【✤ Melanie.I.V.Black ✤】

Fiction Inuyasha : F o l l o w M e . . . M y L o v e
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin

" ท่านเส็ตโซมารุ...รินไม่หายใจ "

เพียงคำพูดเดียว . . .

ก็เหมือนว่าทุกอย่างได้จบสิ้นลง . . .

ราวกับฟันเฟืองที่เดินมาตลอดได้หยุดลงกะทันหัน. . .

" เจ้าว่าไงน่ะ " เสียงที่เอ่ยออกมาเบาเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบ ซ้ำยังสั่นจนไม่อาจควบคุมได้

" เอ๋ "

" ข้าถามว่าเจ้าว่ายังไงนะ " เสียงเข้มนั่นตะคอกขึ้นดังลั่น จนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก

" ข้าบอกท่านว่า...รินไม่....หายใจ " โคฮาคุพูดชัดๆ เน้นย้ำลงไปอีก

ดั่งกาลเวลาหยุดลงแค่นั้น . . .
ดั่งสายน้ำหยุดไหลในทันใด . . .
ราวมวลบุปผาหุบกลีบลงกะทันหัน . . .

.

.

.

.

ในยามคืนเดือนมืดที่ไร้ซึ่งดวงจันทรางามฉาย มีเพียงหมู่ดาราที่ส่องแสงเป็นประกายแวววาวบนฟากฟ้าสีดำมืด ป่ารกทึบที่ดูน่าหวาดกลัวสำหรับมนุษย์ยามยิ่ง

มืดค่ำก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นไปอีก ใจกลางป่าที่น่าจะมืดทึบกลับส่องสว่างจากแสงไฟของกองไฟของกลุ่มเดินทางกลุ่มหนึ่งที่ดูไม่น่าจะมาร่วมเดินทางด้วยกันได้

. . . มนุษย์กับอสูร . . .

" ท่านจาเค็นคะ " เสียงเล็กๆสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น เรียกให้ปีศาจรูปร่างละม้ายกบหันมาหา

" อะไรเรอะ เจ้าริน "

" ท่านเส็ทโชมารุเป็นอะไรรึเปล่าคะ ดูท่านมีเรื่องกลุ้มใจ " เด็กชายผมดำที่กำลังเติมฟืนในกองไฟ หันมามองที่ริน ก่อนที่จะหันไปมองอสูรหนุ่มที่กำลังนั่งตรงโขดหินไม่ไกลจากกองไฟสักเท่าไหร่นัก

" คงไม่มีอะไรหรอกมั้งริน ท่านเส็ทโชมารุคงกำลังคิดเรื่องของนาราคุอยู่น่ะ เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก อีกอย่างข้าว่าเราควรจะนอนได้แล้ว นี่ก็ดึกมากเหลือเกิน " โคฮาคุพูดเรียบๆ เขาค่อยๆเดินออกจากกลุ่มไปที่รากไม้ใหญ่เพื่อล้มตัวลงนอน ดูท่าเด็กชายจะยังคิดมากเรื่องของคิเคียว จาเก็นที่เห็นว่าโคฮาคุนอนแล้ว เลยมองหาที่เหมาะๆก่อนจะไปล้มตัวลงนอนบ้าง เหลือแต่เด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งมองเส็ตโซมารุอยู่เพียงคนเดียว

" ท่านเส็ทโชมารุ "

สายลมเย็นเยียบพัดผ่านยอดสน ก่อนจะกระจายไปทั่วผืนป่า ไอเย็นทำให้ลมหายใจกลายเป็นไอขาวลอยล่องกลืนหายไปกับอากาศ เส็ทโชมารุนั่งนิ่งอยู่บนโขดหิน ในสมองเขาเฝ้าครุ่นคิดแต่เรื่องของดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นและเสี้ยวจันทร์ปรภพ เขาต้องตามหาคนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดเพื่อไขความกระจ่างในข้อเท็จจริงนี้ ดวงตาสีทองอำพันมุ่งมั่น ใคร่กระหายถึงพลังอำนาจอันแข็งแกร่งของเสี้ยวจันทร์ปรภพ เมื่อได้มันมาเมื่อนั้นมันจะถึงวันตายของนาราคุ ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด ฉับพลันเขาก็รู้สึกถึงเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองจึงได้พบกับร่างเล็กของเด็กหญิงตัวน้อย

