【✤ M_Black ✤】

Fiction Inuyasha : F o l l o w M e . . . M y L o v e 4
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin

Waring !!! Spoil Manga Vol .48

***********************************************

" เส็ทโชมารุ " เสียงเรียกเย็นๆ ทำให้เจ้าของชื่อหันไปหามารดาที่ยืนนิ่งอยู่บนขั้นบันได หลังจากที่รินฟื้นทั้งหมดก็เตรียมกลับกันทันที ตอนนี้ทั้งรินและจาเค็นก็เดินลงไปรอข้างล่างก่อนแล้ว เหลือเพียงสองแม่ลูกเท่านั้น

" ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้าไว้อย่างนึง เกี่ยวกับเด็กนั่น " เส็ทโชมารุหรี่ตา

" เรื่องอะไร "

" เด็กคนนี้ผ่านความตายมา 2 ครั้ง และจากที่ข้าดูๆ ก็คงเคยเจอเรื่องสะเทือนใจเกี่ยวกับความตายมาด้วย ไม่งั้นเจ้าคงไม่หิ้วไปไหนมาไหนใช่ไหมล่ะ " คนเป็นแม่ว่าง่ายๆ แอบจ้องมองหินปรภพในมือ เล่ห์สายตาล้อเลียนไปให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ดูท่าไม่พอใจหน่อยๆกับเรื่องจริงที่มารดาว่า

" เข้าเรื่องซะที ท่านแม่ "

" เออๆ ข้ารู้แล้ว เอาล่ะ ที่ข้าจะเตือนก็คือ เด็กคนอาจจะมีอาการผิดปกติสักหน่อย เพราะคนที่รอดพ้นความตายจากเมโดวได้ก็คงต้องเผชิญซึ่งความเจ็บปวดจากสิ่งที่เรียกว่าความตาย กรณีเด็กนั่นน่าจะเป็น การฝันร้ายเพราะยังเด็กนัก ดูๆนางไว้หน่อยละกัน คนสำคัญของเจ้านี่ " เจ้าหล่อนแอบทิ้งท้ายล้อเลียนบุตรชายสักนิดหน่อย

" ไร้สาระ " เส็ทโชมารุพูดประโยคติดปากตามเคย อีกฝ่ายขมวดคิ้มทันที

" ตอนข้าพูดอะไรประมาณนี้กับเจ้าพ่อบ้าของเจ้า หมอนั่นก็ตอบข้าว่าไร้สาระ เหอะ ผ่านไปไม่ถึง 5 ปีก็ไปมีเด็กในสังกัดเป็นแม่ของ...ของอะไรนะ น้องเจ้าน่ะ "

" อินุยาฉะ " ชายหนุ่มตอบเสียงเครียด ไม่ค่อยจะเข้าใจอารมณ์มารดาเอาเสียเลย

" เออนั่นแหล่ะ อินุยาฉะ ชื่ออะไรน้าสาวน้อยคนนั้น อิซาโยอิน่ะ ถ้าข้าจำไม่ผิด " อีกครั้งที่เส็ทโชมารุต้องรู้สึกตึงเปรี๊ยะๆ ที่หน้าผากคลับคล้ายคลับคลาว่าเส้นประสาทจะกระตุกอย่างที่ไม่ค่อยจะเป็น ยกเว้นเวลาอยู่ต่อหน้ามารดา ยังไงๆเขาก็ไม่เคยเข้าใจแนวคิดของมารดาของเขาเลยแม้แต่น้อย เจ้าหล่อนช่างเป็นคนที่ไม่เคยจะสนใจอะไรนอกจากตนเอง มีที่ไหนพูดถึงภรรยาน้อยสามีตัวเองได้ง่ายดายปานนั้น จะว่าไปตอนรู้ว่าสามีนอกใจเนี่ยเห็นหัวเราะด้วยซ้ำ

" ดีสิ...มีคนมาเอาตาแก่ขี้บ่นนั่นไปกกซะมั่ง ข้าเบื่อจะเห็นหน้าอยู่แล้ว ถ้าให้ดีไปอยู่ด้วยกันเลยก็ดีนะ ได้ข่าวว่าสมกันดี " คำพูดในตอนนั้นเขาจำได้แม่นยำ และเพราะคำพูดแบบนี้แหล่ะ ท่านพ่อถึงได้หนีเตลิดไปหาเศษหาเลยจนเกิดเป็นไอ้ครึ่งอสูรงี่เง่านั่น แต่ถึงงั้นก็เถอะ ท่านพ่อท่านแม่เขาแต่งเพราะการเมืองอยู่แล้วนิ แบบนี้อาจดีกว่าก็ได้...แต่ว่านี่มันใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนี้ไหมเนี่ย...

