【✤ Melanie.I.V.Black ✤】

ตอนที่ 3 เกาะมหัศจรรย์

อาชาสีขาวสวยเดินมาหาเจ้าของชุดแดงที่กำลังยื่นนิ่ง ทำหน้าหลอนสุดชีพด้วยความสับสนในชีวิต และสับสนกับสภาพสมองตัวเองสุดๆ อยู่ก็มาติดเกาะด้วยฝีมืองูทะเลยักษ์ แถมพอฟื้นมาก็มาติดเกาะที่มันสวยเลิศล้ำเหมาะมาทำรีสอร์ท  ่ ถ้ารอดไป จะอ้อนให้คุณพ่อมาทำบ้านพักตากอากาศที่นี้  ่ ร่างเล็กทรุดนั่งลงกับพื้นทราย หลับตาลงนั่งนิ่งๆ พยายามเต็มที่ในการปลอบตัวเอง

" ใจเย็นๆ ออโรร่า ซิลเวอร์เทียร์ แค่ม้ามีเขากับปีก อย่าตื่นไป " เด็กสาวว่า ลืมตาขึ้นมองสบนัยน์ตาใสกลมของเจ้าม้าประหลาดสองตัว เหงื่อพุดพรายขึ้นทั่วหน้าตา ในที่สุดเจ้าหล่อนก็กรี๊ดแตกอีกรอบ พร้อมร้องโฮ

" กรี๊ด!!!!!!!!!!! ไม่อาวววววววววว มันไม่ช้ายยยยย!!! " เจ้าสัตว์สี่ขามองท่าทีของออโรร่าก็ดูตกใจไปนิดหน่อย แต่ก็ไม่มีท่าทีตื่นกลัวหรือจะเข้ามาทำร้ายอะไร
เท่าไหร่ มันหันมามองหน้ากันก่อนจะเดินไปเอาจมูกชื้นๆดุนแก้มเด็กสาวผมน้ำตาล เจ้าตัวเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมา ยิ้มจางๆ

" ท่าทางแกคงจะไม่เป็นอันตราย...ขอโทษนะที่ทำท่าตกใจ... "

" ใช่...เราต้องสงบใจ ค่อยๆใจเย็น มันจะเป็นม้าประหลาดอะไรก็ตามมันไม่กินเราก็พอแล้ว " เธอกล่าวกับตัวเองเบาๆ มองไปที่เบื้องหน้าซึ่งก็คือท้องทะเลเวิ้งมหาสมุทรกว้างไกล ไร้วี่แววของเรือที่แล่นผ่านมา หรือเกาะอื่นๆที่น่าจะมีคนอยู่ แน่นอนว่าไร้วี่แววของเจ้างูยักษ์บ้าตัวเมื่อวานด้วย

" นี่ไม่น่าจะใช่ไอซ์แลนด์แน่ๆ แต่เราโดนงูตัวนั้นลากลงมาจากเรือตอนที่เรือแล่นเข้ามาในน่านน้ำของไอซ์แลนด์ ก็น่าจะเป็นเกาะแถวนั้น แต่ถ้าจำไม่ผิดแถวนี้มันไม่มีเกาะนี่ แล้วเกาะนี้มันมาจากไหนเนี่ย " เธอว่า พลางทำหน้ามุ่ย พลันก็ได้ยินหัวเราะใสๆของผู้หญิงแว่วดังมาจากเวิ้งหินซับซ้อนตรงด้านขวามือ เมื่อออโรร่าหันไปก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งมีผมสีดำสวยดวงตาสีเขียวเหมือนมรกตน้ำงาม หลบอยู่หลังก้อนหิน เรือนผมสีเข้มเปียกลู่ไป เหมือนว่าเพิ่งขึ้นมาจากทะเล แต่ดวงหน้าสวยงามมากก็ทำให้ออโรร่าอึ้งไปเหมือนกัน

" ดูท่าทางว่าเธอ กำลังลำบากนะจ้ะ " หญิงสาวปริศนากล่าว ออโรร่ามีท่าทีดีใจทันทีที่เห็นคนบนเกาะที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นเกาะร้างแห่งนี้

" เธอเป็นคนบนเกาะนี้เหรอ " ออโรร่าถามอย่างตื่นเต้น อีกฝ่ายยิ้มหวาน

" ครึ่งหนึ่งใช่ และอีกครึ่งไม่ใช่จ้ะ "

" หมายความว่าไง... "

" ก็...ฉันเกิดที่เกาะแห่งนี้ แต่ฉันไม่ได้อาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้ " เด็กสาวผมน้ำตาลทองดูงงๆ แต่ก็พยายามถามต่อไป

" งั้นเธอก็มาติดเกาะเหมือนฉันเหรอ "

" ไม่ใช่หรอกจ้ะ...ว่าแต่ดูเหมือนเธอต้องการความช่วยเหลือนะ " หญิงสาวผมดำพูดพลางยิ้มหวานอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างมากมาย จนออโรร่านึกหวั่นๆ จะหลงเสน่ห์คนตรงหน้าเอาเข้าให้

" อืม...ฉันถูกงูยักษ์คาบมาทิ้งไว้ที่เกาะแห่งนี้ ฉันกำลังหาทางกลับออกไป เธอพอจะมีทางช่วยเหลือฉันไหม " ออโรร่าถามอย่างนึกร้อนใจเมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตนเอง ซึ่งมันไม่ใช่เวลามาตะลึงความสวยของอีกฝ่าย

" เธอว่าเธอถูกงูยักษ์คาบมาเหรอ??? " เสียงใสถามแบบแปลกใจ

" ใช่...มันน่ากลัวมากตัวดำทะมึน ฟันแหลมคม เธอเคยเจอมันไหม "

" เคยสิ...ทุกวันเลยล่ะ " หญิงสาวผมดำตอบ พลางยิ้มแบบสดใส จนออโรร่านึกแปลกใจ

" ไม่กลัวโดนมันจับกินเหรอ "

" เราเป็นพี่น้องที่เกิดจากพ่อเดียวกัน เราจะกลัวทำไมล่ะ " ว่าพลางหัวเราะเสียงใส

" หา!!! " คุณหนูผมน้ำตาลทองเกิดอาการงงไปชั่วขณะ สาวน้อยผู้มีดวงตาสีสวยยิ้มให้กับท่าทางงุนงงของออโรร่า เธอยกนิ้วชี้ขึ้นแตะแก้มตัวเองก่อนจะเอ่ยเสียงหวานรับหน้าตาสวย

" เอางี้เธอหลับตาก่อน แล้วพอฉันบอกให้ลืมตาค่อยลืมตานะ "

" ด...ดะ...ได้ " ออโรร่าทำตามอย่างว่าง่าย เพียงชั่วครู่ร่างเล็กก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกน้ำทะเลเสียงลั่นแต่ก็ไม่ยอมลืมตา พลันแรงสะเทือนเล็กน้อยตรงหน้าก็ยิ่งสร้างความแปลกใจให้ออโรร่ามากขึ้น เด็กสาวผมน้ำตาลไม่ยอมลืมตาจนกระทั่ง...

