสียงเรียกนั้น เมื่อโผล่พ้นเงามืดจากร่มไม้ จึงได้เห็นว่าเป็นชายหนุ่มร่างสูง เรือนผมสีเงินปลิวไสวตามแรงลม ดวงตาสีทองอำพันจ้องมองด้านหลังของเด็กสาวตรงหน้า เขาเดินมาใกล้อีกฝ่ายเรื่อยๆโดยที่เธอไม่รู้ตัวจนกระทั่งเสียงเย็นเยียบของเขาเรียกเบาๆ

" ริน " คนถูกเรียกหยุดร้อง แย้มรอยยิ้มดีใจจนเก็บไม่อยู่

" ท่านเส็ทโชมารุ " ร่างบางหันมา กาลเวลาเปลี่ยนให้เด็กหญิงตัวน้อยเติบโตเป็นเด็กสาววัยรุ่นงามสะพรั่ง เรือนผมสีดำสวยทิ้งตัวจรดเอว ดวงตากลมโตที่มักเต็มไปด้วยความซุกซนแปรเปลี่ยนเป็นดวงตางามระยับดุจลูกกวาง แขนขาเล็กเรียวยาวสวย ผิวขาวเจือสีซากุระงดงาม ใครเห็นก็คงไม่อยากจะเชื่อว่าจากเด็กหญิงตัวเล็กมอมแมมจะโตเป็นสาวงามได้ขนาดนี้ แน่นอนว่านั้นรวมทั้งเส็ทโชมารุด้วยอีกคน

" จาเค็นไปไหน " ร่างสูงถาม

" ท่านจาเค็นบอกว่า จะไปหาผลไม้ค่ะ " เธอตอบพลางยิ้ม เส็ทโชมารุเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะถามอีก

" ...สบายดีไหม " คำถามนี้เรียกให้หญิงสาวร่างบางยิ้มอีกครั้ง

" สบายดีค่ะ ท่านเส็ทโชมารุละคะ? ไม่เจอกันเกือบ 2 เดือน ท่านเส็ทโชมารุดูผอมไปจังเลย " อสูรหนุ่มขมวดคิ้วในคำบอกของริน

" ไร้สาระน่ะ " เขาว่าประโยคประจำตัว ก่อนจะเดินไปนั่งที่โขดหินข้างๆริน เธอหัวเราะอย่างไม่ติดใจคำตอบ ดวงตากลมโตสีดำจ้องมองร่างสูงข้างกายที่กำลังเหม่อมองหมู่บ้านชาวมนุษย์อยู่ ลมเย็นๆพัดพาเอากลีบดอกไม้สีสวย ปลิวเต็มไปหมด จนส่วนหนึ่งปลิวมาติดที่เรือนผมสีดำยาวของรินเข้า

" ตายจริง " ร่างเล็กอุทาน พลางลูบผมตัวเองเพื่อดึงเอากลีบดอกไม้ออก แต่พอเอาออกทีนึงก็มีอีกหลายกลีบที่ปลิวมาติดใหม่ จนใบหน้าหวานงอง้ำเพราะรำคาญที่ต้องมาเอาออกจนทำให้ผมของเธอยุ่งเหยิง

" อ๊ะ " รินตกใจเมือมือแกร่งของชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ยื่นมาช่วยดึงกลีบดอกไม้ออกให้โดยที่ไม่พูดอะไรเลย เขาเคื่อนตัวมาใกล้เพื่ออ้อมมืดไปดึงกลีบเล็กกลีบน้อยที่ติดอยู่ที่ด้านหลังออกจนหมด รินหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะพูดอ้อมแอ้มขอบคุณเบาๆ ขณะนั้นเองกลีบดอกไม้จำนวนนึงก็พัดเข้ามาติดเรือนผมสีเงินของเส็ทโชมารุบ้าง เด็กสาวที่เห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาจนโดนชายหนุ่มชำเลืองอย่างเคืองๆ

" ขอโทษค่ะ...เดี๊ยวรินเอาออกให้นะคะ " เธอว่า ยกมือขึ้นหยิบออกให้บ้าง แต่ยิ่งหยิบออกเท่าไหร่เธอก็รู้สึกว่าใบหน้าของตนเองใกล้ชิดอสูรหนุ่มมากเข้าไปทุกที จนต้องหลุบสายตาลงเพื่อหลบดวงตาของอีกฝ่ายที่โดนจ้องมากๆเข้าทีไร ก็รู้สึกเหมือนหัวใจมันสั่นทุกที