" ยังไม่นอนอีกรึ " เขาถามเรียบๆ

" รินยังไม่ค่อยง่วงน่ะค่ะ ท่านเส็ทโชมารุละคะ "

" ไร้สาระ " รินยิ้มแห้งๆ เธอคาดไว้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องตอบแบบนี้  เท้าเล็กค่อยๆเดินไปใกล้ชายหนุ่ม ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งข้างๆ อสูรหนุ่มแค่หรี่ตามองตามวิสัยแต่ก็ไม่ว่าอะไร รินยื่นกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำร้อนให้เส็ทโชมารุ

" ทานน้ำร้อนนี่หน่อยสิคะ รินทิ้งให้อุ่นลงหน่อยแล้ว ทานแล้วจะได้หลับสบาย "

" ไม่จำเป็น " เขาปฎิเสธ รินหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย

" ตอนที่พ่อกับแม่ของรินยังอยู่ ท่านชอบทำให้รินทานเวลารินนอนไม่หลับ ท่านว่าจะช่วยให้นอนหลับได้ดีแล้วก็ไม่ฝันร้าย " เธอเล่า ดวงหน้าน่ารักดูสลดลงไปเล็กน้อย

" แล้วทำไมเจ้าไม่กินเอง "

" รินไม่ได้นอนไม่หลับนี่คะ รินเห็นท่านเส็ทโชมารุยังไม่นอน ก็เลยคิดว่าท่านอาจจะนอนไม่หลับ "

" ข้าปกติดี เจ้าไปนอนได้แล้ว " อีกฝ่ายบอก รินยิ้มร่า

" รินยังไม่ง่วงเลยค่ะ ถ้าไม่กวนท่านเส็ทโชมารุขอรินนั่งตรงนี้สักพักนะคะ "

" ตามใจเจ้า "

" ค่ะ " รินรับคำก่อนจะค่อยเอนหัวลงพิงหิน น่าแปลกนักทั้งๆที่ท้องฟ้าไม่มีดวงจันทร์แสนสวยให้มอง แต่มันกลับส่องประกายพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับร้อยที่ส่องสว่าง สายลมพัดมาอีกครั้ง รินขดตัวน้อยๆ แม้ปากจะบอกว่าไม่ง่วงแต่อากาศเย็นๆยามดึกแบบนี้ มีหรือจะทำให้เด็กหญิงตัวน้อยอย่างเธอไม่ง่วง ชั่วครู่คนที่บอกว่าไม่ง่วงก็หลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู เส็ทโชมารุมองร่างเล็กที่นอนขดอยู่อย่างจะตกแหล่มิตกแหล่ แอบเหนื่อยใจหน่อยๆ เขาขยับตัวประคองเอาเด็กหญิงมานอนบนตัก พร้อมกับใช้หางคลุมไว้กันหนาว กระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำร้อนถูกหยิบขึ้นมา

" แค่น้ำร้อน มันจะมีผลอะไร " ชายหนุ่มว่า พลางมองใบหน้าน่ารักที่หลับปุ๋ยในอ้อมกอดของตัวเอง ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก็ยกขึ้นจิบ น้ำอุ่นไหลผ่านลำคอทำให้รู้สึกอุ่นสบาย

" น้ำอุ่นงั้นเหรอ " ร่างสูงขยับตัวอีกครั้งเพื่อหาที่นั่งให้ถนัดกว่านี้ น่าแปลกที่เขาพยายามขยับแต่น้อยเพื่อกันแม่ตัวจ้อยในอ้อมกอดจะตื่น ซึ่งไม่ค่อยจะใช่วิสัยคนอย่างเส็ทโชมารุนัก ลมหนาวพัดมาอีกระลอก เปลือกตาเหมือนจะหนักๆ เขายิ้มกับตัวเองในเงามืดสลัว

" ก็ได้ผลดีเหมือนกันนะ " เส็ทโชมารุหลับตาลงช้าๆ เพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราเช่นเดียวกับเจ้าของสูตรที่ตอนนี้หลับสนิทและกำลังเอาหน้าซุกอกชายหนุ่มหลับไม่รู้เรื่อง

.