" เอ้า! ลืมตาได้จ้ะ " ทันทีที่ดวงตาสีน้ำตาลเปิดขึ้นรับแสงและภาพอีกครั้ง ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เธอได้เจอเจ้าม้ามีปีกและม้ามีเขาเมื่อครู่เลย แม้แต่น้อย จะว่าไปเธอก็ลืมถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยว่ารู้จักเจ้าม้าสองตัวนั้นไหม แต่ตอนนี้สิ่งที่น่าตกใจกว่าเจ้าม้าทั้งสอง กำลังส่งยิ้มหวานให้เธออยู่ตรงชายหาดข้างหน้า แม้ว่าร่างกายท่อนบนจะเป็นมนุษย์ แต่ร่างกายท่อนล่างตั้งแต่ช่วงเอวลงไปกลับเป็นร่างกลายของปลา ปลาจริงๆด้วย!!!

" ธ...ธะ...เธอ.....ห...ะ... " ออโร่ร่าตกใจจนปากคอสั่นไปหมด พูดจาไม่เป็นภาษาเลยแม้แต่น้อย จนอีกฝ่ายหัวเราะ

" ฉันเป็นเงือกจ้ะ...ชื่อเอเมรัลด์...เธอชื่ออะไรเหรอ "

" .......ออโรร่า.... " ดูเหมือนว่าเธอจะคุมสติให้กลับมาพูดไดในที่สุด แต่เด็กสาวก็ยังไม่เลิกเอ๋ออยู่ดี เจอม้ามีปีกกับมีเขาก็อึ้งพอแล้ว ตอนนี้ดันมาเจอเงือก เงือกจริงๆ เสียด้วย ให้ตายเถอะ...นี่เธอหลุดมาที่ไหนเนี่ย

" นี่ๆ ออโรร่า...เธอว่าเธอมาอยู่ที่นี้เพราะโดนงูทะเลลากมาเหรอ "

"....ใช่....ฉันงงไปหมดแล้ว เจอทั้งงู ทั้งเปกาซัส ยูนิคอนร์ นี่มาเจอเงือกอีก มันอะไรกันหนักหนาเนี่ย " ออโรร่าว่าพลางยกมือขึ้นกุมหัว ดูราวกับว่าร่างบางจวนเจียนจะเสียสติเต็มทนแล้ว เงือกสาวตรงหน้ายื่นมือมาแตะไหล่ของเธอเบาๆ

" ใจเย็นๆนะจ้ะ ฉันไม่ทำร้ายเธอแน่ ค่อยๆหายใจเข้าออกนะ " เอเมรัลด์พูดเรียบๆแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนจากใจจริง เด็กสาวผมน้ำตาลจึงรู้สึกสงบใจได้มากขึ้น แม้ว่าในสมองยังจะเรียบเรียงอะไรไม่ได้เรื่องมากนักก็ตามแต่ทว่าก็ทำตามที่อีกฝ่ายบอก สักพักสาวชุดแดงก็สงบใจลงได้

" เอ่อ...ถามจริงนะ...เธอเป็นเงือกจริงๆเหรอ... " ออโรร่าถาม

" จริงสิ ไม่เชื่อเหรอ " เอเมรัลด์ถาม พลางส่ายปลายหางไปมาทำนองว่านี่คือของจริง

" คือ...ว่าไงดีล่ะ...ฉันนึกว่าเงือกมีแต่ในเทพนิยายอ่ะ " เด็กสาวว่า พลางเอานิ้วจิ้มๆพื้นทรายวาดไปวาดมา สมองแทบจะไม่สั่งการอะไรเลย แค่ชั่วข้ามคืน เธอจะเจออะไรที่น่าตกใจมากกว่านี้อีกไหมเนี่ย?

" จริงอยู่นะ ฉันเป็นเงือก...แต่ฉันนะไม่ใช่เงือกแบบในนิทานหรอก "

" แบบในนิทาน ฉันไม่เข้าใจจ้ะ "

" ก็....อ่ะ... " เอเมรัลด์ดูตกใจกับบางสิ่งที่อยู่ข้างหลังของคู่สนทนา แต่เธอไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีตกใจนั้น เพียงพริบตาร่างของเงือกสาวก็กระโจนหายไปในเกลียวคลื่น พร้อมกับคำลาเบาๆ ออโรร่างงกับท่าทีของเอเมรัลด์ไม่น้อย พลันบางอย่างก็เกิดขึ้น

สวบ!!!

"ใครนะ " ออโรร่าหันไปข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง และตอนนั้นเองที่เธอได้พบกับ...

" เธอเป็นใคร " ผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ในชุดสีขาวคล้ายนักวิทยาศาสตร์ เรือนผมสีดำยาวจรดเอวถูกรวบไว้ด้านหลังด้วยยางผ้าสีขาวตัดกับสีผม ดวงตาสีเทาจางภายใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมเล็ก ไหล่ข้างหนึ่งมีนกขนสีแดงเหลือบทองเกาะอยู่ มันส่งเสียงร้องเบาๆแต่ไพเราะจับใจทีหนึ่ง ดวงหน้าคมจ้องมองมาที่ร่างเล็กตรงหน้า

" เอ่อ... " ออโรร่าพูดไม่ออก

" ฉันถามว่าเธอเป็นใคร...เป็นใบ้หรือไง ถึงไม่ตอบนะ " ชายหนุ่มพูด

" เอ๊ะ...ฉันยังไม่ทันพูดอะไร อย่ามากล่าวหากันง่ายๆสิ " ร่างเล็กสวนอีกฝ่ายกลับทันที ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังหาทางออกจากเกาะอยู่ ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที่ที่ได้ยินออโรร่าพูดแบบนั้น

" เป็นเด็กเป็นเล็ก เถียงคำไม่ตกฝาก...พ่อแม่สั่งสอนบ้างไหมเนี่ย "

" เอ๊ะ...นายมีสิทธิอะไรมาว่าฉันแบบนี้...ตาคนอวดดี " เด็กสาวผมแดงสวนกลับทันควัน พลางลุกขึ้นยืนชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ดวงหน้าหวานแดงก่ำที่ด้วยความโมโหที่โดนดูถูกแบบนี้ เกิดมา 16 ปี พ่อกับแม่แล้วก็พวกพี่ชาย จริงๆก็คือทุกคนที่รู้จักไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับเธอเลย ซึ่งชายในชุดก็กาวน์ก็ได้แต่กัดฟันน้อยๆด้วยความโกรธเช่นเดียวกัน

" แล้วเด็กใจแตกอย่างมีสิทธิ์อะไรมาว่าคนอย่างฉันว่าอวดดี ดูตัวเองเสียมั่ง" ออโรร่าเลือดขึ้นหน้าเต็มที่ที่โดนว่า ยิ่งเจอสายตาเยาะๆปนสมเพสที่คนตรงหน้ามองมาที่การแต่งกายของเธอแล้ว ยิ่งเดือดจัด