" หมดเรื่องรึยังท่านแม่ " เขาตัดบททันทีหลังจากระลึกความจบ ก่อนมารดาเขาจะร่ายยาวสรรพคุณของท่านพ่อผู้ล่วงลับ

" หมดแล้วๆ มาทำตาขวางใส่ข้าอีก จะรีบเดินทางไม่ใช่รึไง ไปเถอะไป๊ จะมืดแล้ว " อสูรหนุ่มผมเงินหันหลังเดินลงบันไดไปทันทีแต่ก็ชะงักเล็กน้อยกับคำพูดหนึ่งของมารดาที่ตามหลังมา

" เส็ทโชมารุ...จะมีภรรยาเป็นมนุษย์ข้าไม่ว่าหรอกนะ แต่อย่าลืมหน้าที่การเป็นขุนพลสุนัขอสูรคนต่อไปล่ะ " ชายหนุ่มหลับตาเหนื่อยๆ  ทำไมมารดาเขาถึงได้เป็นซะแบบนี้ละ ก่อนที่จะมีอะไรตามมาอีก ร่างสูงก็รีบทะยานลับหายไปในหมอกเมฆที่ปกคลุมขั้นบันไดสูง ใบหูยังได้ยินเสียงหัวเราะเหมือนล้อเลียนของมารดาแว่วมาไกลๆ

************************************************************

จันทราขึ้นเป็นเสี้ยวกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน พรั่งพร้อมด้วยดวงดาวนับร้อยพันที่แต่งแต้มผืนฟ้าให้งดงามยามจ้องมอง ไอควันสีขาวจากองไฟพวยพุ่งออกมาจากเชิงป่าต้นสนที่เป็นที่ตั้งพักของกลุ่มของเส็ทโชมารุในค่ำคืนนี้ จาเค็นย้ายร่างเตี้ยๆของตัวเองเดินไปมา เพราะมีคำสั่งลับๆจากเจ้านายผู้งดงามให้เป็นคนลงมือทำทุกอย่างในคืนนี้ ไม่ว่าจะก่อไฟ หรือหาอาหารให้ริน โดยมีโคฮาคุเป็นลูกมือ ในขณะที่คนที่เพิ่งผ่านความตายนั่งเรียบร้อยอยู่ริมกองไฟ

" ท่านจาเค็น เห็นจะไหม้แล้ว "

" รู้แล้วๆ " ปีศาจตัวจ้อยรีบวิ่งไปดึงเห็ดที่ว่าให้ห่างจากไฟออกมา ยังไม่ทันที่จะนั่งลงพักกินก็มีเสียงของโคฮาคุแทรกมาซะก่อน

" ท่านจาเค็น...ฟืนหมดแล้วนี่ครับ ต้องไปหาเพิ่มนะ ไม่งั้นหมดก่อนกลางดึกคืนนี้แน่ๆ "

" เออๆ " จาเค็นบ่นอุบอิบยามเดินไปหาฟืนจากบริเวณใกล้ๆ โคฮาคุเดินถือเห็ดสองสามไม้ที่ย่างแล้วส่งให้เด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

" ริน...เจ้าก็กินอะไรก่อนเถอะ ดูหน้าเจ้ายังซีดเซียวอยู่เลยนะ " เด็กชายว่ายามมองใบหน้าของริน เธอยิ้ม

" ยังไม่ค่อยหิวเลย โคฮาคุกินก่อนสิ "

" ไม่หิว? อย่าโกหกน่าริน ข้าว่าเจ้าหิวมากแล้วแน่ๆ กินหน่อยเถอะ "

