【✤ Melanie.I.V.Black ✤】

ตอนที่ 2 ติดเกาะ

ท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืนในน่านน้ำแถบประเทศอังกฤษ เรือสำราญหรูเลิศสีดำที่แทบจะกลืนไปกับคลื่นน้ำสีมืดทึม แสงไฟสว่างเจิดจ้าสาดส่องให้รอบๆตัวเรือดูสว่างไสวไม่น้อย ความเงียบงันของเวิ้งทะเลถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีครึ้กครื้น เพื่อเป็นการอำลาในทริปท่องเที่ยวระยะยาวจากตุรกีมาแถบอังกฤษ

วันนี้ทางผู้จัดการจึงจัดงานเลี้ยงขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเป็นที่ระลึกแด่แขกทุกท่าน มุมเครื่องดื่มทำจากผลไม้สดมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังสนุกสนานกับการพูดคุยและดื่มเครื่องดื่นรสฉ่ำจากมวลหมู่ผลไม้เขตร้อน เด็กสาววัยเพียง 16 ปีในชุดผ่าข้างแสนสั้นสีแดงสด รับกับเครื่องสำอางค์และสีผมน้ำตาลทองแสบตา มือเรียวที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับราคาแพง และเล็กสีแดงเลือดนกติดกากเพชรยื่นแก้วแชมเปญทรงสูงชนกับอีกฝ่าย

" อเล็กซ์...ดื่มให้กับการท่องเที่ยวอันแสนสุขเป็นวันสุดท้าย "

" อย่าพูดงั้นสิ...ออยล์...พูดว่าดื่มให้แก่ทริปแสนสุขที่ยาวนานดีกว่า พูดแบบนั้นดูเป็นลางอยู่นะ " ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเอ่ย ร่างเล็กตรงหน้าหัวเราะคิกคัก

" เธอถือเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?...หัวโบราณน่า เรื่องโชคลางเนี่ยมันไร้สาระพอๆกับเรื่องผีสางเลยนะ " อเล็กซ์เลิกคิ้วที่ได้ยินสาวน้อยตรงหน้าพูดแบบนั้น เขาวางแก้วน้ำผลไม้ของตนเองลงกับเคาท์เตอร์ พลางจ้องมองออโรร่าที่กำลังดื่มน้ำแตงโมปั่นอยู่

" เธอไม่เชื่อเรื่องลี้ลับเหรอ? " เขาถาม

" ไม่! " สาวน้อยผมน้ำตาลทองตอบห้วนๆ

"ทำไมล่ะ...ฉันนึกว่าเด็กผู้หญิงจะชอบเรื่องของเทพนิยาย เทพปกรณัม เรื่องราวลึกลับโรแมนติกแฟนตาซีซะอีก " ออโร่าจ้องมองคู่หมั้นหนุ่มที่อายุห่างกว่าเธอเกือบ 10 ปีอย่างนึกแปลกใจในคำถามที่เขาถาม

" ก็...ว่าไงดีล่ะ...ฉันรู้สึกว่าฉันหมดวัยที่จะมานั่งเชื่อเรื่องแบบนี้แล้ว "

" หมดวัย...โธ่...สาวน้อยเพิ่งจะ 16 พูดอะไรแบบนั้นกัน " อีกฝ่ายว่า พลางยกมือขึ้นลูบหัวสาวน้อยตรงหน้า

" อเล็กซ์...เค้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ เลิกขยี้ผมสักที หัวยุ่งแล้ว " ชายหนุ่มรามือก่อนจะหัวเราะร่วน

" บอกว่าไม่ใช่เด็ก ไงใช้คำแทนตัวว่า เค้า ล่ะจ้ะ...เจ้าหญิงออโรร่า " เด็กสาวหน้าแดงซ่าน ยกมือขึ้นทุบไหล่ชายผมน้ำตาลตรงหน้า อเล็กซ์ยกมือป้องไปพลางขำไปพลาง

" อย่าเรียกฉันแบบนั้นสิ คนบ้า!!! "

" จ้าๆ ไม่เรียกก็ไม่เรียก.... "