" ใจแตก หยาบคายที่สุด นายรู้จักฉันดีพอหรือไงถึงมาว่าฉันแบบนั้นนะ "

" แล้วเธอรู้จักฉันดีพอหรือไงถึงมาว่าฉันอวดดี " เป็นทีที่ชายหนุ่มจะสวนออโรร่าบ้าง เด็กสาวกระทืบเท้าอย่างขัดใจ

" แล้วนายมาว่าฉันเป็นใบ้ก่อนทำไม? "

" ก็ทำไมเธอไม่ตอบคำถามฉันเล่า? "

" ก็ฉัน.......... "  คนผมแดงเหลือบทองเงียบไปครู่ ดูเหมือนว่าจะเริ่มเรียบเรียงประโยคที่ดีพอจะมาตอบคำถาม

" ว่าไง ตอบมาสิ อ้ำอึ้งอยู่ได้ " ชายหนุ่มเร่ง เธอเงยหน้าขึ้นมอง

" ที่นี้ที่ไหน...แล้วนายเป็นใคร "

" ฉันเรอะ...เจมส์ อี ไวท์ ....เจ้าของเกาะนี้...แล้วเธอล่ะ  " ออโรร่าทำหน้างงงัน

" เจ้าของเกาะ...เกาะนี้อยู่ตรงไหน ฉันโดน....ช่างเถอะ...นายไม่เชื่อหรอก...เอาเป็นว่าฉันพลัดตกจากเรือแล้วก็มาติดเกาะอยู่ที่นี้ก็แล้วกัน " เด็กสาวว่าปัดๆ เจมส์ อี ไวท์ ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์

" ตอบไม่ตรงคำถาม...เธอต้องตอบฉันมาก่อนว่าเธอมาจากไหน ชื่ออะไร แม่โรบินน้อยอกแดง "

" หยาบคาย " ร่างเล็กพึมพำอย่างเหลือดก่อนจะตอบชื่อตัวเองออกไปอย่างหงุดหงิด

" ออโรร่า...ซิลเวอร์เทียร์ "

" เอาละ ในเมื่อเธอตอบฉันตรงคำถามแล้วฉันจะตอบเธอละ...นี้เป็นเกาะของฉัน ส่วนที่ว่าเกาะนี้อยู่ตรงไหน...เอาเป็นว่ามันอยู่ในที่ๆควรอยู่ และเธอไม่จำเป็นต้องรู้ " อีกฝ่ายตอบยียวน...พลางหันไปเล่นกับเจ้านกสีแดงสวยที่ไหล่ มันส่งเสียงร้องเหมือนลูกแก้วใสกลิ้งกระทบกันไปมา ออโรร่านึกแปลกใจที่เห็นนกตัวนั้น เพราะมันดูไม่เหมือนนกตัวไหนๆที่เธอเคยเห็นมาแม้แต่นิดเดียว...แต่พอเห็นรอยยิ้มเหยียดๆนั้นก็พาลเอาเลือดขึ้นหน้าเสียอีกรอบ

" ได้ไงเล่า!!! ฉันพลัดตกเรือมานะ ฉันต้องรีบกลับไปไม่งั้นปะป๋ากับคุณแม่เป็นห่วงฉันแน่ๆ ไหนจะมารีกับอเล็กซ์ คนอื่นๆอีก " ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

" แล้วเธอจะไปอย่างไง "

" ก็นายอยู่เกาะนี้นายน่าจะรู้นี้ว่า.......เดี้ยว....นายเป็นเจ้าของเกาะนี้ หมายความว่า...นายก็ต้อง....รู้จักกับเจ้าม้าสองตัวนั้นสิ " เด็กสาวตอบ จ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้นน้อยๆ

" อ๋อ...เจ้าม้าสีขาวมีเขากับมีปีกนะเหรอ...ใช่ รู้จัก "

" แล้วนาย...ไม่ตกใจเหรอ...ก็นั้นมันเป็นม้าในตำนานหรือเทพนิยายนะ " ออโรร่าพูดอย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่อีกฝ่ายพูดจาแบบนั้น

" ตกใจ...ทำไมละ "

" ก็มันไม่น่าจะมีในโลกใบนี้นะสิ...พุดไปนายไม่เชื่อแน่...ฉันโดนงูทะเลยักษ์ลากตกเรือมา " เสียงคลื่นสาดซัดท่ามกลางความเงียบเชียบ ลมพัดเอาผมของออโรร่าที่เปียกชื้นเริ่มแห้ง แต่ชายหนุ่มผมดำกลับยังคงไม่พูดอะไรจนกระทั้ง....ออโรร่าทำหน้าจริงจังสุดๆ

" งูทะเลยักษ์ .... " เขาทวนคำ

" ใช่...แถมเมื่อกี้ฉันเจอกับนางเงือกอีก "

" นางเงือก " เจมส์ทวนคำพูดของออโรร่าอีกครั้ง ราวกับเขาไร้สติ แต่ออโรร่ากลับเล่าต่อไปอย่างเอาจริงจัง

" ใช่...เงือกสาวแสนสวย ผมสีดำ ตาสีเขียว ....แล้วก็บอกกับฉันว่า... "

" ชื่อเอเมรัลด์ " เขาพูดต่อทันทีในสิ่งที่ออโรร่ากำลังจะพูด

" นายรู้ได้ไง "

" เอมเมรัลด์.....ออกมานะ พ่อรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น " ออโรร่ามองตามร่างสูงที่เดินไปตรงโขดหินที่เธอได้เจอกับเงือกสาวผมดำทรงเสน่ห์ สิ้นเสียงของเจ้าของเกาะ พื้นน้ำก็ไหวกระเพื่อม ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ท่อนบนเป็นคน แต่ครึ่งล่างเป็นปลาขึ้นมา เรือนผมสีดำลู่ระลงกับเรือนร่างงดงาม ดวงหน้าหวานใสยิ้มเจื่อนๆที่เห็นชายหนุ่ม

" หนูแอบคุณพ่อไม่ได้จริงๆด้วย.... "

" ซนจริงน่ะเรา " เจมส์ว่าเรียบๆ เงือกสาวหัวเราะแฮะๆ

" เงือกที่เธอว่า...ใช่สาวน้อยคนนี้หรือเปล่า " เขาหันไปถามออโรร่า ที่ดูเหมือนจวนเจียนจะสติหลุดอีกรอบ ในคำเรียกพ่อลูกของคนกับเงือกตรงหน้า เด็กสาวพยักหน้าตอบ

" ชะ...ใช่ "

" แล้ว............. " ดวงตาสีดำคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยม มองไปที่เวิ้งทะเลด้านหลังของสาวน้อยชุดแดง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา พร้อมๆกับเสียงน้ำสาดอย่างรุนแรง ออโรร่ารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