" ยังไม่หิวจริงๆนะ " เธอปฏิเสธอย่างแข็งขัน แม้มันจะเป็นความจริงอย่างที่ว่า เพราะตอนนี้เธอหิวจนท้องไส้มวนไปหมด แต่มันก็ยังกินอะไรไม่ลง ดวงตาดำสวยเหลือบซ้ายแลขวามองหาใครคนหนึ่งที่ทันทีที่ฝากฝังเธอให้จาเค็นดูแล ก็ผลุบตัวหายไปอีกแล้ว โคฮาคุไม่ว่าอะไร เขาหยิบมืออาหารในส่วนของตัวเองขึ้นกินเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

" อ้าว เจ้ารินยังไม่กินอีกรึ " คนพูดมากประจำเรื่อง เดินมาพร้อมฟืนกองใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยในมือ โคฮาคุลุกขึ้นจัดแจงช่วยจาเค็นเติมฟืน รินเฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม

" ท่านจาเค็นคะ... ท่านเส็ทโชมารุไปไหนเหรอคะ "

" ท่านก็ไปธุระของท่านน่ะสิ ถามทำไมล่ะ "

" เปล่าหรอกค่ะ " รินว่า ก่อนจะจ้องมองเปลวไฟเบื้องหน้าอย่างเศร้าสร้อย ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่ต้องการอยากจะให้เส็ทโชมารุอยู่ใกล้ๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งๆที่เธอน่าจะเคยชินกับการที่ไม่เห็นตัวของเขาในบางเวลา แต่ครั้งนี้เธอกลับใจคอไม่ดีเอาซะเลย

" เจ้าริน รีบๆกินเข้าสิ จะได้รีบเข้านอน ดึกขนาดนี้แล้ว " รินเงยหน้าขึ้นมองเห็ดกับมันปิ้งในมือของจาเค็น เธอรู้สึกหิวมาก แต่ลำคอกับแห้งผากจนไม่อยากจะกลืนอะไรลงไปเลย

" กินหน่อยเถอะริน... " โคฮาคุพูด รินจำใจพยักหน้าก่อนจะรับอาหารในมือของจาเค็นมา เพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง ร่างเล็กค่อยๆละเลียดกินไปเรื่อยๆ ในขณะที่อีกสองคนที่เหลือเติมฟืนและเตรียมที่นอน รินกินไปได้ทีละน้อย จนกระทั่งเมื่อจะกินมันปิ้งเธอก็เกิดเวียนหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง ท้องปั่นป่วน และคลื่นไส้จนต้องทิ้งมันในมือวิ่งไปในพุ่มไม้อีกทาง ท่ามกลางความตกใจของจาเค็นและโคฮาคุ

" ริน ริน เป็นอะไรรึเปล่า " เด็กชายถาม พลางจ้องมองรินที่กำลังอาเจียนอยู่อย่างสงสาร

" เจ้าริน เป็นอะไรไหม เป็นอะไรไป " จาเค็นที่เพิ่งจะเดินตามทันถามบ้าง รินยกชายกิโมโนขึ้นเช็ดริมฝีปาก หันใบหน้าทีซีดเซียวไปตอบกลับทั้งคู่

" ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ รินแค่คลื่นไส้นิดหน่อยค่ะ ไม่เป็นไร " ร่างเล็กเดินสะโหลสะเลออกมาจากพุ่มไม้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงกับพื้น จาเค็นเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก โคฮาคุเดินไปหยิบกระบอกน้ำส่งให้ริน

" ดื่มน้ำหน่อยนะริน แล้วก็นอนเถอะ ถ้าฝืนกินเดี๊ยวจะอาเจียนอีก " เด็กหญิงพยักหน้าพลางรับกระบอกน้ำมาดื่ม

" ถ้าเจ้าเป็นอะไรก็บอกข้านะ รู้ไหม ไม่งั้นละก็ท่านเส็ทโชมารุฆ่าข้าแน่ "

" ค่า ท่านจาเค็น " รินว่า ก่อนจะเอนตัวลงนอนเพื่อพักผ่อน ไม่นานนักก็ดูเหมือนเธอจะหลับไป จาเค็นเลยบอกโคฮาคุให้เตรียมตัวนอนเอาแรงบ้าง ปีศาจหน้าเหมือนกบสั่งจบก็หาที่เหมาะๆนอนบ้าง โคฮาคุจ้องมองรินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหาที่หลับพักผ่อนบ้างเช่นกัน...