" รับน้ำผลไม้เพิ่งอีกไหมครับ " บริกรหนุ่มถามหลังจากที่ทั้งคู่ เลิกเย้าแหย่กัน อเล็กซ์พยักหน้า

" ครับ...ผมขอ บลูฮาวายที่นึง ออยล์ล่ะ? " ร่างสูงหันมาถาม สาวผมน้ำตาลทองยิ้มก่อนจะตอบ

" เอาด้วย...ขอ...น้ำมะพร้าวสดล่ะกัน " บริกรหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนหันหลังไปเตรียมวัตถุดิบทำตามที่ลูกค้าสั่ง อเล็กซ์ดื่มน้ำผลไม้ของตนเองจนหมด เพื่อที่เตรียมจะกินน้ำที่สั่งไป ดอกชบาที่ประดับอยู่บนแก้วหล่นตุบลงกับพื้นโต๊ะขัดมัน ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาก่อนจะทัดเข้าที่ข้างหูของคู่หมั้นร่างบาง

" อะไรอ่ะ " ออโรร่าถามอย่างนึกสงสัย

" ก็ดอกชบาไง สีสดแบบนี้เธอชอบไม่ใช่เหรอ ทัดไว้ที่ดูสิ น่ารักดี "

" จริงเหรอ ขอบคุณนะ " ร่างเล็กยิ้มร่าเริง ดีอกดีใจกับดอกไม้สดที่อีกฝ่ายให้ สายตาของชายหนุ่มมองไปที่ออโรร่าอย่างนึกเอ็นดู พลันภาพของใครคนหนึ่งก็แล่นซ้อนทับเข้ามาในสมอง หญิงสาวผมยาวที่มีรอยยิ้มร่าเริงคล้ายคลึงกับคู่หมั้นของเขา แต่ทว่าใบหน้าของเธอกลับรางเลือน ยิ่งเขาพยายามนึก ก็ยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากขึ้นจนต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะ ใบหน้าคมซีดลงถนัดตา

" อเล็กซ์....อเล็กซ์....อเล็กซ์....ไม่สบายเหรอ หน้าซีดเชียว...จะไปนอนพักที่ห้องไหม " เสียงของคนตรงหน้าปลุกสติของเขาให้กลับสู่ปัจจุบัน อาการปวดหัวเริ่มบรรเทาลงเรื่อยๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองไปที่ใบหน้าหวานที่กำลังมีสีหน้าเป็นกังวล

" ไม่เป็นไรหรอก...แค่มึนหัวนิดหน่อย...ดื่มน้ำผลไม้เปรี้ยวๆหน่อยก็คงดีขึ้น "

" แน่ใจนะ...ไม่ไปนอนพักหน่อยจะดีเหรอ?.... "

" ไม่เป็นไรแล้วจ้ะ...อย่าห่วงเลย " อเล็กซ์ฝืนยิ้มให้แม้ว่าหน้าจะยังไม่หายซีดเซียวเลยก็ตาม ออโรร่ายิ้มตอบแม้จะยังไม่คลายกังวลไปด้วยก็ตามเสียงดนตรีบรรเลงที่แสนจะครื้นเครงดังสนั่นไปทั่วลำเรือ หมู่ชนชั้นสูงต่างพากันออกมาเต้นรำ บางก็ขึ้นไปร้องเพลง เล่นดนตรีอะไรก็ได้ตามแต่ที่ตนจะถนัด หนุ่มสาวก็พากันออกมาเต้นรำช้าๆในห้องโถงกลางเรือ สระว่ายน้ำก็มีผู้คนมากมายมาเล่น คลับคาสิโนก็เต็มไปด้วยชนชั้นเศรษฐีที่มาลองเสี่ยงโชค เหล่าพนักงานต่างก็พากันออกมายิ้มร่าต้อนรับแขกเหรื่อที่มาในงาน ทุกๆคนในเรือล้วนมีความสุข โดยที่ไม่รู้ถึงเหตุการณ์บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้แม้แต่น้อย