.

.

.

" เจ้าริน "

" ขา ท่านจาเค็น " เจ้าของชื่อตอบรับเสียงใส

" ทำไมเมื่อเช้าเจ้าถึงได้ไปนอนบนตักท่านเส็ทโชมารุ " เจ้าปีศาจตัวจ้อยถามเสียงเขียว ออกอาการหวงเจ้านายสุดชีวิต รินทำหน้าเหรอหรา มองไปที่จาเค็นที โคฮาคุที ก่อนจะมองเลยไปที่อสูรหนุ่มผู้กำลังเงยหน้าหาอะไรบางอย่างจากท้องฟ้าเบื้องบน

" รินนะเหรอ นอนบนตักท่านเส็ทโชมารุ " เด็กหญิงถามอย่างไร้เดียงสา จำไม่ได้ว่าไปนอนบนตักท่านเส็ทโชมารุเมื่อไหร่

" ใช่ เจ้านะแหล่ะ "

" รินจำไม่ได้หรอกค่ะ ท่านจาเค็น " เธอว่า พลางทำหน้าพยายามนึก ชั่วครู่ก็วิ่งไปหาอสูรหนุ่ม โดยทีจาเค็นไม่ทันเรียก โคฮาคุมองดูทั้งคู่ ก็น่าอยู่หรอกที่จาเค็นจะไม่ค่อยสบอารมณ์ อุตส่าห์รีบตื่นแต่เช้าไปหาผลไม้มาจะให้เส็ทโชมารุที่ยังไม่ตื่นกิน แต่ดันไปเจอภาพบาดตา ว่ารินกำลังหลับสบายบนตักเส็ทโชมารุ เจ้าของตักเองก็นอนเพลินจนเมื่อจาเค็นไปยืนอึ้งทำผลไม้ร่วงนั่นแหล่ะ ถึงได้ตื่นขึ้นมา ส่วนรินที่ยังหลับอยู่ก็ถูกอุ้มไปนอนตรงต้นไม้ผลไม้ก็ตกเป็นของเขากับรินที่เพิ่งตื่นแทน ไม่แปลกที่เจ้าปีศาจหน้าคล้ายกบแบบจาเค็นจะฉุนเล็กๆ

" ท่านเส็ตโชมารุคะ เมื่อคืนรินไปนอนบนตักท่านเมื่อไหร่เหรอคะ "

" ตอนเจ้าหลับ "

" อ๋อ...รบกวนท่านเส็ทโชมารุเลย แย่จัง " แม่ตัวน้อยว่า ยิ้มแห้งปนเขิน

" แล้วเมื่อคืนท่านเส็ทโชมารุหลับสบายดีไหมคะ " รินถาม อีกฝ่ายหรี่ตาลง

" ไร้สาระ " พูดจบ อสูรหนุ่มก็เดินดุ่มๆออกไปอย่างไม่ใคร่สนใจใครเลย เล่นเอารินเจ้าของน้ำอุ่นหลับสบายหน้าเจื่อนไปโดยพลัน โคฮาคุที่เดินนำหน้าจาเค็นที่เอาแต่บ่นงุบงิบ พูดปลอบใจ

" ไม่ต้องทำหน้าเศร้าหรอกริน ท่านเส็ทโชมารุน่ะ... "

"  ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ข้าเจอว่าแบบนี้จนชินแล้ว ดีกว่าตอนแรกๆด้วยซ้ำ " แม้จะพูดแบบนั้นแต่โคฮาคุก็จับน้ำเสียงความรู้สึกน้อยใจหน่อยๆได้

" งั้นเหรอ... "