" ริน " เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเบาๆ

" คะ " ขณะที่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าคมก็โน้มลงมาใกล้ รินตกใจจนเกือบจะตกจากโขดหิน ดีที่อีกฝ่ายใช้แขนเกี่ยวเอวเข้ามาทัน แต่ร่างบางของเธอก็ยิ่งแนบชิดกับชายหนุ่มเข้าไปใหญ่ ดวงตากลมโตสบเข้ากับตาสีทองอำพันเต็มที่ รินค่อยๆคลายความตกใจลง ร่างทั้งร่างโอนอ่อนให้กับคนตรงหน้า เปลือกตาบางหลับลงรอรับสัมผัสนุ่มนวลจากริมฝีปากอีกฝ่าย มือเล็กเกาะสาบเสื้อเส็ทโชมารุไว้แน่น วินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกันนั้นเอง

" เจ้าริน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! " เสียงแหลมชวนปวดแก้วหูก็ดึงขึ้นเบื้องหลังทั้งคู่ รินตกใจผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่างทันที คนโดนผลักหันไปเล่ห์ตามองเจ้าปีศาจหน้าตาละม้ายคล้ายกบที่เตี้ยม่อต้อ เดินทำหน้าอารมณ์ดีมากมาตรงชายป่า ใจนึกเข่นเคี้ยวอยากซัดสักทีอยู่ จาเค็นเดินหิ้วผลไม้มากมายมาเต็มมือ

" นี่ เจ้าริน ข้ามีข่าวดีมาบอก วันนี้ท่านเส็ทโชมารุจะมาหาเจ้าล่ะ ....ชะอุ๋ย! " จาเค็นชะงักกึกเมื่อเห็นคนที่ว่าจะมากำลังนั่งส่งสายตาเย็นเหมือนน้ำแข็งส่งมาให้อย่างอาฆาตมาดร้ายสุดๆ พอเจ้าปีศาจปากมากมองที่มือของเจ้านายที่คล้องเอวรินไว้ ยิ่งมั่นใจว่าตนมาผิดจังหวะ ผิดเอามากๆด้วย!!!

" เอ่อ...ข้าว่าเจ้ารู้แล้วล่ะ ข้าไปล่ะ " พูดจบก็ทิ้งผลไม้ไว้โคนต้นไม้ใกล้ๆ หันกลับเตรียมชิ่งทันที แต่ถูกเรียกซะก่อน

" จาเค็น " เจ้าของชื่อเกิดอาการเสียงสันหลังวาบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปดู

" ขะ....ขอรับ "

" มานี่สิ " ดวงตากลมเหมือนไข่ห่านเริ่มรื้นน้ำ ใจก็คิดว่างานนี้ตายแน่ จาเค็นพยายามใจดีสู้เสือ(...เสือตัวใหญ่เสียด้วย) หันไปหาเจ้านาย เดินกระดึ๊บๆไปหา หวาดเสียวว่าวันนี้คงจบชีวิตเป็นแน่แท้

" เอานี่ไปให้ท่านแม่ข้า " จดหมายสีขาวถูกยื่นส่งให้

" ครับ? "

" ท่านเส็ทโชมารุบอกว่า ช่วยเอาจดหมายไปให้ท่านแม่ของท่านเส็ทโชมารุทีค่ะ " รินทวนความให้ เพราะกลัวจาเค็นถามเซ้าซี้มากๆเข้า ได้ซี้แน่ๆ เจ้าปีศาจคล้ายกบรีบรับมามือไม้สั่น ก้มหัวทำความเคารพนายเหนือหัวก่อนจะรีบไปส่งจดหมายให้ไวที่สุด รินถอนหายใจโล่งอกที่จาเค็นไปแล้ว โดยไม่บุบสลายเหมือนทุกทีที่มาผิดที่ผิดเวลา เธอหันไปมองคนที่ดูอารมณ์เสียแบบไม่แสดงออกข้างๆ เขาปล่อยมือจากเอวของเธอแล้ว แต่ก็หันหน้าหนีไปอีกทางดูก็รู้ว่าอารมณ์เสียขนาดไหน รินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถาม

" ไปเยี่ยมโตเซคุง กับชิโนบุคุงเป็นอย่างไรบ้างคะ " อีกฝ่ายเลิกคิ้วก่อนจะหันมามอง

" เขาปกติดี " รินยิ้ม

" ค่ะ ถ้ากลับไปปราสาทรินขอไปหาเขานะคะ "

" เขาไม่ใช่ลูกเจ้านะริน " เส็ทโชมารุว่า

" แต่รินถือว่าเขาเป็นลูกนี่คะ ก็เขาเป็นลูกของคนที่รินรักนี่ " ริบตอบพลางยิ้มเมื่อนึกถึงเด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดูสองคนที่ติดเธอแจมากกว่าพ่อของเขาเสียอีก แฝดคนละฝาที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่อายุได้ขวบกว่าๆ

" โรคุโจคงดีใจนะ ที่โตเซกับชิโนบุไม่ขาดความรักจากแม่น่ะ " อสูรหนุ่มีท่าทีเศร้าลงไปเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวที่ชื่อโรคุโจ

" แล้วก็ไม่ขาดความรักจากพ่อด้วยค่ะ " หญิงสาวว่า เอนหัวซบลงกับไหล่ของชายหนุ่ม พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 4 ปีก่อนตอนที่เธออายุแค่ 12 ปี

ตอนที่รินอายุได้ 12 ปี เส็ทโชมารุได้แต่งงานกับท่านหญิงโรคุโจ เผ่าพันธุ์สุนัขอสูรจากทางเหนือ แม้รินจะเสียใจแค่ไหนแต่เธอก็เก็บงำความรู้สึกไว้ให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้เส็ทโชมารุลำบากใจ รินเก็บตัวเองให้ห่างจากชายหนุ่มมากที่สุด เกือบปีที่เส็ทโชมารุแทบไม่เคยเห็นหน้ารินเลย แต่ด้วยหน้าที่และการขึ้นแทนตำแหน่งขุนพลสุนัขอสูรแทนบิดา เขาก็จำต้องมีชายาที่เหมาะสมทั้งฐานะและเผ่าพันธุ์ โชคดีที่โรคุโจภรรยาของเขาเข้าใจสามีและไม่หึงหวงกับความรูสึกของรินที่มีต่อเขา เธอปฎิบัติตัวเป็นภรรยาที่ดี แต่ทันทีที่คลอดบุตรชายให้กับเขาสองคน เธอก็จากไป และเส็ทโชมารุปฏิเสธการแต่งงานทางการเมืองอีก เขาไม่อยากทำร้ายผู้หญิงดีๆแบบภรรยาของเขาและ คนที่เขารักอย่างรินอีกแล้ว บุตรชายทั้งสองได้รินช่วยเขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเล็ก ทั้งคู่ติดรินมากกว่าเขาเสียอีก และเรียกรินอย่างเต็มอกเต็มใจว่า ท่านแม่

" ไม่เจอกันตั้งเกือบ 2 เดือน...เขาโตขึ้นมากไหมคะ "

" ก็เท่าเดิม แต่ช่างซักช่างถามมากขึ้น โดยเฉพาะถามหาท่านแม่รินน่ะ " คนฟังหัวเราะ

" แล้ว.... " เส็ทโชมารุเอ่ยขึ้น

" คะ? "

" ไม่คิดถึงพ่อของโตเซกับชิโนบุบ้างรึไง " เด็กสาวเงยหน้ามอง เขามองเธอตอบ รินยิ้มก่อนจะโผเข้ากอดชายหนุ่มแน่น เช่นเดียวกับที่เขากอดเธอตอบ

" คิดถึงสิคะ คิดถึงมากด้วย "

" เหรอ...งั้นช่วยสานต่อความคิดถึงที่ว่าหน่อยสิ " ไม่ทันที่รินจะต่อความกับคนตรงหน้า เธอก็ถูกอีกฝ่ายประคองใบหน้าให้เงยหน้าขึ้นมารับจูบเบาๆ แม้จะตกใจแต่ก็ยอมรับสัมผัสหวานนุ่มนวลดุจน้ำผึ้ง จากจอมอสูรหนุ่มทที่ใครต่อใครมักว่าว่าเขาเย็นชา เหี้ยมโหด ไร้หัวใจ แต่สำหรีบเธอแล้ว เขาคืนคนที่รักที่สุด รักยิ่งกว่าใคร คนที่อ่อนโยน อ่อนหวาน และรักเธอมากที่สุดเช่นนี้ ขอเพียงมีเส็ทโชมารุอยู่เคียงข้างกาย เธอก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...