ห้องควบคุมการเดินเรือ ใจกลางเรือ เวลา 23 นาฬิกา 15 นาที

" มีอะไรผิดปกติไหม " ชายวัยกลางคนไว้หนวดที่แปรสภาพเป็นสีเงินบอกอายุเจ้าตัว ในชุดสูทสีเข้มและหมวกกัปตัน ถามเหล่าลูกเรือ และพนักงานที่กำลังนั่งตรวจดูความเรียบร้อยในเรือ บ้างก็ตรวเช็คเส้นทาง บ้างก็คอยตรวจดูเรดาห์ว่ามีสิ่งใดผิดปกติมั้ย

" ไม่มีครับท่าน...เรากำลังเข้าสู่น่านน้ำทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของไอซ์แลนด์ " ลูกเรือคนหนึ่งตอบ กัปตันหนวดเงินยิ้มอย่างพอใจที่การเดินเรือดูราบรื่นไม่มีปัญหาหรืออุปสรรคใดๆ

" อืมๆ ดีมากขอให้ทุกคนอดทนอีกนิดนะ วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการเดินทางแล้ว " เหล่าลูกเรือยิ้มร่าเมื่อนึกถึงเวลาที่จะได้กลับไปหาครอบครัวของตน พากันหัวเราะน้อยๆพูดคุยถึงว่าหากลงจากเรือแล้วจะไปทำอะไรกันดี ตอนนั้นเองที่อยู่ๆก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างแรงที่เรือจนทุกคนตกใจ

" เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!! " กัปตันถาม ชายหนุ่มที่นั่งตรวจสอบการเดินเรืออยู่ก็เอ่ยขึ้นมา

" เรือเราอาจชนเข้ากับหินโสโครกก็ได้ครับท่าน "

" ไม่น่าใช่ น่านน้ำแถวนี้เป็นน่านน้ำลึก ไม่มีทางชนหินหรอก ก้อนน้ำแข็งแบบไททานิคก็ไม่มี " ชายอีกคนที่กำลังตรวจคลื่นความถี่ของคลื่นวิทยุอยู่แย้งขึ้นมาร่างสูงของลูกเรือคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองจอมอนิเตอร์อยู่ ก็เบิกตากว้างก่อนจะเรียกให้ทุกคนมาดู

" ท่านครับ ทุกคนดูนี่สิ...เรดาห์ตรวจจับได้ว่ามีบางสิ่งขนาดใหญ่อยู่รอบๆ เรือของเรา " ชายหนวดเงินรีบเดินเข้าไปดู หน้าจอสีดำที่จุดกุงกลางคือเรือลำนี้ มีบางอย่างที่สัญลักษณ์แสดงให้เห็นว่าเป็นอะไรสักอย่างขนาดมหึมา กำลังว่ายวนเวียนอยู่รอบๆลำเรือ

" ปลาวาฬรึไง "

" บ้าเหรอ...ปลาวาฬไม่ใหญ่แล้วก็แข็งแรงพอให้เกิดแรงสะเทือนเรือของเราได้หรอก "

" กัปตัน...ว่าไงดีครับ " ลูกเรือหน้าที่ตรวจดูเรดาห์ถาม อีกฝ่ายส่ายหน้า

" ดูเหมือนว่า...จะไม่มีอะไร มันอาจจะเป็นพวกสัตว์ตัวใหญ่มากเกินปกติ ที่บังเอิญมาชนเรือของเราก็ได้ " เขาว่าเรียบๆ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าในมหาสมุทรกว้างใหญ่ ยามค่ำคืนแบบนี้จะมีอะไรที่ใหญ่ขนาดมาชนเรือที่ทำจากเหล็กชั้นดี ก่อสร้างมาอย่างพิถีพิถันได้ กัปตันเดินออกไปนอกตัวเรือ พร้อมกับสั่งให้ลูกเรือทุกคนอยู่ในความสงบ เพราะรู้ดีขนาดลูกเรือที่ผ่านการเดินเรือมานับครั้งไม่ถ้วนยังรู้สึกหวาดๆกับแรงสั่นสะเทือนในครั้งนี้ เหล่าแขกเหรื่อต้องอกสั่นขวัญแขวนแน่ๆ

" มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ "

" เป็นอะไรไหม ออยล์ " อเล็กซ์ถามออโรร่าที่ล้มไปกับพื้นเพราะแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ เด็กสาววัย 16 ส่ายหน้า

" ไม่เป็นไรจ้ะ...แค่เจ็บๆเข่านิดหน่อย ว่าแต่เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ " ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปทั่วบริเวณ เหล่าแขกคนอื่นๆก็ดูจะตกใจไม่น้อยที่เกิดแรงสะเทือนขนาดใหญ่จนพากันล้มลงกับพื้นได้แบบนี้ บางคนที่ขวัญอ่อนเริ่มลนลาน หน้าซีดเผือด แต่ด้วยเวลาที่ผ่านไปเกือบ 10นาที ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีก จึงทำให้เหล่าแขกเหรื่อเลิกคิดมากพากัน สนุกสนานต่อ ออโรร่าเลยกลับไปนั่งที่โต๊ะเตรียมดื่มต่อกับคู่หมั้น

" ออยล์!!!!!!!!! " เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลจาก อเล็กซ์กับออโรร่า พอทั้งคู่หันไปมองก็พบกับร่างสูงโปร่งในชุดสบายๆ กำลังยืนหอบๆอยู่ เรือนผมสีดำหลุดลุ่ยลงมาปรกหน้าตาที่โซมไปด้วยเหงื่อ เธอรีบวิ่งไปหาสาวน้อยผมน้ำตาลทองทันที

" เป็นอะไรหรือเปล่า...เมื่อกี้ฉันนอนอยู่ในห้อง ตกใจตื่นเพราะแรงสะเทือน เลยรีบมาดูว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนไหม " ถามพลางเอามือจับหน้าตาหวานๆหันซ้ายทีขวาที เพื่อตรวจดูว่ามีรอยแผลอะไรไหม

" มารีๆๆ ฉันไม่เป็นอะไร เมื่อกี้ล้มไปหน่อยก็จริงแต่ไม่เป็นอะไรมาก เธอต่างหากรีบวิ่งมาแบบนี้เป็นอะไรหรือเปล่า " ออโรร่าถามกลับ

" ก็รีบวิ่งมาหน่อย เลยหอบนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ " เด็กสาวส่ายหน้าพลางฉีกยิ้มกว้างเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรแน่นอน

" โล่งอกไปที...ดูสิวิ่งออกมาในชุดแบบนี้เลย " มารีว่าพลางจ้องชุดตัวเอง ร่างสูงโปร่งของเธอดูเหมาะกับชุดเสื้อแขนกุดสีขาวเหลือบฟ้าเนื้อลื่น และกางเกงขาสั้นแบบเดียวกับเสื้อแม้จะสั้นแต่ก็คงไม่เท่ากับกระโปรงสั้นตัวจิ๋วของออโรร่า ผมเผ้าที่ปกติรวบไว้ก็ถูกปล่อยลงมารุงรักไม่น้อยแต่ด้วยใบหน้าคมสวยและหุ่นดีของมารีก็พอจะทำให้หญิงสาวสวยเซ็กซี่ไม่น้อย

" หมดมาดบอดี้การ์ดสาวของฉันหมดเลย ปกติเห็นใส่แต่ขายาว ดูสิ...มาซะเซ็กซี่เลย "

" ก็ก่อนนอนเล่นโยคะไปหน่อย เหงื่อออกมาก เลยอาบน้ำเปลี่ยนชุด " มารีว่า แม้จะหน้าแดงหน่อยๆที่ถูกชมว่าเซ็กซี่

"ไหนๆคุณมารีก็มาแล้ว มาดื่มกันไหมครับ " อเล็กซ์ถาม แต่คนถูกถามกลับขมวดคิ้ว

"ขอดิฉันไปคุยกับกัปตันก่อนดีกว่าค่ะ ว่าแรงสะเทือนเมื่อครู่เกิดเพราะอะไร " เธอกล่าวกำลังจะเดินไปแต่ทว่า