" อืม...รีบไปกันเถอะนะ " เธอว่าก่อนจะวิ่งนำหน้าตามหลังเส็ทโชมารุไปต้อยๆ เด็กชายมองตาม ดูเหมือนว่ารินจะเป็นฝ่ายไล่ตามความรู้สึกของเส็ทโชมารุตลอด...หากวันหนึ่งเส็ทโชมารุต้องไล่ตามริน มันจะเป็นยังไงนะ

" เฮ้ โคฮาคุ อย่ามัวแต่เหม่อสิ รีบเดินได้แล้ว " จาเค็นที่เดินตามมาทันเอ็ด

" ครับ "

" นี่ เจ้าตัวจ้อย...เด็กมนุษย์นั่นสำคัญกับเส็ทโชมารุอย่างไงเหรอ " ผู้เป็นมารดาถามเจ้าบ่าวรับใช้ตัวจ้อย

" ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรเลย แต่กลับได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีมากกว่าข้าที่เป็นทาสรับใช้อันซื่อสัตย์เสียอีก " จาเค็นตอบแบบแอบๆน้อยใจ

" อืม...นังเด็กนั่นได้ตายแน่ "

" หา!!! "

.

.

.

.

" ท่านเส็ทโชมารุ " โคฮาคุมองหน้าอสูรหนุ่มที่ยืนนิ่งไป ทันทีที่เขาบอกถึงอาการของเด็กหญิงตัวน้อยบนหลังเขา

" ริน " เส็ทโชมารุพูดแผ่วเบา ใบหน้ายามสดใสของรินแวบเข้ามาในสมอง มือข้างที่กำดาบสั่นระริก. . .

.

.

.

.

.

" นังเด็กนั่น สิ้นลมแล้วรึ "  หญิงสาวเอ่ยเนิบๆ เมื่อพิศดูศิลาปรโลก ดวงตาสีทองอำพันจ้องมองบุตรชาย

" การจะให้ดาบทรงอิทธิฤทธิ์ก็ต้องมีการเสียสละกันบ้าง...ข้าน่าจะบอกเจ้าก่อนเข้าไปน้า~ " เธอพูดอย่างไม่ยี่หระเท่าไหร่

...เส็ทโชมารุ...นี่คือบททดสอบที่บิดาเจ้าทิ้งไว้ให้เจ้า...

...มาดูกันสิว่า...เจ้าจะเข้าใจถึงความตั้งใจของบิดาเจ้ารึเปล่า...

TBC. . .

555+ ปั่นด้วยแรงแห่งรักล้วนๆ (เรื่องของเรื่องคือ ขายังบวมอยู่ ขยับไปไหนไม่ได้ จับเจ่าเฝ้าหน้าคอมอย่างเดียว ซิกๆ) แบบว่าอ่านอินุยาฉะเล่ม 47 แล้วติดลมบน สมน้ำหน้าท่านเส็ท กร๊ากกก โดนแล้วไง บททดสอบนี้ใหญ่หลวงนัก เห็นม่ะ พระบิดามองการณ์ไกล เตรียมไว้ให้แบบเป๊ะๆ (อิป๋าฉันน่ารักเจรงๆ มามะจุ๊บที ) ความจริงก็อ่านานแล้วนาตอนนี้ อ่านแสกนอังกฤษเอา ตอนต่อไปโฮกสุดๆ ท่านเส็ทขาทำหน้าแบบนั้นเด๋วแม่ยกก็หัวใจวายตายกันยกแถบหรอคร่า ( แหม รู้สึกหลังๆท่านเส็ตจะเก๊กหลุดบ๊อย บ่อย จบเรื่องนี้ก็มีอีกเรื่องให้หลุด น่ารักโฮกๆ เป็นไงล่ะ นอกใจว่าที่ภรรยาในอนาคตในเล่มก่อนๆ มาเล่มนี้กับเล่มหน้าได้ตามรักคืนใจกันสุดชีวิตเชียว เป็นหนุ่มซึนเดเระก็ไม่บอก (555+ ศัพท์ใหม่จากพันธิบ) อยากอ่านเล่ม 48 จริงๆเลยเชียว - - รินจังลูกแม่...ไม่ต้องห่วงนะ มีว่าที่สามีในอนาคตมารอแหล่ะ หน้าตอนบอกว่ารินไม่หายใจนี่ เคยทำหน้าแบบนี้กับใครมั่งคะเนี่ย ท่านเส็ท โอย อยากอ่านตอนหน้าเร็วๆ (ได้แต่ทนอ่านภาษาอังกฤษไปก่อน ชีช้ำเจรงๆ) อยากแต่งคู่อื่นมั่งแฮะ (เสียงจากด้านมืดในใจบอกว่า คู่วายๆๆๆๆ ) ตอนต่อไปคงต้องมาต่อหลังเล่ม 48 ออกแฮะ ไม่งั้นมันสปอยล์ หรืออีกั้งจะสปอยล์เองซะก่อนเลย (ช่างกล้า 55+) มีโปรเจ็คต์ฟิคอินุยาฉะอีกยาวเลย ทั้ง Au ทั้ง แบบย้อนยุค ทั้งเอาตัวละครบางตัวที่ตายแล้วปลุกผีมาเป็นพระเอกนำ (ใครก็ไม่รู้หุหุ > 0 < ผมสีเงินยาวๆ มัดหางม้า ) แต่คาดว่าต้องปั่นฟิคนี้ให้เสร็จก่อน แล้วก็ตามด้วยคู่อินุคาโกเมะ แล้วถึงจะใส่เต็มสตรีมกับคู่อื่นๆ