" เจ้าตัวที่อยู่ข้างหลังเธอ....ใช่งูทะเลยักษ์ที่ลากเธอลงทะเลมาใช่ไหม??? " ดูท่าลางสังหรณ์ของเธอจะแม่นเหมือนจับวาง เมื่อหันไป ก็ประสานสายตาเข้ากับ งูทะเลร่างยักษ์ตัวมหึมา ที่ความทรงจำอันเลือนรางของเธอจำได้ว่า เจ้านี่แหล่ะ ที่ลากเธอลงทะเลมา

" กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! " ร่างเล็กหวีดร้องสุดเสียงก่อนจะเริ่มต้นหนีอย่างไม่คิดชีวิต เจ้างูยักษ์หันไปมองชายหนุ่มร่างสูง ราวกับจะถาม เขาพยักหน้า พริบตาเจ้าสัตว์ประหลาดนั้นก็พุ่งตัวเข้าหาออโรร่าทันที สาวน้อยรีบกระโดดหลบจนล้มลงกับพื้น เปลือกหอยบาดแขนจนได้แผลแต่ก็ไม่ยอมหยุดวิ่ง วิ่งไปพลางส่งเสียงร้องเรียกคนช่วย โดยลืมอะไรไปซะสนิท

" วิ่งเข้าๆ ไม่งั้นมันจับเธอกินไม่รู้ด้วย " เจ้าของเกาะส่งเสียงตะโกนเป็นกำลังใจไปให้ พลางหัวเราะร่วนเวลาที่ออโรร่าล้มแล้วยังผุดลุกขึ้นมาทั้งๆที่หน้าเต็มไปด้วยทราย คนข้างๆตัวเลิกคิ้ว

" คุณพ่อ...ไม่เล่นแรงไปหรือคะ "

" นิดๆหน่อยๆ เกาะไม่มีแขกมาเยี่ยมตั้งนานแล้ว อีกอย่าง.........เดี้ยวยัยนั้นก็จะลืมแล้ว " ร่างสูงพูดแบบไม่ยี่หระ มองไปทางออโรร่าที่วิ่งล้มลุกคลุกคลาน หนีงูทะเลยักษ์ตัวมหึมาอย่างสบายอารมณ์ ผิดกับเงือกสาว

" จะลบความจำเธอหรือคะ " เธอถามแผ่วๆ

" ใช่...คนที่รู้ของที่นี้จะต้องโดนลบความทรงจำ ไม่งั้น....... " เจมส์เงียบไปชั่วครู่ ใบหน้าคมดูเคร่งเครียดผิดกับเมื่อครู่ไปถนัดตา เอเมรัลด์ยื่นมือไปจับชายแขนเสื้อเขา เรียกเบาๆ

" คุณพ่อ.... " อีกฝ่ายหันมายิ้ม ก่อนจะลูบเรือนผมสีดำเปียกโชก

" เอาล่ะ...พ่อต้องไปช่วยแม่เด็กใจแตกนั้นแล้ว...กรีดร้องน่ารำคาญ เกิด 'เธอ' ได้ยินละก็เป็นเรื่องแน่ "

" คะ...ช่วยเขาทีเถอะคะน่าสงสารดูท่าจะกลัวจนแย่แล้วนั้น " เธอว่า มองออโรร่าที่วิ่งล้มลุกคลุกคลานอย่างเห็นใจ ผิดกับคุณพ่อของเธอเสียเหลือเกิน

" เอเมรัลด์...กลับไปหาพี่ๆเขาไป หายมาแบบนี้เดี้ยวเขาจะว่าเอา " ชายหนุ่มว่า เงือกสาวยิ้มก่อนจะพยักหน้ารับ

" คะ "  พริบตาร่างงามก็กระโดดหายไปในเกลียวคลื่นสีขาวสะอาด พร้อมๆกับที่นกสีแดงเพลิงบินจากไปเช่นกัน เหลือแต่หนุ่มแว่นเจ้าของเกาะ เขาเดินเข้าไปหาเจ้างูยักษ์ที่กำลังต้อนออโรร่าซึ่งหมดแร่งล้มแปะกับพื้นอยู่ ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อรู้สึกถึงสิ่งอันตรายตรงหน้า ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองราวกับรอโอกาสขย้ำเธอ ปากกว้างเห็นฟันซี่แหลมคมน่ากลัว

" นาย ช่วยด้วย ช่วยฉันที " เธอร้องเรียกเจมส์ที่กำลังเดินเข้ามาอยู่เบื้องหลัง เขายิ้ม....

" จัดการซะ... " ความสิ้นหวังปรากฏในดวงตาของออโรร่า ในที่สุดเธอก็เข้าใจ หมอนี่ไม่เพียงเป็นเจ้าของเกาะ แต่ยังเป็นเจ้าของสัตว์ประหลาดตัวนี้ด้วย จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม เขาสั่งให้เจ้างูยักษ์นี่กินเธอ

" ไม่น่ะ...อย่าน่ะ...พ่อจ๋า แม่จ๋า มารี อเล็กซ์ ฟง " ออโรร่าเรียกชื่อคนที่คิดถึง หวังให้ใครก็ได้มาช่วย ความกลัวแล่นจับขั้วหัวใจที่เต้นรัวเร็วราวจังหวะกลองแบบลาตินสเปนที่เธอชอบ เจ้างูยักษ์ค่อยๆก้มลงมาที่เธอช้าๆ เด็กสาวตัวสั่น หลับตาแน่นเมื่อกำลังจะได้สัมผัสถึง ความตายที่คืบคลานเข้ามา ....

" ไม่ !!!!!!! " ออโรร่ากรีดร้อง เมื่อรู้สึกถึงหัวเจ้างูยักษ์กำลังพุ่งเข้าหาเธอ.....................ร่างเล็กหลับตาแน่นที่สุด รอรับช่วงเวลาแห่งความตาย

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
......เย็น...นานเกินไป...ไม่เห็นเจ็บเลย....

ออโรร่าที่รู้สึกแปลกใจใน 'ความตาย' อันแปลกประหลาดของเธอ ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ความเย็นแปลกๆที่หน้า ความเจ็บปวดที่ไม่เกิดขึ้นจากการถูกสัตว์ร้ายตรงหน้าขบกัด ยามที่ดวงตาสีดำลืมขึ้น เธอก็พบว่า เจ้างูยักษ์สีดำตัวมหึมากำลังเอาหัวของมันไถไปมาบนหน้าของเธอ กิริยาอาการของมันไม่ได้ผิดกับสุนัขที่เธอเคยเลี้ยงไว้ที่บ้านที่อังกฤษเลยแม้แต่น้อย ยังไม่ทันจะหายงงจากเหตุการณ์ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังเรียกความสนใจเสียก่อน

" กลัวมากไหม แม่เด็กใจแตก " เจมส์ อี ไวท์ ว่า...เขาดีดนิ้วครั้งหนึ่งก่อนที่เจ้างูยักษ์จะค่อยๆเลื่อนตัวจากออโรร่า ไปเคล้าคลอกับเจ้าของเกาะ นัยหนึ่งคือเจ้าของของมันเอง