" ขอประกาศให้แขกเหรื่อทุกท่านทราบว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เป็นเพียงการที่เรือของเราชนเข้ากับแนวหิน จึงทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไม่น้อย แต่ขณะนี้ทางเราได้เบี่ยงเส้นทางออกไปแล้ว และได้ทำการตรวจสอบใต้ท้องเรือ ไม่พบความผิดปกติใดๆ ขออภัยที่ทำให้ทุกท่านตกใจเชิญสนุกสนานกับกิจกรรมของเรือของเราได้ตามสะดวกครับ จากกระผม กัปตันของเรือลำนี้ครับ "

" แล้วไป " หญิงสาวผมดำว่าพลางจะเดินกลับห้อง แต่กลับโดนเพื่อนสาวร่างเล็กรั้งไว้เสียก่อน พอจะหันไปว่าเข้าก็เจอกับดวงตาสีนิลออดอ้อนออเซาะ

" อยู่ดื่มด้วยกันก่อนสิจ้ะ มารี...น่านะ... " อีกฝ่ายถอนใจ

" จ้าๆ ดื่มก็ดื่ม ไม่เอาเหล้านะบอกก่อน " เธอว่าก่อนจะเดินไปนั่งที่เคาท์เตอร์ ออโรร่าเดินตามไปนั่งข้างๆ

" เอาอะไรดีครับ " อเล็กซ์ถาม

" ขอพันซ์ธรรมดาๆก็แล้วกันน่ะค่ะ " มารีว่า ชายหนุ่มยิ้มรับ ก่อนจะหันไปบอกบริกรหนุ่มที่กำลังเก็บอุปกรณ์บางอย่างที่หล่นเพราะแรงสั่นสะเทือน เขายิ้มก่อนจะเตรียมทำตามออเดอร์ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มร่างสูงโป่งผมดำยาสนิท เดินมาที่กลุ่ม 3 คน ด้วยท่าทีเหนื่อยๆเล็กน้อย แต่ก็เก็อาการได้ไม่น่าเกลียดนัก

" คุณหนูครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ " ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร ออโรร่ากับอเล็กซ์ก็ยิ้ม แต่มารีกลับทำหน้าบูดบึ้งคว้าเอาแก้วพันซ์กระดกดื่มอย่างไม่สบอารมณ์

" ไม่เป็นไรจ้า ฟง...แหม โดนมารีตัดหน้าไปหน่อยเดียวเองน่ะเนี่ย เน้อออ~~~ " แม่สาวร่างเล็กหันไปหาเพื่อนสาว หล่อนทำหน้าเซ็งสุดชีพก่อนจะวางแก้วพันซ์ลงกับโต๊ะ แล้วเดินฉับๆไปเลย

" มารี...จะไปไหนอ่ะ " ออโรร่าตะโกนถาม เจ้าตัวหันมาทำหน้าเย็นให้ๆ

" เหนื่อย จะไปนอน ฝากจ่ายด้วยพรุ่งนี้จะคืนให้...ราตรีสวัสดิ์ " พูดจบแม่เสือสาวก็เดินหายไปที่ชานข้างนอกทันที โดยที่ฟงรีบก้มหัวเคารพเจ้านายน้อย แล้วเดินตามไป

" บอดี้การ์ดสาวคุณ โกรธอะไรละเนี่ย เมื่อกี้ยังเห็นอารมณ์ดีอยู่เลย " หนุ่มผมน้ำตาลถามคนข้างๆ เธอถอนหายใจ

" ก็คงเป็นเพราะฟงล่ะมั้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกันมารีเหมือนจะไม่ชอบฟงเอาซะเลย...ไม่รู้มีเรื่องอะไร "

" แต่ผมว่านะ...เหมือนหลบหน้ามากกว่าจะไม่ชอบหน้า "

" ไม่รู้สิ...มารียิ่งเป็นคนใจแข็ง ไม่บอกอะไรง่ายๆแน่ " คุณหนูไฮโซว่าพลางจิบน้ำมะพร้าวสดแก้วใหม่แทนที่แก้วที่หกเมื่อครู่จากแรงสะเทือน ดวงตาสีดำจ้องมองไปที่ฟอลร์กลางงานที่กำลังว่างเพราะนักดนตรีกำลังจะเปลี่ยนเพลง ไม่นานนักท่วงทำนองแนวลาตินสเปนก็บรรเลง ออโรร่าผุดลุกขึ้นทันที