ไปดีกว่า จะมาเมื่อชาติต้องการ และน้ำเน่าเข้าตับ (หรืออาจจะเล่ม 48 ออก)

ปล. ท่านแม่ท่านเส็ทนี่ ยอดหญิงจริงๆ ประมาณว่า ใครจะเป็นจะตายช่างมัน ตัวเราสำคัญที่สุด นิสัยราชินีโคตร มิน่าสามีถึงไปมีบ้านเล็ก (ก็บ้านเล็กเขาทั้งเด็ก ทั้งสวย ทั้งอ่อนโยน น่ารักบอบบางน่าถนุถนอมเสียขนาดนั้น - -" เป็นตรูตรูก็ไป รักขนาดเอาตัวไปตายในกองไฟได้นี่ก็สอบผ่านแล้วย่ะ อิป๋าของกั้ง)

ปปล. อนึ่งบ้าน(วังมากกว่า)ท่านเส็ทโชใหญ่มากมาย อลังการงานสร้างโคตรๆ นี่ท่านเส็ทเป็นเจ้าชายในหมู่ปีศาจรึนี่ บ้านอลังจังเลย อยู่มาตั้งกะเกิดปะคะ ท่านเส็ท หรือมรดกตกทอดจากปู่ทวด (อิป๋าฉันก็อยู่ที่นี้สินะ) หรือนี่บ้านแม่ บ้านพ่ออีกหลังหนึ่ง (บ้านแม่ยังขนาดนี้ บ้านพ่อเจ้าประคุณพระบิดาไม่ใหญ่กว่านี้อีกรึ - {} - "   รวยเกินหน้าเกินตาว่ะ ดูอินุมันจิ ไม่มีอะไรเลย ชีวิตมันเศร้าเนอะลูกของอินุของหม่ามี้ T 0 T (อินุยาฉะบอกว่า ถ้าอิป๋าไม่แสล๋นตายโง่ไปก่อน อินุยาฉะก็คุณชายอินุยาฉะล่ะวะ อร๊าย อินุลูกแม่อย่าพูดจาเช่นนั้นลูก เขาจะหาว่าหม่ามี้ไม่สั่งสอน แต่ลูกพูดถูกคะลูกขาที่อิป๋ามันตายโง่ หม่ามี้เห็นด้วยคะลูกขา --> คงจะมีคนสงสัยว่าอีกั้งตั้งตนเป็นประธานสภาชมรมคนรักท่านป๋าแห่งประเทศไทย ไหงด่าเช้าจิกเย็นกัดค่ำทุกวัน 55+ ^ 0 ^ เขาด่าเพราะเขารักไงคะ )

ปปปล. อยากบอกว่า Sesshoumaru x Rin 4 Ever 555+

edit @ 29 Apr 2008 19:06:20 by M_Black