【✤ M_Black ✤】

Fiction Inuyasha : F o l l o w M e . . . M y L o v e 2 [Rewrite I]
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin

Waring !!! Spoil Manga Vol .48

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ท่ามกลางความมืด...ใจฉันสั่นระรัว

คิดถึงเธอ พร่ำเพ้อถึงเธอ

.
.
.
.

ที่นี้ที่ไหน?

รินเดินอยู่เพียงลำพังในที่ว่างโล่งอันมืดมิด เสียงเรียกชื่อเธอแว่วดังมาจากที่ไกลๆ เสียงของใคร? ทำไมจึงรู้สึกคุ้นเคย ทำไมหัวใจดวงน้อยถึงอยากได้เดินไป

ตามเสียงเรียกนั้น แม้ว่ามันจะพาไปเธอสุดขอบของความมืดมิดตลอดกาล...

ใครกัน ?

เจ้าของเสียงที่แม้จะเรียบเฉย...

แต่ดวงใจดวงนี้รู้มาเสมอ

ว่านั่นคือเสียง...

ของความห่วงใยที่มีให้กัน

สองขาเล็กๆเดินอย่างเหนื่อยล้าไปตามเส้นทางที่มืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาที่รื้นน้ำเพราะความหวาดกลัว จับจ้องแต่แสงรางๆที่นับทุกวินาทีก็ยิ่งห่างไกลออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเรียกที่แผ่วลงไปตามกัน เธอเดินตาม เดินตาม ตามไปเรื่อยๆ แม้จะล้มก็ลุกขึ้นมา อากาศหนาวจับใจจนลมหายใจเป็นควันก็ยังต้องเดิน

เพราะว่าได้ยิน...

ได้ยินถึงเสียงอันเปี่ยมรักที่ดังอย่างแผ่วเบามาจากแสง

รินเดินต่อไปอีกครั้ง เดินไปหาแสงนั่น...

...........................

ร่างสูงของชายผู้ได้ชื่อว่าไม่คิดถึงใครนอกจากตนเอง ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเหล่าซากศพนับร้อยพันรอบกาย คนทั่วไปหากเห็นก็คงจะถึงกับเวทนาและหวาดกลัวกับศพมากมายที่รอการปลดปล่อยไปสู่ทางสว่าง แต่สำหรับเส็ทโชมารุนั้น...ร่างไร้ชีวิตของเด็กหญิงในอ้อมแขนนั้นมีค่าเหนือสิ่งอื่นใด ศพนับหมื่นหรือนับแสนก็ไม่อาจจะทำให้เขาหวั่นไหวเท่ากับร่างในอ้อมแขน

" ท่านเส็ทโชมารุ " โคฮาคุเรียกชายตรงหน้าอย่างบางเบา เขาไม่นึกว่าการจากไปของรินจะส่งผลต่อเส็ทโชมารุขนาดนี้

คนที่จับดาบเพื่อฟาดฟันศัตรู และเสาะแสวงหาความแข็งแกร่ง คนที่ไร้ความปราณีที่จะปลิดชีวิตร่าางทุกร่างให้ตายลงต่อหน้าคนที่มองว่าว่ามนุศย์นั้นมีค่าอะไรไม่ต่างกับเศษธุลีดินที่ต่อให้เหยียบย่ำไปสักเท่าไหน่ก็ไร้ความหมายต่อตัวเขา  มือข้างเดียวที่เหลืออยู่เพียงเพื่อจับดาบ ตอนนี้สั่นระริก และดาบที่ไม่เคยห่างกายก็ถูกเมินเฉยให้หลุดร่วงลงไปจากมืออย่างง่ายดาย เมื่อ...

คนเพียงคนเดียวที่รู้และเข้าใจเขามากที่สุด

ได้หลับไปชั่วนิรันดร์โดยที่เขาไม่อาจทำอะไรได้...

ความมั่นใจที่มีมาทั้งชีวิต...

พังลงมาอย่างไม่เหลือชิ้นดี!!!