*****************************

อะอุนส่งเสียงฟืดฟาดในความมืดที่เชิงหน้าผา หลังจากเพิ่งพาเจ้านายผมเงินไปตามหาของเบาะแสของนาราคุมา เส็ทโชมารุปล่อยให้มันหาที่นอนตามสบาย เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่คลาคล่ำไปด้วยหมู่ดาว พระจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอยู่กลางฟ้าเป็นสัญญาณบอกว่าขณะนี้ดึกมากแล้ว ชายหนุ่มเดินอย่างเงียบเชียบไปทางต้นกลิ่นของกลุ่มเดินทางของเขา ซึ่งไม่ได้ไกลจากที่ๆเขาทิ้งอะอุนไว้สักเท่าไหร่ เมื่อเดินมาถึงเขาก็ไล่สายตามองไปที่จาเค็นที่หลับสนิทกับโคฮาคุ แต่เมื่อจะหันไปเด็กหญิงตัวเล็ก กลับไม่เจอตัว ร่างสูงหรี่ตา ก่อนจะสูดกลิ่นจับต้นตอว่ารินอยู่ที่ไหน ยามสายลมพัดผ่านกลิ่นของรินมาจากเชิงป่าอีกด้าน ร่างของเขาก็หายลับไปตามทิศทางของลมนั่น...

ในความมืดที่เหมือนเป็นนิรันดร์ ร่างเล็กๆของเด็กหญิงตัวน้อยเดินไปเรื่อยๆเหมือนไร้จุดหมาย ดวงตาเลือนลอยดุจคนไร้ชีวิต ลมหนาวพัดต้องกายจนเย็นเยียบแต่เธอก็ไม่หยุดเดิน สติทั้งหมดเลือนลาง จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง

" ริน " ใบหน้าน้อยๆหันไปตามเสียงเรียก ชายหนุ่มผมสีเงินยาวรับกับดวงตาสีทองอำพันยืนอยู่เบื้องหลังของเธอ รินหันตัวไปเผชิญหน้ากับเขา เส็ทโชมารุจ้องมองรินที่มีอาการเหมือนคนไร้สติ ก่อนจะนึกถึงคำเตือนของมารดา รินขยับปากเชื่องช้าเหมือนจะพูดอะไร

" ท่านเส็ทโชมารุ " ทันทีที่พูดจบ รินก็ทรุดฮวบลงไปกับพื้น อีกฝ่ายรีบรุดไปดูอาการ เขายกตัวรินขึ้นจากพื้นใบหน้าของเด็กหญิงซีดเซียวมากนัก เส็ทโชมารุมองหาที่เหมาะสำหรับให้รินนอนจนเลื่อนสายตาไปเจอกับโคนต้นไม้หนึ่ง เขาจึงพารินไปนอนพักที่นั้นก่อน จ้องมองใบหน้าของเด็กหญิงที่ไร้แววความสด

ใดเหมือนที่เป็นมาอย่างนึกกังวล ชั่วขณะนึงที่เขาหันเหาสายตาไปอีกทาง รินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจนเขาตกใจ ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากพูดอะไร รินก็ปล่อยโฮลั่น จิกทึ้งตัวเองอย่างรุนแรงจน อสูรหนุ่มต้องพยายามห้าม และเรียกเตือนสติ

" ริน " ร่างสูงประคองใบหน้าที่ฉ่ำน้ำตา รินสะอื้นจนตัวโยน ยามหลับตาภาพอดีตคอยหลอกหลอน กลิ่นคาวเลือดที่เหม็นคละคลุ้ง ภาพร่างของคนอันเป็นที่รักที่กำลังล้มลงกับพื้นพร้อมๆกับชีวิตที่ถูกปลิดลงด้วยน้ำมือมนุษย์แบบเดียวกัน ดาบที่เปื้อนเลือดของครอบครัวอันเป็นที่รักยิ่ง แขนของมารดาที่กองระเกะระกะกับพื้น บิดาที่นอนไม่ไหวติงจากการถูกฟันสะพายแล่ง พี่ชายที่มีธนูปักตัดขั้วหัวใจ ภาพเหล่านี้คืออดีตที่เธออยากจะลืมเป็นที่สุด