*************************************************

" เชอะ เจ้าลูกคนนี้นี่ " เสียงบ่นอย่างไม่พอใจดังขึ้นในปราสาทของตระกูลสุนัขอสูร หญิงสาวร่างโปร่งผมสีเงินลุกขึ้นเดินไปมาอย่างอารมณ์เสีย

" มีเรื่องอะไรเหรอขอรับ " จาเค็นที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลถาม หลังจากที่มารดาของเจ้านายอ่านจดหมายแล้วก็เกิดหงุดหงิดขึ้นมา

" เหมือนพ่อไม่มีผิด เหมือนจนน่าหมั่นไส้ " เธอว่า โบกจดหมายไปมา เล่ห์สายตาไปที่รูปวาดของหัวหน้าเผ่าสุนัขอสูรทุกคนที่ได้รับสืบทอดตำแหน่ง เธอมองรูปลูกชายตัวดีสลับกับสามีตัวดี นอกจากจะปากแข็ง งี่เง่าพอกันแล้ว นิสัยรักเด็กยังเหมือนกันอีกเหรอเนี่ย

" ทำไมกันขอรับ " จาเค็นถามซ้ำ แต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ

" เดินตามรอยเท้าพ่อจริงนะ เจ้าลูกงี่เง่า " คนเป็นแม่บ่นไม่เลิก จดหมายในมือยู่ยี่เพราะแรงขยำ ในที่สุดคนส่งสารที่หมดสิ้นความอดทนในการรอคำตอบก็ตะโกนถามขึ้นมาดังๆ

" มันเกิดอะไรขึ้นขอรับ "

" ฮึ เจ้านายเจ้าน่ะ ส่งสารมาบอกข้าว่าจะรับแม่หญิงน้อยที่ชื่อรินเป็นภรรยา ชัดเจนไหม " จาเค็นรับจดหมายสีขาวที่ถูกส่งให้อ่านมาดูอย่างถี่ถ้วน เป็นตามที่พระมารดาบอกจริงๆด้วย ดวงตาสีเหลืองเต็มไปด้วยความตกใจ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเจ้านายรักรินแค่ไหน แต่แค่นึกไม่ทันว่าจะรับแต่งงานนี่นา

" จริงๆเลยเชียว เจ้าลูกงี่เง่า ทำไมถึงเหมือนข้าแต่หน้านะ เฮ้อ....เอาเถอะ " พูดจบหญิงสาวก็เตรียมเดินออกไปนอกห้อง

" จะไปไหนเหรอขอรับ "

" ก็ไปเตรียมเรื่องงานแต่งน่ะสิ  " เธอว่า ก่อนออกจากห้อง ดวงตาสีทองอำพันเหลือบมองรูปเเหมือนของสามีที่ล่วงลับ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

" สมใจเจ้าหรือยังล่ะ...ที่ลูกมีภรรยาคนที่สองเป็นมนุษย์น่ะ เก่งนักนะเรื่องวางแผนกินเด็กเนี่ย เชอะ " จาเค็นที่เผลอได้ยินแอบงงงวยกับคำพูดของพระมารดา แต่ก็ลืมไปในทันทีที่โดนอีกฝ่ายลากไปช่วยงาน งานแต่งครั้งสำคัญที่ไม่เคยมีมาก่อนในหน้าประวัติศาสตร์ของตระกูลสุนัขอสูร

.
.
.
.
.
...จะไม่มีใครที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง...
...จะไม่มีใครที่ต้องล้มลุกคลุกคลานกว่าจะตามคนข้างหน้าทัน...
...จะไม่มีใครที่ต้องเจ็บปวดกับการห่างไกลของระยะทาง...

...ตราบใดที่มือของเราสองคนจับไว้ด้วยกัน...
...ไม่ว่าจะสุดขอบโลก...
...ดินแดนที่แสนไกล...
...หรือแม้แต่ความตาย...

...มือก็จับกันไว้...
...เพื่อเดินเคียงข้างกัน...
...ไม่มีใครที่ต้องตามใคร...
...มีเพียงคนสองคนที่เดินทางเคียงกันไปเท่านั้น...
.
.
.
.