" ริน . . . " เสียงเรียกชื่อร่างน้อยๆที่แม้จะให้เรียกดังเพียงใด เธอก็ไม่รับรู้ เส็ทโชมารุมีแต่ความว่างเปล่า ทั้งในหัวและในดวงตาสีทองอำพัน สติเหมือนจะขาดวูบจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดตามรินไปเสียอีกคน หัวใจเต้นแรงเร็ว และอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดที่เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร คำพูดและภาพของรินหลั่งไหลเข้ามาในหัวเต็มไปหมดจนจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย ยิ่งมองใบหน้าไร้เดียงสาที่หลับตาพริ้มเหมือนเพียงหลับไปเฉยๆ เขาก็ยิ่งเจ็บ เจ็บใจตัวเอง เรื่องพรรค์นี้ เขายากที่จะทำใจได้ การจากไปของรินมันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ และยอมรับมันได้ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนที่มีรินเข้ามาใกล้ หวังลึกๆจากใจ ให้ไออุ่นของเขาปลุกให้ร่างที่เย็นเยียบของรินตื่นจากห้วงนิทราที่เป็นนิรันดร์ แต่ถึงอย่างไรดอกไม้ดอกเล็กนี้ก็ไม่ตอบรับการกระทำอะไรเลย เส็ทโชมารุกัดฟันอย่างเจ็บใจ และแค้นตัวเอง

เพียงเพื่อจะแข็งแกร่ง

เพียงเพื่อจะเอาชนะ

เพียงเพื่อจะพิสูจน์ตนเอง

เขาได้มองข้ามอะไรมาหลายอย่าง รวมทั้งตอนนี้เขามองข้ามริน คนที่สำคัญที่สุดในชีวิต ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย จนถึงตอนนี้ตอนที่เขาได้สูญเสียเธอไป

สูญเสียในแบบที่เรียกว่า . . . ชั่วนิจนิรันดร์

เขาอยากหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองนัก โง่งมเหลือเกินที่ยอมเอาคนที่สำคัญของตัวเองไปแลกกับพลังบ้าบอเพื่อจะเอาชนะไอ้ศัตรูชั้นต่ำแบบนาราคุ เขาไม่อยากจะเชื่อ ไม่อยากจะรับรู้ ไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้น ยิ่งนึกว่าก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่วัน ทุกครั้งที่ชายตามองไปเบื้องหลัง เขาจะได้พบกับเด็กหญิงตัวจ้อยที่เอาแต่เดินตามเขาไม่หยุดหย่อน บางครั้งก็จะยิ้มสดใสส่งให้ บางครั้งก็หัวเราะ และบางครั้งเธอก็เหมือนที่พักพิงใจเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่เขามี เด็กตัวเล็กๆที่เขาช่วยเธอมาจากความตาย เด็กมนุษย์ที่ละทิ้งชีวิตแบบมนุษย์ทั่วไปเฝ้าติดตามเขาไปทุกที่

ก่อนหน้านี่ ที่รินต้องเลือกว่าจะอยู่กับเขาหรือไปอยู่กับมนุษย์

หากอยู่กับเขารินก้ต้องเจอแต่อันตราย เจอแต่ปีศาจ หาความสงบสุขไม่ได้

แต่หากรินไปอยู่กับมนุษย์เธอก็อาจจะมีพ่อแม่ มีครอบครัวที่เธอขาด

แต่สุดท้ายเด็กน้อยคนนี้ก้เลือกที่จะอยู่กับเขา

' ท่านเส็ทโชมารุคะ...ถ้ารินตาย....ท่านเส็ทโชมารุจะลืมรินไหม '

คำถามนี้ของรินเขาไม่เคยตอบให้ตรงคำถามแม้แต่น้อย หากเขาตอบว่าลืมเขารู้ดีถึงสิ่งที่จะตามมา แต่หากตอบว่าไม่ลืมก็เท่ากับเขาเอาชีวิตของรินมาผูกเป็นพันธะติดกับตัวเองไว้ตลอดชีวิตของริน เขาไม่อยากจะทำแบบนั้น เขาต้องการให้รินมีชีวิตแบบมนุษย์มากกว่าแบบนี้ เพราะหากรินอยู่กับเขามากกว่านี้ รินก็ต้องเจอแต่อันตราย และตอนนี้เขาก็ได้รู้แล้วว่าความคิดที่เขาควรจะให้รินกลับไปอยู่กับพวกมนุษย์คือความคิดที่ถูกต้อง แม้อาจจะไม่ได้เจอกันอีก แต่อย่างน้อยๆรู้ว่าเธอได้มีความสุขก็เพียงพอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินแก้ไปแล้ว... เขาเสียรินไปต่อหน้า เพื่อแลกกับพลัง

แล้วมันได้อะไร?