" นาย...นายแกล้งฉัน " ออโรร่าผุดลุกขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มทันที เขาผิวปาก

" พ่อแม่ไม่สอนเหรอ...ว่าชี้หน้าคนอื่นไม่ดี ยิ่งคนแก่กว่ายิ่งไม่ดี "

" สอนสิ...แต่สำหรับคนปลิ้นปลอนอย่างนายเป็นข้อยกเว้น " เธอว่า

" งั้นเหรอ...เอาล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า "

" เรื่องอะไร "

" เธอเห็นแล้วใช่ไหม....เจ้างูนี้ " เจมส์ถาม ลูบหัวเจ้างูยักษ์ข้างกาย บัดนี้มันดูผิดกับงูตัวที่กระหายเลือดเมื่อกี้สิ้นดี

" ใช่....ตอบฉันสิ ทำไมมันไม่ฆ่าฉัน หน้าอย่างนายคงไม่ช่วยฉันแน่ "

" ฉลาดกว่าที่คิดนี่ แม่โรบินอกแดง ใช่มันไม่ฆ่าเธอ " ร่างสูงยิ้ม เขายกมือขึ้นขยับแว่น ก่อนจะพูดเรียบๆ

" มันถูกตั้งพันธุกรรมมาไม่ให้ทำร้ายมนุษย์ และสิ่งที่เกิดจากถิ่นกำเนิดเดียวกับมัน "

" หมายความว่าไง... "

" นี่เป็นสิ่งที่ฉันสร้างขึ้น...งูทะเลยักษ์ในตำนาน ซี เซอร์เพนท์ " ออโรร่าตกตะลึง เธอทำหน้าแปลกใจ

" นายสร้างขึ้น เป็นไปไม่ได้...ฉันเคยได้ยินว่างูนี้เป็นสัตว์ประหลากในตำนาน คอยดักทำร้ายกะลาสีเรือในสมัยก่อน นายจะสร้างขึ้นมาได้ไง และนายสร้างเพื่อะไร? "

" นั้นไม่เกี่ยวกับเธอ มันเป็นเรื่องที่ลึกเกินไป เอาล่ะ...กินนี่ซะ " เจมส์โยนห่อพลาสติกยาใสๆ ที่บรรจุยาบางอย่างสีขาวนวลกระจ่างเหมือนไข่มุกให้ออโรร่า เจ้างูทะเลยักษ์มองดูตามห่อยา ดวงตาของมันดูเหงาหงอยขึ้นมาอย่างน่าแปลก ออโรร่ารู้สึกไม่เข้าใจกับการกระทำของชายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

" กินมันซะ...แล้วฉันจะพาเธอไปส่งบ้าน "

" ได้...ฉันจะกิน " เด็กสาวพูด หยิบเม็ดยาขึ้นมา 1 เม็ดจาก 3-4 ในถุง เธอค่อยๆอ้าปากที่จะกลืนยาเข้าไป แต่เพียงชั่วพริบตาที่เจมส์ไม่ทันระวัง สาวชุดแดงก็ขว้างยาที่เขามอบให้ปาใส่หน้าเจ้าของเกาะเสียงเอง ยานั่นกลิ้งหล่นลงกับพื้นที่เต็มไปด้วยทราย ร่างสูงหันไปมองออโรร่าอย่างโกรธจัด

" ทำบ้าอะไรน่ะ "

" นายคิดจะเอายาอะไรให้ฉันกิน ฉันถูกสอนให้อย่ารับของจากคนแปลกหน้า เพราะงั้น นายคิดเหรอว่าฉันจะกินยาที่นายมอบให้ " ออโรร่าว่า เจมส์ อีไวท์ เก็บเม็ดยาสีขาวขึ้นจากพื้น มันมีทรายเกาะนิดหน่อย แต่เขาไม่ใส่ใจ

" จะยังไงก็แล้วแต่ เธอต้องกินยานี่ อยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอ " เสียงของเขาเริ่มจริงจังปนโมโหมากขึ้นทุกทีนับแต่ที่ออโรร่าเขวี้ยงยาใส่หน้าเขา

" มีหลักประกันอะไรบ้างล่ะ ที่ถ้าฉันกินเข้าไปแล้วนายจะพาฉันไปส่งบ้าน...เกิดฉันกินแล้วสลบล่ะ ฉันจะรู้ได้ไงว่านายจะทำอะไรกับฉัน อีกอย่าง...งูทะเลนั่น เงือก ม้าสองตัว เกี่ยวพันกันอย่างไง ฉันอยากรู้ "

" บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องรู้ กินยานี่ซะ " เจมส์เดินมาคว้าแขนของออโรร่า ร่างเล็กเหวี่ยงแขนเต็มแรง ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เจมส์เผลอ ยกขาขึ้นเตะสูงไปที่มือที่ถือยาสีขาวประหลาดเอาไว้ จนยานั่นร่วงหล่นลงไป แค่คราวนี้เจ้ายานั่นกลับกลิ้งลงทะเล ทันทีที่มันโดนน้ำทะเลก็กลายเป็นฟองฟู่หายไปทันที ร่างสูงมองตามตาค้างขณะจับข้อมือตัวเองไว้ เด็กสาวผมน้ำตาลยิ้มเยาะ ก่อนจะเทยาที่เหลือลงไปในน้ำทะเล เจ้างูยักษ์ที่ดูเหมือนถูกลืมมองตามไปอย่างงงๆ

" เอาล่ะ หมดไอ้ยานั่นแล้ว ว่ามาซะที "

" เธอบ้ารึเปล่า ทำบ้าอะไรลงไปรู้บ้างไหม!!! " เขาหันมาตะคอก

" ไม่รู้!  ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากกลับบ้าน แต่นายบอกมาก่อนสิ ว่านี้มันอะไร บอกมาทั้งหมด "

" ได้...ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว...แล้วเธอจะเสียใจ ตามมาสิ " เขาว่าเครียดๆ พลางเดินไปที่ชายป่าทึบ ออโรร่าเดินตามไปแต่ก็ไม่วายระแวง

" นี่ ฉันจะเชื่อใจนายได้ไง นี่นาย " เสียงแหลมๆของเด็กสาว เล่นเอาอีกฝ่ายปวดสมองจี๊ดๆ

" โว้ย! ก็บอกว่าชื่อเจมส์ ไม่ได้ชื่อนาย หุบปากแล้วตามมาน่า "

" ไม่ นายต้องเอามือมัดไขว้หลังมาก่อน ฉันถึงจะยอม เกิดนายทำบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ " ดวงตาสีเทาจ้องมองดวงตาสีนิลของออโรร่า อย่างนึกหงุดหงิด เช่นเดียวกับออโรร่า

" เรื่องมากจริง...เอ้า " ชายหนุ่มยื่นมือมาให้ออโรร่า เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาผูกข้อมือของเขาไว้ในท่าไว้หลัง ก่อนจะหยิบเศษไม้อันหนึ่งขึ้นมาถือไว้