.
จันทร์เต็มดวงลอยเด่นกลางฟ้าที่มืดดำ แต่เต็มไปด้วยแสงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับ กลิ่นดอกไม้กลางคืนลอยอบอวลยามสายลมพัดผ่าน ภายในปราสาทประจำตระกูลสุนัขอสูร ตำหนักเขี้ยวจันทราที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในฐานชั้นใน มีเสียงหัวเราะของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นกับสาวใช้หลายคน เสียงหัวเราะสดใสเรียกให้ หญิงสาวผมยาวดำที่กำลังเดินมาถอนหายใจปนยิ้ม ในอ้อมแขนมีร่างเล็กๆของทารกหญิงหน้าตาน่าเอ็นดู มือเรียวยกขึ้นเปิดบานประตู ก่อนจะเรียกชื่อ

" อิจิเร็น... " เด็กชายตัวน้อยผละจากการเล่นกับสาวใช้ หันมาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงประตู เรือนผมสีเงินสวย ดวงตาสีทองอำพันกลมโต ทำให้เธอดยิ้มไม่ได้ ยิ่งเห็นใบหูสุนัขสีขาวแล้วยิ่งอดหลงรักไม่ได้เช่นกัน เหล่าสาวใช้เมื่อเห็นเธอก็พากันก้มหัวทำความเคารพ พร้อมเรียกอย่าให้ความเเคารพ

" ท่านหญิงริน "

" ท่านแม่... ซูซุ " เจ้าของเสียงหัวเราะในยามดึก วิ่งไปหามารดาพลางกอดอย่างประจบ รินนั่งลงกับพื้น ใบหน้าหวานหันไปหาหนึ่งในสาวใช้

" เดี๊ยวข้าเอาอิจิเร็นเขานอนเองจ๊ะ พวกเจ้าไปพักเถอะนะ " พวกหล่อนรับคำก่อนจะพากันทำความเคารพนายหญิงและนายน้อย

" ไว้พรุ่งนี้มาเล่นกับข้าอีกนะ " เหล่าสาวใช้หัวเราะ พยักหน้ารับคำนายน้อย แล้วจึงเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

" เอาล่ะ ...ไปนอนได้แล้วจ๊ะ " รินว่า อิจิเร็นมองที่ที่นอนสลับกับมองที่มารดา รินพยักหน้าช้าๆอีกครั้ง

" นอนจ๊ะ " เมื่อมารดายื่นคำขาด เจ้าตัวดีก็เดินฉับๆไปนอนแผ่ลงกับที่นอน ทำหน้าตางอแง จนรินต้องเดินไปนั่งลงข้างๆฟูกที่นอน พร้อมกับดึงผ้ามาห่มให้

" เด็กดื้อ...มาทำงอแงใส่แม่อีก "

" ท่านแม่...ลูกไม่ง่วง " เจ้าตัวเล็กทำน้ำเสียงออดอ้อน หูสุนัขนุ่มนิ่มลู่ลง ดวงตาสีทองอำพันเต็มไปด้วยความซุกซนตามประสาเด็กเล็กๆ หญิงสาวยิ้มพรายเพราะรู้ทันเจ้าตัวดี เธอบรรจงวางทารกน้อยในอ้อมแขนลงข้างๆคนเป็นพี่

" น้องก็คงไม่ง่วง " เขาว่า จ้องน้องสาวที่ลืมตานิดๆ รินหรี่ตามองลูกชาย

...แน่ะ...รู้ใจน้องเสียอีก

" ทำไมไม่ง่วงล่ะลูก ดึกมากแล้วนะ ดูสิพระจันทร์ขึ้นกลางฟ้าแล้ว " เธอชี้ออกไปข้างนอก

" ก็ลูกไม่ง่วงๆจริงๆนะครับ...ท่านแม่ " อิจิเร็นยืนยันหนักแน่น ตาสีทองซุกซนอย่างปิดไม่มิด

" ไม่ได้ลูก ดึกแล้วยังไม่นอน ท่านพ่อมาจะโดนดุเอานะ "

" ท่านแม่ก็...ลูกไม่ง่วงจะหลับได้ไงละครับ " รินขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิกแก้มหยอกล้อบุตรชาย

" ร้อยเหตุผลจริงๆนะ พ่อตัวดี ช่วยไม่ได้นะ "