"แนวนี้ของถนัดเลย ไปเต้นเปิดฟลอร์กัน อเล็กซ์ "

" ขอผ่านดีกว่า " ชายหนุ่มปฏิเสธอย่างสุภาพ เธอเบ้หน้าเล็กน้องแต่ก็ไม่พูดอะไร ร่างบางเดินอย่างมั่นใจไปกลางฟลอร์ที่ยังไม่มีใครกล้าออกมาเต้นในทำนองเร็วแบบนี้ แต่เมื่อเพลงเริ่มขึ้นเข้าจังหวะมากขึ้น ออโรร่าก็ออกสเต๊ปทันที สะโพกเล็กส่ายเย้ายวนตามอารณ์เพลง หนุ่มที่มาดูเป่าปากกันเกรียวที่เห็นสาวน้อยวัย 16 ใจกล้าออกมาเปิดฟลอร์ก่อนสาวๆคนอื่นแถมลีลาก็เร่าร้อนเข้ากับเพลงใช่เล่น มีการปรายตามามองเขย่าใจหนุ่ม กระโปรงสั้นยิ่งทำให้ร่างเล็กเซ็กซ์ซี่ใช่ย่อย ไม่นานก็เริ่มมีสาวๆบางคนกล้าออกมาเต้นบาง แต่ไม่ว่าใครก็สู้ลีลาละตินของออโรร่าไม่ได้เลย พื้นที่กลางเวทีที่เด็กสาวยืนอยู่จึงดูเจิดจรัสมากที่สุด

" สวยมากเลย ออยล์ " อเล็กซ์ส่งเสียงเชียร์

" นี่ๆเธอ คนนั้นหน้าตาคุ้นๆเนอะ " หญิงสาวคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนสาวคนข้างๆ เมื่อเห็นเด็กสาวท่าทางเปรี้ยวจัดจ้านขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่กลางเวที อีกฝ่ายตอบเสียงสูง

" หล่อนไม่รู้เรอะ...นั้นน่ะ คุณหนูไฮโซ...ออโรร่า ซิลเวอร์เทียร์ ลูกสาวเจ้าของโรงแรม ซิลเวอร์เทียร์กรุ๊ปไง "

" ต๊าย...ก็ฉันดูข่าว เพิ่งจะฉลองวันเกิดครบ 16 ปีไปเองนี่ "

" ก็ใช่ แต่ดูพ่อหนุ่มนั้น คนผมน้ำตาลคนั้นน่ะ " หล่อนชี้ไปที่อเล็กซ์ที่กำลังนั่งมอง+เชียร์ คู่หมั้นสาวคนสวยเต้นอย่างสนุกสนาน

" ใครกัน เหมือนเคยเห็นหน้าเหมือนกันนะ "

" ก็อเล็กซ์ซานเดอร์ แกรนด์เชสเตอร์ คู่หมั้นสาวน้อยคนนั้นไง "

" ใช่ลูกชายคนที่สองของตระกูลที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุความจำเสื่อมใช่ไหม " อีกฝ่ายพูดขึ้นอย่างนึกขึ้นได้

" ถูกต้องแล้ว "

" ก็ดูสมกันดีนะ..."

" ทั้งรวยทั้งสวยทั้งหล่อ สมกันที่สุดแล้ว " ทั้งคู่พูดพร้อมกัน

ภายใต้ท้องทะเลสีมืดครึ้มเพราะความมืดยามค่ำคืน เกลียวคลื่นมืดมิดกลบร่องรองการเคลื่อนไหวของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังว่ายวนเวียนอยู่รอบๆเรือสำราญ เหล่ามัจฉาต่างพากันว่ายหลบซ่อนตน ยามที่เจ้าสิ่งนั้นว่ายมาใกล้ๆ ดวงตาสีพระเพลิงแดงฉานคอยแต่เฝ้าเหลือบมองฝูงชนบนเรือ ทุกครั้งที่จักรกลเหล็กสีดำลอยไปในทิศทางใด มันก็จะลอยตนตามไปเสียทุกครา จนกระทั่งมันสังเกตุเห็นบางอย่างตรงกาบเรือ ร่างกายใหญ่โตจึงดำดิ่งลงไปสู่น้ำลึกเยียบเย็นเบื้องล่างอย่างเงียบงันราวกับรอเวลา รอเวลาอยู่....