" เอามาทำอะไร " เขาถาม

" ตีหัวนายไง ถ้าเกิดนายตุกติก " เธอว่า พลางยิ้มๆ เอาไม้ในมือดุนหลังชายหนุ่มเดินไป

" แบล็ค กลับไปที่ทะเลก่อน บอกพวกสามสาวด้วยว่าให้มาพบพ่อที่ใจกลางเกาะ " ออโรร่ามองดู เจมส์หันไปสั่งงูทะเลยักษ์ที่กำลังจะเลื้อยตามมา มันพยักหัวอันใหญ่โตเหมือนช้างสักตัวขึ้นลงก่อนจะกระโจนหายไปในทะเลสีเขียวสวยเบื้องหน้า ทิ้งไว้เพียงเจมส์กับออโรร่าเท่านั้น

" มันเข้าใจภาษามนุษย์ด้วยเหรอ "

" ใช่น่ะสิ...รีบๆตามมาได้แล้ว " เจ้าของเกาะเดินลิ่วๆตามเส้นทางรกๆ ออโรร่ารู้สึกหมั่นไส้คนตรงหน้ามา แต่ก็ยังตามเข้าไปยู่ดี ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาหยุดที่จุดๆหนึ่งในป่า ทางข้างหน้ามีเพียงทุ่งโล่งๆ แคบๆเท่านั้น

" เจมส์ อี ไวท์... " ชายหนุ่มพูดชื่อของตัวเอง พลันก็เกิดแสงประหลาดสีฟ้าจางไล่ผ่านตัวของเขา เมื่อแสงผ่านร่างกายทั้งหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็มีซุ้มประตูสีเทาเกิดขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏของแท่นอิฐสีเทาหม่นๆด้านหลังซุ้มประตูปูลาดไปยาวเป็นเส้นทาง ผิดกับเส้นทางที่เขาสองเดินมา อันเต็มไปด้วยหญ้า และกิ่งไม้เกะกะของป่า

" ทำได้ไงน่ะ " ออโรร่าถาม

" ไว้ค่อยตอบ " เจมส์ว่า ก่อนจะผิวปาก ไม่นานนักนกสีแดงเพลิงที่ออโรร่าเห็นเมื่อครู่ ก็ร่อนลงมาเกาะที่ไหล่ของเขา มันส่งเสียงร้องอย่างดีใจ  ยามเห็นร่างสูงมันบินผ่านซุ้มประตูเข้าไป เกิดเสียง 'คลิ๊ก' ดังขึ้นเบาๆ เจ้าของผมดำสวยก็หันมาหาคนผมน้ำตาล

" มาสิ... "  พูดจบ เขาก็เดินเข้าซุ้มประตู  ออโรร่ารีบเดินตามไป เกิดความรู้สึกเย็นวาบยามที่เธอผ่านเข้ามาในซุ้มประตู

" เดินมาเร็วเข้าๆ " อีกฝ่ายเร่ง

" รู้แล้วน่า " เด็กสาวเร่งเดินตามคนข้างหน้า ระหว่างที่เดินไปตามเส้นทางอันปูลาดด้วยอิฐสีเทา อันไม่น่าจะเกิดได้ในป่าทึบๆแบบนี้ แต่สองข้างทางที่เดินไปกลับเป็นป่าโล่งๆ มีสายลมเย็นๆพัดมาตลอด กลิ่นของลมทะเลก็ไม่มี  เมื่อร่างเล็กหันกลับไปมองซุ้มทางเข้า ก็พบว่ามันเลือนหายไปแล้ว กลับเป็นทางอิฐยาว
สุดสายตา นกสีเพลิงบินลับหายไปตั้งแต่พวกเขาเข้ามาในทางสายนี้ เหลือเพียงทั้งสองคนเช่นเดิม

" ใกล้ถึงแล้ว "

" เอ๋ "

เมื่อทั้งสองคนมาหยุดที่ซุ้มทางออกที่คล้ายๆกับทางเข้ามาเมื่อครู่ ออโรร่าก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ได้พบ เมื่อข้างหน้าเธอเป็นเมือง...เมืองแบบสมัยโบราณ คล้ายกับของกรีกโบราณ กลางเมืองนั่นมีลำธารเล็กๆไหลผ่าน เจาะผ่านถนนไปทั่ว กลางลำธารมี แผ่นศิลาเนื้อหยาบวางเว้นๆ กันไว้ตามเส้นทางน้ำ ใจกลางเมืองเป็นศาลาพัก รูปโดมแก้วทรงกลม ที่มีน้ำพุอยู่ตรงกลาง เป็นรูปปั้นของเทพธิดา กำลังโค้งตัวอย่างอ่อนช้อยอยู่บนเกลียวคลื่น กระจกแก้วสีเหมือนในโบสถ์ประดับอยู่รอบๆ เสาเหล็กดัดลายอ้อนช้อย รอบๆเสาสีขาว เต็มไปด้วยเถาวัลย์สีเขียวชอุ่มออกผลสีแดงสุกปลั่ง ทางเดินในเมืองที่เธอเห็นปูลาดด้วยอิฐต่อๆกัน ตามทาง มีกระถางใส่ดอกไม้ที่ออกช่อสวยงดงามไปเป็นระยะๆ ความงดงามนั้นราวกับสวนอีเดนในไบเบิ้ล

" เอ้า ตะลึงพอรึยัง ไปกันได้แล้ว "

" อ่ะ นี่มันอะไรกัน " ออโรร่าพยายามถาม แต่เจมส์ไม่ตอบอะไรเลย

" ตามมาเร็วๆ "

ร่างสูงพาเด็กสาวมาหยุดที่ โดมเล็กๆ อีกทางหนึ่ง ที่รายล้อมไปด้วยทะเลสาบกว้าง มีเพียงแผ่นศิลาแผ่นๆ ที่วางเว้นระยะไปตามทางไปโดมเท่านั้น ออโรร่าก้มลงมองแผ่นศิลาก่อนจะตกตะลึงเมื่อพบว่าแผนศิลานั่น ลอยอยู่บนน้ำ โดยไม่มีอะไรค้ำไว้ทั้งสิ้น เมื่อลองเคาะดูก็พบว่ามันแข็งและดูท่าจะหนักไม่น้อย

" มันลอยได้ไงน่ะ "

" ไปถึงโดมนั่นก่อนแล้วจะเล่าให้ฟัง " เจมส์พูดเนือยๆ กับท่าทางอยากรู้ของออโรร่า เขาเดินลงไปบนแผ่นศิลา น่าแปลกที่เขาไม่เสียหลักจนจมลงในน้ำที่ดูลึก ออโรร่าลองเดินตามไปก็พบว่ามันเดินได้จริงๆ และเมื่อลองมองดูดีๆ เธอก็พบว่ามีสิ่งก่อสร้างคล้ายเมืองที่เธอเห็น อยู่เบื้องล่างทะเลสาบนั่นด้วย

" มีเมืองใต้น้ำด้วย "