" ท่านแม่จะให้ลูกเล่นต่อใช่ไหมครับ " หูสุนัขสีขาวกระดิกอย่างดีใจ รินยิ้มก่อนจะหยิบของในห่อผ้าที่ถือติดมือมาด้วยส่งให้เจ้าตัวเล็ก

" ดื่มน้ำอุ่นจ๊ะ จะได้นอนหลับ " อิเร็นหูตก คอตก ทำหน้างอแงใส่คนเป็นแม่อีก พร้อมทั้งรับกระบอกไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยน้ำเปล่าๆที่อุ่นพอเหมาะสำหรับเด็กเช่นตัวเองมาดื่ม ริบรับกระบอกคืนมา พอดีกับที่เจ้าตัวแสบทิ้งตัวลงนอน

" นอนได้แล้วจ๊ะ "

" ท่านแม่...ร้องเพลงให้ลูกฟังหน่อย " หญิงสาวเลิกคิ้ว พยักหน้ารับคำขอบุตรชายก่อนจะค่อยๆร้องเพลงไปเรื่อยๆ มือข้างหนึ่งก็ลูบเรือนผมสีเงินของอิจิเร็น เด็กชายขยับตัวมาซุกมารดาอย่างออเซาะ เดี๊ยวก็ขยับตัวไปมา จนเมื่อผ่านไปไม่นานนัก รินก็สังเกตได้ว่า เจ้าตัวดีสิ้นฤทธิ์นอนหลับปุ๋ยไปก่อนแล้ว รินยิ้มอย่างเหนื่อยใจปนเอ็นดู

" โธ่เอ๊ย เจ้าตัวแสบ ไม่ทันไหร่เลยหลับซะแล้ว "

" ฝันดีนะจ้ะ อิจิเร็น " รินก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากเล็กๆ แก้มนวลแดงระเรื่อจากน้ำร้อนที่เพิ่งดื่มไป หญิงสาวจัดแจงจัดท่านอน และบรรจงคลุมผ้าห่มกันหนาวให้ ก่อนจะอุ้มลูกสาวคนเล็กที่ยังไม่ถึงขวบดีออกไปข้างนอกห้อง เดินไปไม่ไกลเท่าไหร่นัก ก็ถึงห้องส่วนตัวของเธอ เมื่อเปิดบานประตูเข้าไป รินดูแปลกใจไม่น้อยที่เห็นใครคนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว

" กลับเร็วจังค่ะ " เธอเอ่ยกับชายหนุ่มร่างสูง

" ไม่ใช่งานหนักหนาอะไรนี่ " อีกฝ่ายตอบราบเรียบ รินยิ้มแห้งๆในนิสัยพูดน้อยของสามี เธออุ้มเจ้าตัวเล็กไปหาบิดา เขาก้มลงมองชีวิตน้อยๆในอ้อมแขนภรรยา ดวงตาสีทองอำพันอ่อนโยนยิ่งนักยามมองเลือดเนื้อเชื้อไขตนเอง

" ซุซุรัน ท่านพ่อกลับมาแล้วลูก " เธอบอกลูกสาว เจ้าตัวเล็กลืมตาน้อยๆ ขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีสีตาคล้ายคลึงกัน นอกนั้นใครๆก็พากันบอกว่าได้แม่มาหมดทั้งสีผม โครงหน้า

" ซุซุรันเหมือนเจ้ามากนะ " เขาเอ่ย

" อิจิเร็นก็เหมือนท่านเส็ทโชมารุออกค่ะ "

" ไม่หรอก อิจิเร็นเหมือนท่านพ่อ...ท่านปู่ของเขานะ ทำให้ข้าอดคิดไม่ได้เลยว่าถ้าท่านพ่อข้ายังอยู่คงจะหลงหลานคนนี้มากแน่ๆ "

" จริงเหรอคะ " อีกฝ่ายพยักหน้า รินยิ้ม

" อยากให้ท่านยังอยู่จังเลยนะคะ "

" อืม... " เส็ทโชมารุยกมือขึ้นแตะแก้มบุตรสาว แต่ดูท่าเธอจะเริ่มง่วงนอนก็เลยโยเยร้องไห้เสียหน่อย รินส่งลูกสาวให้บิดา เพื่อที่จะไปเตรียมที่นอนให้ ซูซุรันที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนบิดาก็ค่อยๆหายงอแงไปบ้าง อสูรหนุ่มก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผาลูกสาว เด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะทั้งๆที่น้ำตายังไม่แห้งด้วยซ้ำ เมื่อจัดที่ทางเสร็จ ชายหนุ่มก็ค่อยๆบรรจงวางบุตรสาวลงกับฟูกนอนสีขาวสะอาด