" กรี๊ด!!!!!!!! ไม่ !!!!!!!!!!!! " ร่างเล็กกรีดร้องอย่างขวัญเสีย อสูรหนุ่มดึงตัวให้ใบหน้าเล็กๆเข้าซบอ้อมอกอุ่น ริมฝีปากได้รูปบรรจงพูดปลอบแบบไม่เคยทำ รินหลับตาแน่น มือเล็กๆเกาะเกี่ยวสาบเสื้ออีกฝ่ายแน่นจนแทบขาด ภาพตัวเองยามที่จับเจ่านั่งนิ่งใต้ต้นไม้ท่ามกลางศพครอบครัว ภาพที่ต้องหาเพิงเล็กๆอาศัยเพื่อหลบฝนและซุกตัวเองให้เล็กที่สุด ความหวาดกลัวที่ลืมเลือนกลับมาหลอกหลนอีกครั้ง เด็กหญิงร้องไห้สะอื้นจนคนปลอบแทบทำอะไรไม่ถูก ใจคอไม่ดีเอาเสียเลย

" ไม่... พ่อ แม่ พี่...ไม่ รินกลัว อย่าทิ้งรินไป ไม่... "

" ริน...ไม่มีอะไร นอนซะ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ " เส็ทโชมารุบอก กระชับแขนข้างเดียวที่มีให้แน่นเข้ามาจนรู้สึกถึงน้ำตาของรินที่ซึมชื้นมาที่กิโมโน เด็กน้อยสะอื้นฮักอย่างขวัญเสีย อีกฝ่ายได้แต่ทั้งกอดทั้งปลอบ ความรูสึกหวาดกลัวว่าจะต้องสูญเสียรินไปแล่นเข้ามาเกาะกุมจิตใจจนนึกกลัว จนต้องพยายามอย่างมาให้รินสงบลง ชั่วครู่เด็กหญิงจึงค่อยๆนิ่งแม้จะยังไม่หยุดร้องไห้ก็ตาม

" ท่านเส็ทโชมารุ " รินเงยหน้ามองคนที่โอบกอดเธอไว้

" ตราบใดที่ข้าอยู่ตรงนี้...ไม่ว่าใครก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้ "

" ท่านเส็ทโชมารุ รินกลัว รินเดินอยู่คนเดียว รินตัวคนเดียว " เธอว่าพลางสะอื้นอีกครั้ง

" เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียวริน เจ้ายังมีข้า เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียว "

" จริงเหรอคะ " ดวงตาสีทองอำพันนิ่ง ร่างสูงพยักหน้าตอบเธอ

" สัญญานะคะ อย่าทิ้งรินไปไหนนะคะ รินกลัว รินไม่อยากอยู่คนเดียว "

" ข้า...สัญญา จะไม่ทิ้งเจ้าไปไหนอีกแล้ว " เส็ทโชมารุว่า แม้น้ำเสียงจะเยียบเย็นแต่รินรู้ดีถึงความจริงใจในคำพูดนั้นของชายหนุ่ม เธอเอนหัวลงซบกับอกของเขา ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราภายในอ้อมกอดอบอุ่นของชายหนุ่มร่างสูง มือเล็กๆยังดึงเสื้อของเขาไว้แน่น ซึ่งเจ้าของเสื้อก็ไม่ว่าอะไรนอกจากจะอุ้มร่างเล็กไว้แนบอก เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กหญิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำ คือจุมพิตเบาๆบนหน้าผากของริน พูดเบาๆพอได้ยินเพียงรินและเขาเท่านั้น

" หลับฝันดีนะ ริน "

****************************

รุ่งเช้าอันแสนสดใส เป็นอีกวันที่คณะเดินทางตามล่านาราคุออกเดินทางกันอีกครั้ง จาเค็นเดินไปก็เพ่งสายตามองสองคนข้างหน้าเขาไปตลอดทาง เขาเพ่งจะรู้เอาตอนเช้าว่า เจ้ารินหายไป ยังไม่ทันจะคิดหาข้ออ้างกับเส็ทโชมารุว่ารินหายไปไหน ทั้งรินและเส็ทโชมารุก็เดินออกมาจากในป่าเสียก่อน ไม่ทันจะถามอะไร เจ้านายเหนือหัวก็สั่งเดินทางทันที ดวงตากลมโตเหมือนไข่ห่านจ้องไปที่เด็กหญิงตัวจ้อยที่เดินคุยจ้อ(คนเดียว...) กับเส็ทโชมารุ