" รีบๆเดินเข้า " อีกฝ่ายสั่ง ออโรร่าหน้ามุ่ย เดินตามไปจนถึงโดม ร่างสูงนั่งลงบนแท่น สายลมเย็นพัดโชยมาเอื่อยๆ ออโรร่าสูดหายใจเฮือกใหญ่

" อากาศดีนะ "

" นั่งลงสิ ออโรร่า ซิลเวอร์เทียร์ เราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลย "

" ตอบคำถามฉันหน่อย...ที่นี้มันอะไร นายเป็นใคร " ออโรร่าตั้งตนถาม เจมส์จ้องเธอ

" ที่นี้เป็นเกาะของตระกูลฉัน เราได้ครอบครองมันมานานกว่าหลายร้อยปีแล้ว มันมักจะถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาๆ รอบรัศมีที่ห่างไปจากเกาะนี้ราวๆ 100 ไมล์  ไม่ค่อยมีใครเข้ามาหากไม่รู้เส้นทาง เพราะมันรายล้อมด้วยคลื่นแรง และน้ำวน  มันเป็นความลับสำคัญที่สุดของตระกูลของฉัน...มันไม่เคยถูกบันทึกลงในแผนที่ "

" เดี๋ยวสิ...แล้ว...นายใช้ชีวิตยังไงบนนี้ ท่าทางนายดูไม่เหมือนคนเกาะสักหน่อย "

" เกาะนี้ถูกมอบให้ครอบครัวของฉันมานานมากๆแล้ว ไม่รู้กี่ร้อยปี โดยกษัตริย์องค์แรกของอังกฤษ "

" อย่าบอกนะว่า... "

" คิง อาเธอร์ ถูกแล้ว...พวกฉันสืบเชื้อสายจากอัศวินที่เข้าร่วมรบกับพระองค์ คุณทวดของฉันรู้ทางเข้ามาที่เกาะนี้โดยไม่ต้องเจอกับคลื่นยักษ์และน้ำวน...ตระกูลของฉันไม่ใช่คนเกาะ และเรื่องนี้เป็นความลับของเรา เพราะที่นี้เก็บจารึกสมัยคิง อาเธอร์ไว้มาก "

" นั่นอาจเป็นการเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์เลยนะ "

" ใช่...แต่ความเป็นจริงจารึกหายไปนานมากแล้ว...แต่นี่นับเป็นกฎเหล็กของตระกูลของฉัน เราต้องรักษาความลับของเกาะเอาไว้ คนในตระกูลคนใดก็ตามที่เอาความลับไปเผยแพร่ล้วนต้องพบกับหายนะ "

" คำสาปเหรอ "

" ไม่ใช่...การถูกสังหารจากคนในเชื้อสายเดียวกัน...เพื่อรักษาความลับ " ชายหนุ่มพูดเรียบๆ ดูไม่เดือดร้อนเท่าไหร่นัก ออโรร่าชักรู้สึกนั่งไม่ติดแปลกๆ

" แต่มันก็เสี่ยงมากนะ ครอบครัวนายคงไม่สืบสายตรงมาแค่คนเดียวหรอกใช่ไหม? "

" ใช่...เพราะงั้น เราจะบอกแค่ทายาทชายหญิงที่เป็นลูกคนโตเท่านั้น ส่วนเขาจะบอกใครก็แล้วแต่...แต่นั่นต้องหมายความว่าความลับจะไม่แพร่ออกไป "

" ถ้าเกิดแพร่ออกไป...จะต้องตายงั้นเหรอ " เด็กสาวถามหวาดๆ รู้สึกไม่ค่อยไว้ใจคนตรงหน้าเลย

" ใช่... "

" โหดจังนะ " เธอว่าเบาๆ เจมส์ไม่ว่าอะไร

" แต่เมื่อช่วงกลางยุควิคตอเรียน...ครอบครัวของคุณทวดอีกรุ่นหนึ่ง เข้าร่วมในการแสวงหาอาณานิคม จนตายไปหลายคนมาก เหลือเพียงต้นตระกูลจริงทางฝ่ายพ่อของฉันเท่านั้น โชคดีที่จากนั้น เรามีครอบครัวเล็กๆกัน คือมีทายาทไม่เกิน 4 คน จึงหมดปัญหาเรื่องการแก่งแย่งสิทธิ์ในการรู้ความจริงข้อนี้ รวมทั้งวิวัฒนการที่ก้าวหน้าจากการแสวงหาอาณานิคม เราไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับเกาะร้างๆ ที่ไม่มีแม้แต่จารึกแห่งนี้อีกต่อไป เราเริ่มจะลืมเลือนเกาะนี้ไป "

" ขายไม่ได้ด้วยใช่ไหม "

" เธอคิดว่าใครจะอยากได้เกาะที่กว่าจะเข้ามาต้องฝ่าหมอก ฝ่าคลื่นแบบนี้กัน แม้ว่ามันจะสวยและอุดมสมบูรณ์มากขนาดนี้ก็เถอะ " เขาถาม อีกฝ่ายส่ายหน้า
ก่อนจะถามต่อ

" เข้าใจล่ะ...แล้วทำไมนายมาอยู่ที่นี้ล่ะ  " คนมากวัยกว่าเงียบไปชั่วครู่ ดวงหน้าคมก้มลงต่ำก่อนจะพูดเรียบๆ ดวงตาสีดำนิ่งเงียบสงบเหมือนท้องฟ้ายามค่ำ

" น้องสาวฉัน... "

" เอ๋... "

" ครอบครัวของฉันอยู่ที่อังกฤษ มีพ่อแม่ ฉันแล้วก็น้องสาวของฉัน เรามักใช้ที่นี้เป็นที่พักต่างอากาศบ่อยๆ แต่เมื่อ 2 ปีก่อนพ่อกับแม่ฉันประสบอุบัติเหตุหาย
สาบสูญไปที่แอฟริกา... " ออโรร่านิ่งไปเช่นกัน ก่อนจะพูดเบาๆ

" เสียใจด้วย "

" ปีต่อมา...น้องสาวของฉัน...แอนเจล่า ประสบอุบัติเหตุพร้อมกับแฟนของเธอ...เขาตาย เธอรอด แต่ผลจากอุบัติเหตุทำให้แอนเจล่า เดินไม่ค่อยได้ และเธอก็เสียใจมากที่แฟนของเธอตาย ฉันต้องการให้น้องของฉันพักผ่อนลืมเรื่องทั้งหมดซะ เลยพาเธอมาที่นี้ "

" งั้นเกาะนี้ก็มีแต่นายกับน้องของนายสิ " ออโรร่าถาม เจมส์ดึงใบไม้สีเขียวเหนือหัวเขาขึ้นมาหมุนเล่น

" ก็ไม่เชิง... " ใบไม้สีเขียวในมือถูกลมพัดจากมือปลิวไปลงน้ำ เกิดคลื่นสั่นไหวไปทั่ว เด็กสาวมองไปรอบๆ เหมือนจะมองหาคนอื่นนอกจากคนตรงหน้าและน้องสาวของเขา

" หมายความว่ามีคนอื่นอีกเหรอ "