" ซุซุรัน นอนก่อนนะจ๊ะ ฝันดีเจ้าหญิงน้อยของแม่ " ริมจูบลงที่หน้าผากลูกสาวบ้าง เด็กหญิงค่อยๆหาวก่อนจะนอนหลับสนิท รินยิ้มอย่างเป็นสุขที่เห็นเลือดเนื้อของตัวเอง ไม่ผิดกับคนเป็นพ่อที่ยิ้มน้อยๆอยู่เบื้องหลัง

" เพิ่งกลับมา จะอาบน้ำไหมคะ รินจะเตรียมน้ำร้อนให้ "

" ไม่ต้องหรอก... ข้าแค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ ช่วยหน่อยแล้วกัน " เขาว่า รินลุกขึ้นหยิบชุดนอนที่เตรียมไว้มาช่วยสามีเปลี่ยนเสื้อ

" ท่านเส็ทโชมารุหิวบ้างไหมคะ? ถ้าหิวรินจะหาอะไรให้ทาน " เธอถาม

" ไม่... " โอบิถูกผูกเรียบร้อย ก่อนที่หญิงสาวจะจัดแจงทรงชุดให้เข้าที่

" งั้นเปลี่ยนชุดเสร็จก็นอนพักเสียหน่อยนะคะ ถ้ายังไงรินจะหาชาร้อนให้ "

" ไม่ต้องหรอก น้ำร้อนเปล่าๆก็พอ " รินชะงักมือที่กำลังเก็บกองเสื้อผา

" สูตรของเจ้าไม่ใช่รึ...น้ำร้อนๆในกระบอกไม้ไผ่ ช่วยให้หลับสบาย "

" ท่านเส็ทโชมารุยังจำได้เหรอคะ มันนานมากแล้วนะคะ "

" จำได้สิ " อีกฝ่ายยิ้ม เดินออกไปนอกห้อง ชั่วครู่จึงกลับมาพร้อมกับกระบอกไม่ไผ่ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น เธอส่งให้สามี เขารับมาดื่มก่อนจะมองร่างเล็กที่จัดแจงเตรียมฟูกนอนของเขา

" พรุ่งนี้โตเซ กับชิโนบุจะมานะ "

" จริงเหรอคะ "

" อืม "

" ดีจังคะ อิจิเร็นบ่นคิดถึงท่านพี่ของเขาน่าดู รินเองก็ด้วย" เส็ทโชมารุวางกระบอกไม้ไผ่ลงบนโต๊ะเขียนหนังสือริมห้อง ก่อนจะเดินมาล้มตัวลงนอน ดวงตาสีทองปิดลงอย่างอ่อนล้า รินจ้องมองสามีก่อนจะดึงผ้าห่มจะคลุมให้ แต่กลับโดนเขาใช้มือเกี่ยวลงมานอนกอดแทน

" ท่านเส็ทโชมารุ " รินท้วงอีกฝ่าย เขาลืมตาขึ้นมามองใบหน้างอง้ำของภรรยา

" คิดถึงแต่ลูก ไม่คิดถึงข้าบ้างหรือไง " ชายหนุ่มถาม หญิงสาวถอนหายใจ

" ตอบเหมือนเดิมทุกครั้งที่ถามค่ะ.....คิดถึงมากๆค่ะ "

" อืม...งั้นข้านอนแล้วนะ " แม้จะพูดเช่นนั้น แต่มือของเขาก็เอื้อมไปจับมือของรินมาไว้ที่อก เธออมยิ้มขยับตัวลงนอนบ้าง ร่างเล็กซุกกับอ้อมกอดของสามีเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆ เส็ทโชมารุขยับตัวมากอดรินไว้

" ริน... "

" คะ? "

" คิดว่า...อิจิเร็นกับซูซุรันอยากมีน้องอีกสักคนไหม? "

" เอ๋... " รืมลืมตาโพลงมองใบหน้าของอีกฝ่าย ที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้แบบที่ไม่เคยทำ ดูท่าว่าน้ำอุ่นหลับสบายคงจะใช้ไม่ได้ผลก็งานนี้แหล่ะ

.
.
.
.
.
.
.
.