เมื่อคนที่เขาควรใช้พลังที่ได้มาปกป้อง

ต้องตายเพราะพลังนั่น!

ผลลัพธ์ของมันไม่ใช่ผลบวก

แต่เป็นผลลบที่จะเรียกเป็น ตราบาป ในใจเขาไปตลอดกาล

' รินยังไม่ค่อยง่วงน่ะค่ะ ท่านเส็ทโชมารุละคะ '

' ทานน้ำร้อนนี่หน่อยสิคะ รินทิ้งให้อุ่นลงหน่อยแล้ว ทานแล้วจะได้หลับสบาย '

' ท่านเส็ทโชมารุคะ...เมื่อคืนท่านเส็ทโชมารุหลับสบายดีไหมคะ '

ในที่สุดก็เข้าใจ ทุกสิ่งที่รินถาม รินเล่า ทุกๆอย่างที่ร่างไร้ชีวิตในอ้อมกอดของเขาทำ ทุกๆอย่างไม่ใช่เพื่อตัวของเธอเอง แต่เป็นเพื่อตัวของเขา เป็นความห่วงใยอย่างมากที่สุดที่เด็กอายุแค่ 7 ขวบจะทำให้คนโง่ที่อยู่มานานโดยไม่รู้อะไรเลย มองว่าที่เธอทำเป็นสิ่งน่ารำคาญ เป็นสิ่งที่ถ่วงเวลาเขา ตลอดเวลาเกือบปีที่รินอยู่กับเขา เขารู้จักรินน้อยกว่าที่รินรู้จักตัวเขาเอง และปล่อยให้รินวิ่งไล่ตามความรู้สึกของเขาที่นับวันก็ยิ่งห่างจากเด็กคนนี้มากขึ้นทุกๆที แต่เธอไม่เคยย่อท้อกับความพยายามที่มอบให้คนโง่เช่นเขา รินพยายามเพื่อเขามาตลอด ในขณะที่เขาพยายามเพื่อตัวเอง เพิ่งได้เข้าใจบิดาของตนเองก็ตอนนี้

" ข้ารู้แล้ว...ท่านพ่อ ว่าท่านสละชีวิตตนเองเพื่ออะไร "

" ท่านสละเพื่อคนที่ท่านรัก คนที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจแทนที่ได้ " เส็ทโชมารุแค่นยิ้ม ยิ้มเยาะสมน้ำหน้าตัวเอง มือข้างเดียวที่เหลืออยู่ตระกองกอดร่างเล็กที่ไร้ลมหายใจไว้แน่น ไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงความคิดตัวเอง ไม่รับรู้กลิ่นอะไรนอกจากกลิ่นของความตายจากตัวของริน

จะไม่ต้องการหรือร้องขออะไรเลย

หากนั่นต้องแลกกับชีวิตของริน!!!

" ริน " ร่างสูงพึมพำชื่อของเด็กหญิงอีกครั้ง ชั่วขณะนั้นเองที่ร่างนับพันร่างของเหล่าซากศพที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิด ต่างกรูกันเข้ามารุมล้อมรอบกายของเขา ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นส่องแสงประกายงดงาม ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้สุดขอบของนรกแห่งนี้ เส็ทโชมารุรู้ได้จากเบื้องลึกของจิตใจ เหล่าศพต้องการถูกปลดปล่อย

เขาไม่จำเป็นต้องทำ แต่... กลิ่นของซากศพเหล่านี้ เหมือนกับกลิ่นของรินในตอนนี้เหลือเกิน

' ริน...ข้าจะช่วยเหลือพวกนี้...เพราะ....พวกมันกลิ่นคล้ายคลึงกับเจ้า รู้ไว้ '