" เฮ้อ เจ้ารินนี่...ตามท่านเส็ทโชมารุต้อยๆเลยเชียว " โคฮาคุที่ยืนฟังหลุดขำเล็กน้อย ในคำว่าแบบน้อยใจของจาเค็น

" ขำอะไรของเจ้า " จาเค็นแว้ดใส่

" ก็ท่านจาเค็นพูดผิดนี่ครับ "

" ข้าพูดอะไรผิด "

" ช่างเถอะครับ " เด็กชายว่า เดินลิ่วๆนำหน้าอีกฝ่ายไปก่อน

" เจ้านี่ " โคฮาคุจ้องมองไปที่คนสองคนที่เดินอยู่ด้วยกัน จาเค็นไม่ได้สังเกตแม้แต่น้อยว่าปกติเส็ทโชมารุจะเดินนำหน้าคนอื่นไปก่อนเสมอ แต่วันนี้กลับกลายเป็นรินที่เดินนำหน้าเขาไป แม้จะเล็กน้อยก็ตามที

แต่ก่อนรินไล่ตามเส็ทโชมารุ แต่ตอนนี้เส็ทโชมารุต่างหากที่ไล่ตามริน...

TBC....

ค่า ปั่นตอนต่อมาแล้วท่ามกลางเสียงบ่นของท่านอินุไทโชกับอินุยาฉะที่บ่นอยู่ข้างๆตลอดว่า " ปั่นฟิคพวกข้าซะทีเซ่! ลูกรักจังเลยนะเส็ทโชมารุเนี่ย ปั่นจัง " ประมาณเนี่ยแหล่ะค่ะ ^ ^ ขี้บ่นกันจังเลยนะเนี่ยพ่อลูกคู่เนี่ย บ่นมากๆสงสัยอยากได้ฟิคแบบโศกนาฏกรรมจำเลยรัก อ่ะ ล้อเล่นน่า ใครจะทำลงล่ะจ๊ะ รักออกขนาดนี้ ตอนต้นเรื่องอยากให้ท่านเส็ทโชออกแนวรั่วๆหน่อย หลังจากให้เครียดมาตั้งหลายตอนแล้ว (สมน้ำหน้า อยากอีโก้สูงนัก มันน่ายกลูกสาวให้ไหมเนี่ย) นัยว่าท่านเส็ทโชแพ้ทางท่านแม่ ก็ท่านแม่ออกจะเป็นสาวมั่นเกินร้อยขนาดนี้นี่นา นังกั้งยังยอมแพ้ - - แต่แหมก็ไม่พ้นสวีทหวานปนเศร้าเล็กน้อย พอมีอุปสรรคให้สนุกสนานเล่น แกล้งตัวละครเนี่ยมันมีความสุขจริงๆเลย ^0^  คิดว่าตอนหน้าน่าจะ...จบนะ คงจบแหล่ะ จะพยายาม ตอนแรกวางไว้ 3 ตอนจบ ไหงงอกเป็นจะ 5 ตอนไปได้ก็ไม่รู้เนี่ย -*-

เฮ้อ...สยามดองเล่ม 48 นานจังวุ้ย จิ้นลำบ๊าก ลำบากนะเนี่ย แต่ดีที่ได้โดจินกับแฟนอาร์ตช่วยชีวิต หื่น เอ๊ย! จิ้นออกเยอะเลย เอาล่ะไปแต่งของสองพ่อลูกมั่งดีก่า ก่อนที่จะโดนโซอุนกะกับเขี้ยวอสูรฟันหัวแบะ

ปล. อยากแต่งคู่กรรมเวอร์ชั่นเอาอินุมายำ แต่ยังไม่รู้จะวางใครเป็นโกโบริดี คิดภาพท่านเส็ทโชพูดอนาตะโออิชิมัสสุแล้วขำๆไงไม่รู้ เอ...หรือจะดั่งดวงหฤทัยดีล่ะเนี่ย แต่ว่าเอาเหอะ สอบเสร็จค่อยว่ากัน

ปปล. อยากดูข้างหลังภาพจัง...บี้จ๋า...อยากดูอ่ะ....ฮือ แกลบกิน

ปปปล. แต่งฟิคพวกข้าซะทีเซ่!!!!!!!!!!!!!! (เสียงหมาน้อยสองตัวแว้ดใส่มาตามสาย)