ผ่านไป 2 เดือน จาเค็นมีงานใหญ่มาให้ทำนอกจากเป็นเพื่อนเล่นกับอิจิเร็น ดูแลซูซุรันเวลารินไม่ว่างแล้ว ก็ได้รับหน้าที่ยิ่งใหญ่และสำคัญยิ่งชีพอีกงานหนึ่งก็คือ ดูแลรินที่บางทีชอบกระโดกกระเดกให้อยู่นิ่งๆเรียบร้อย เพราะรินกำลังตั้งท้องนายน้อยคนที่สามอยู่ . . .

...Fin....

อวสานลงจนได้....อุกรี๊ดดดดดดดดดดดด ปลื้ม มีความอดทนในการแต่งเป็นเลิศ จบแล้ว จะได้ปั่นเรื่องอื่นต่อซะที โฮๆ (เออ...แต่งฟิคข้ากับคาโกเมะด้วยเซ่) อุ๊บส์ มีคลื่นแทรก แหมๆ ในที่สุดหนูรินก็ลงเอยก็ท่านเส็ทโชซะที แม่ยกค่อนข้างปลื้มใจ แต่ที่ปลื้มใจที่สุดนี่ก็ต้องหลานๆ ฮุฮุ หลานย่า น่ารักจริงๆเลย โดยเฉพาะอิจิเร็นเนี่ยน่ารักจริงๆ มามะย่าอุ้มที (น่านนนน ) ก็จบลงแล้วอ่ะนะ T v T ก็ปลื้มใจอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยๆ ในต้นฉบับตอนจบไม่ได้กล่าวถึงคู่นี้มากนัก มากล่างฟิคฉันเอาละกัน โอย ทำไมคู่นี้ถึงได้น่ารักขนาดนี้คะเนี่ย เอาล่ะ เรื่องหน้า ท่านอินุไทโชกับอิซาโยอิได้เป็นพระนางซะที คาดว่ารอเราแต่งจนเซ็งกันไปแล้วมั่งนั้นน่ะ  (เออ...ข้ารอแกแต่งนานนนนน มากส์ มาแต่งได้แล้วโว้ยยย) ตาแก่นี่ พูดมากจริงเลย -*- แต่ก็รักนะ แต่งจ้าแต่ง แต่เอาของอินุยาฉะให้จบก่อนนะตัวเอง

 Speacial Thank

1. อาจารย์รูมิโกะ - ไม่มีอาจารย์ หนูคงเอาเส็ทโชมายำไม่ได้
2. ปะป๊า + หม้าม้า - ขอบคุณสำหรับเงินค่าขนมที่ซื้ออินุให้ลูกค่ะ แต่ว่าแม่ขาเลิกพากษ์แทรกเวลาหนูดูอินุเสียทีเถอะค่ะ
3. นักอ่านทุกท่าน - ขอบคุณแรงใจ คำคอมเมนท์ต่างๆ
4. ตัวเอง - อดทนเป็นเลิศ
5. โดโรธี - แม่คอมเก่าแก่คู่ใจ
6. เพลงที่ฟัง - ขอบคุณเพลงเพราะๆที่ช่วยบิวท์อารมณ์

อินุยาฉะ - แต่งฟิคข้าซะที แง่งงง รอมาจะเดือนแล้วนะเฟร้ยยยยย
ท่านอินุไทโช - แต่งฟิคข้าด้วย ข้ารอแกแต่งนานเกินไปนะ นับจากหล่อนสถาปนาข้าเป็นสามีน้อยเนี่ยมันผ่านมาจะ 4 ปีแล้วฟิคไม่ได้คืบหน้าเลย ยัยห่วยเอ๊ย
M_Black - รำคาญเฟร้ย ไม่ต่งไม่แต่งมันแล้ว ....หันไปหากิ๊กเบอร์สามดีกว่า บี้จ๋า บี้ที่เลิฟฟฟฟ เขารอดูนัดกับนัดของตัวเองวันนี้อยู่นะ
อินุ+ท่านพ่อ - เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!

ไปล่ะ ขอบคุณทุกท่านที่อ่านนะคะ ^ ^ เจอกันงวดหน้ากับ  Have i told you lately ตอนจบ แล้วก็ A love before time ภาค 1 กับ 2 ค่า