" ใช่...เธอก็เห็นแล้วนี่...เงือกสาว งูทะเลยักษ์ แล้วก็มีอีกตั้งหลายอย่าง "

" พวกเขามาจากไหน ทำไมเรียกนายว่า พ่อ "

" ฉันสร้างเขาขึ้นมา ลืมบอกไป...ว่าฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์ เชี่ยวชาญอยู่หลายสาขาเหมือนกัน " น้ำเสียงของเจมส์ดูภูมิใจในความเก่งของเขาอยู่ไม่น้อย ออโรร่าเริ่มเกิดอาการหมั่นไส้เล็กๆ

" ทำอย่างไง "

" DNA ไง...เคยได้ยินการโคลนนิ่งไหม นั่นแหล่ะ ฉันปรับเปลี่ยนทฤษฏีนั้นเล็กน้อย นำยีนมาพัฒนา "

" ไม่เข้าใจ " เธอบอกตรงๆ เจมส์ส่ายหน้าพร้อมถอนใจ

" เฮ้อ...หน้าอย่างเธอคงสนใจแต่ของในนิตยสาร แบบโวคสิน่ะ "

" ผิดเหรอไง " ร่างเล็กถามเสียงแหลม อีกฝ่ายโบกมือปัดๆ

" ช่างเถอะๆ พูดง่ายๆ ฉันนำพันธุกรรมของคนมาผสมผสานกับสัตว์ต่างๆ เช่น เงือกมาจาก คนผสมปลา อะไรแบบนี้ไง "

" คล้ายสฟิงค์ใช่ม้า "

" ประมาณนั้น น้องของฉันชอบเรื่องราวพวกเทพปกรณัม กับพวกเรื่องแฟนตาซี ฉันอยากให้น้องลืมๆเรื่อเลวร้ายลงบ้าง เลยมาสร้างเมืองของเราสองคนพี่น้องที่นี้ ฉันจ้างคนงานมาสร้างเกือบปีถึงเสร็จ "

" แล้วคนพวกนั้นทำไงล่ะ " ชายหนุ่มขยับแว่นทรงเหลี่ยมให้กลับเข้าที่

" ลบความทรงจำ โดยใช้ยาที่ฉันทำขึ้น...ยาสีขาวที่เธอเททิ้งไปไง "

" เอ๊ะ...หมายความว่า นายต้องการลบความทรงจำฉัน "

" ใช่...ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้...ทั้งเกาะ ทั้งเด็กๆที่ฉันสร้างขึ้น เกิดคนนอกรู้มันจะเป็นเรื่องใหญ่ " เจมส์ว่าเรียบๆ พลางจ้องมองไปที่ภูเขาด้านหลังอันมีน้ำตกใหญ่โตกำลังไหลลงมาสู่ทะเลสาบเบื้องล่าง เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนมองดูทิวทัศน์เกาะของตนเอง ออโรร่าลุกตาม

" เป็นอย่างนี้เอง แล้วนายจะทำอย่างไงต่อล่ะ หมายถึงฉันน่ะ " เธอถาม อีกฝ่ายหันมา

" เธอคงต้องอยู่ที่นี้... " ชายหนุ่มพูด

" ได้ไง ฉันกำลังจะกลับอังกฤษน่ะ ปะป๋า กับคุณแม่รอฉันอยู่ พี่ๆด้วย ไหนจะคนอื่นๆอีก "

" ก็เธอดันเทยาทิ้ง "

" ไม่มียาสำรองหรือไง " เด็กสาวถามอย่างร้อนใจ คนตรงหน้าตอบเสียงเย็น

" ไม่มี "

" ทำใหม่ได้ไหม " ออโรร่ายังไม่ยอมแพ้

" ได้...แต่ต้องรอนะ...นานสุดก็ 2 ปี เร็วสุดก็...ปีหนึ่ง ประมาณนั้น " สาวน้อยชุดแดงแทบจะหมดแรงลงไปกองกับพื้น น้ำตาที่หยุดไปแล้วตั้งนาน เริ่มจะกลับมาอีกแล้ว ออโรร่าเดินไปดึงแขนเสื้ออีกฝ่าย

" ไม่เอาน่ะ ฉันอยากกลับบ้าน นายต้องให้ฉันออกไปน่ะ " เธอพยายามขอร้อง

" ไม่ได้ ถ้าเธอไม่ได้กินยานั่น ก็ห้ามออกไปจากเกาะ...ฉันจะไม่ยอมให้ใครก็ตามที่รู้เรื่องนี้แล้วออกไปจากเกาะ " เจมส์ยื่นคำขาดเสียงดังลั่น ออโรร่าหน้าเสียเมื่อรู้แน่ว่าคนตรงหน้าไม่ยอมฟังคำขอของเธอแน่ๆ

" ฉันสาบานนะ ว่าจะไม่บอกใคร ให้ฉันกลับบ้านเถอะ " ร่างเล็กสะอื้นฮัก มือทั้งสองยกขึ้นปาดน้ำตาเปะปะจนหน้าเลอะไปหมด ตอนนี้เธอดูมอมแมมเหมือนเด็กเล็กๆ เจ้าของเกาะเริ่มรู้สึกผิดหน่อยๆที่ไม่อธิบายให้เด็กสาวตรงหน้าฟังดีๆ

" ไม่ได้จริงๆ ฉันให้เธอกลับไปไม่ได้จริงๆ ...รอหน่อยละกัน จะเร่งทำยาให้ "

" จริงๆนะ รีบทำนะ ฉันจะได้กลับบ้าน " เธอยิ้มทั้งน้ำตา

" อืม...ทนอยู่ที่นี้ไปก่อนนะ "

" ฉันจะอดทน " ร่างเล็กบอก เจมส์แค่ยิ้มจางๆ ก่อนจะหันไปที่เวิ้งน้ำด้านหลังโดมที่พวกเขานั่งอยู่

...ให้ตายสิ...เกลียดจริงน้ำตาเด็กผู้หญิงเนี่ย....

" ถ้าในเมื่อต้องอยู่แล้ว ก็มาทำความรู้จักกับคนที่นี้ก่อนนะ " เขาว่า ออโรร่าเดินมาด้านหลังเขา รู้สึกได้ถึงพื้นข้างใต้ที่ยืนอยู่สั่นสะเทือนเบาๆ และมีเงาแปลกๆวูบวาบอยู่ไม่ไกลจากโดมนัก

" ยินดีต้อนรับสู่...เกาะมหัศจรรย์ " เจมส์ อี ไวท์ เจ้าของเกาะพูดเบาๆ ออโรร่ากลืนน้ำลาย ไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรอีก..

...ปะป๋า...คุณแม่...มารี...อเล็กซ์...ฟง...เขาคิดถึงทุกคนนะ รอเขาด้วย

TBC...

ดองนานดีเหมือนกันนะเนี่ย เอิ๊กๆ เพิ่งมีอารมณ์แต่ง เกริ๊บๆ Happy New Year นะคะทุกคน