ไม่ได้ทำเพื่ออยากจะเป็นพระเอก ปลดปล่อยความทรมานของเหล่าซากศพ

แต่เป็นการกระทำของคนโง่ที่พยายามจะชำระตราบาปในใจออกไปเพียงส่วนหนึ่ง

ทั้งๆที่รู้ว่า มันทดแทนกับสิ่งที่ทำลงไปไม่ได้แม้แต่น้อย

ร่างสูงจับดาบขึ้น ตั้งจิตชำระวิญญาณที่ทุกข์ทรมานอยู่ในนรก ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นส่องประกายเจิดจ้า จนความมืดถุกลบล้างออกไป แต่ความเจ็บปวดในใจของจอมอสูรหนุ่มผู้เย็นชาเล่า สิ่งใดกันจะทำให้เขาพ้นจากความทุกข์ทรมานเช่นนี้ แสงสว่างเปิดทางสู่โลกภายนอกอีกครั้ง...โลกที่เขากำลังจะไร้รินอยู่เคียงข้าง

.
.
.
.
.
.

" ซากศพถูกชำระล้างรึ " คนเป็นมารดารำพึงยามมองกับศิลาปรภพในมือ ดวงตาสีทองอำพันจ้องมองบุตรชายที่เธอรู้ดีว่ากำลังเสียศูนย์แค่ไหน

" เฮ้อ...อินุไทโชก็นะ บททดสอบนี่มันทำร้ายจิตใจลูกชายเจ้ามากไปรึเปล่า "

... แต่ว่า...

...แม้มันจะโหดร้าย แต่สอนให้ลูกชายเจ้าเข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของตัวเองได้

...เสียสละเท่านี้ มันคุ้มแล้วสินะ...

...คนที่จะตอบคำถามนี่ได้ ก็มีแต่คนที่สูญเสียอย่างเส็ทโชมารุเท่านั้นแหล่ะนะ...

TBC....

M_Black - รีไรท์ใหม่แล้วค่า แต่มันก็ยังดูเน่าๆเช่นเคย พยายามจิกกัดท่านเส็ทโชให้มากๆพี่แกจะได้หายจากโรคซื่อบื้อที่ติดจากอินุยาฉะซะที แต่ก็ไม่รู้เฮียแกจะนำพาไหมเนี่ย? หนูรินก็ยังต้องวิ่งตามตาบื้อรี่ต่อไป สู้เขาหนูริน ยังไงหนูก็เนื้อคู่ท่านเส็ทโชจ้ะ หม่ามี้เชียร์หนูมาตลอดเลยรู้เปล่า? หุหุ อีกั้งแอบไปจิ๊กภาพจากเล่ม 48 มาประกอบฟิค ท่านเส็ทโชคะ เฮิร์ทไหมคะ?

ปล. อยากจะมอบเพลง 'จุดอ่อนของฉันอยู่ตรงที่หัวใจ' กับ 'คนโง่ในกระจก' ให้ท่านเส็ทโชฟังจริงๆ โดยเฉพาะเพลงหลังเนี่ย

*

*

คนโง่ในกระจก

ถ้าวันนี้ไม่รู้ เธอสำคัญมากแค่ไหน
ถ้าเธอไม่จากไป ถ้าไม่ได้ไปกับเขา
ถ้าฉันคนนี้ ยังเหลือใครใคร ตื่นขึ้นมาไม่เห็นความว่างเปล่า
ฉันคนนี้ ก็คงไม่ได้รู้ รู้ถึงความปวดใจ

ถ้าวันนั้นได้รู้ ถนอมเธอมากกว่าใคร
ถ้าฉันไม่จากไป ตัวเขาคงไม่เข้ามา
ถ้ารู้อย่างนี้ จะไม่มีวัน ปล่อยให้เธอไปโดยไม่ไขว่คว้า
รู้ก็สาย เมื่อไม่เหลือเธอนั้น.. อีกแล้ว

* จากนี้…ทุกครั้งฉันเห็นตัวเอง เงาในกระจกสะท้อนมา
ฉันก็เห็นเพียงคนโง่คนหนึ่ง ที่ควรต้องเจ็บอย่างนี้
ในแววตาคนในกระจก คอยซ้ำเติมใจทุกที
เจ็บสักทีก็ดี ก็สมที่ไม่เหลือใคร

ฉันทิ้งทุกทุกโอกาส ที่จะได้อยู่ข้างเธอ
ฉันทิ้งวันคืนที่ดี จะไปหาได้จากไหน
เพิ่งรู้ว่าผิด เพิ่งรู้ก็เจ็บ ยิ่งกว่าเสียใจ
คิดเสียดาย มันก็ยังสายไป..

(ซ้ำ *)