ชานเรือกาบซ้ายที่ไร้ผู้คน ถูกจับจองเป็นที่ยืนมองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนของหญิงสาวร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีดำสวยเหมือนสีของค่ำคืนนี้ปลิวไสวด้วยแรงลมทะเล ท่ามกลางท้องฟ้าสีมืด มีเพียงดวงดาราพร่างพราย แต่ดวงจันทร์กลับถูกเหล่าเมฆบดบังหลบซ่อนไปในตอนนี้ ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องมองภาพเส้นขอบฟ้าที่อยู่ห่างไกล หูก็ฟังเสียงคลื่นลมด้วยความเพลิดเพลิน ใบหน้าหวานดูผ่อนคลายอารมณ์ลงจากเมื่อครู่ไม่น้อย

" ดาวสวยมากเลยนะ " เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ เพียงครู่เดียวร่างของชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีนิลคมเข้มก็ก้าวมายืนอยู่เบื้องหลังของมารี
หญิงสาวหันมามองอย่างโมโห

" ตามฉันมาทำไม " น้ำเสียงทั้งห้วนและสั้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์เสียอย่างมาก

" ขอโทษ " ฟงเอ่ยเรียบๆ มารีกัดฟันกรอดก่อนจะสะบัดตัวเดินไปจากที่ยืนอยู่ ร่างบางมองหน้าของคมของอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเดินเลยผ่านไป เรือนผมสีดำพัดผ่านหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่ม ดวงตาสีนิลมองตามหญิงสาวไปจนลับสายตา เขาเดินไปยืนตรงราวเหล็ก จับจ้องไปที่ดาวสุกสกาวมากมายบนท้องฟ้า ชายหนุ่มทอดถอนใจยามนึกถึงเรื่องบางอย่าง

" นั่นอะไรนะ " ร่างสูงเอ่ยขึ้น เมื่อสังเกตุเห็นบางสิ่งบางอย่างซ่อนตัวอยู่ใต้เกลียวคลื่น ดวงตาสีแดงสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย ก่อนที่จะหลบตนหายไปใต้ท้องเรือ ฟงรูสึกแปลกๆกับเจ้าสิ่งนั้นไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ติดใจสงสัยมากนัก

" คงเป็นพวกปลาฉลามมั้ง "

" ฟง!!! " เสียงหวานใสของใครคนหนึ่งตะโกนลั่น ยังไม่ทันที่จะหันไป ร่างบอบบางก็โดดกอดเข้าเต็มรักจนเขาแทบล้มลงกับพื้น พอเพ่งให้ดีถึงรู้ว่าเป็นใคร ดวงตาสีนิลเบิกกว้าง

" คุณหนู...มีอะไรครับ...ทำไมเมาแบบนี้ละครับ " เขาเขย่าตัวออโรร่าที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นมะเขือเทศเพราะฤทธิ์แอลกอฮออล์ ดวงตากลมโตปรือต่ำเพราะเคลิ้มไปกับสุรา ถามไปก็คงไม่รู้เรื่อง ดีทีมีคนมาตอบแทนก่อน

" เป็นความผิดผมเองแหล่ะครับ คุณฟง " อเล็กซ์ที่เดินตามเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ

" เกิดอะไรขึ้นครับ คุณแกรนด์เชสเตอร์ ปกติคุณหนูไม่ทานเหล้านี่ครับ...หรือว่าคุณ " ร่างสูงเขม็งตามองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องหากคำตอบออกมาแล้วไม่สมเหตุสมผลพอ บวกกับที่เขาบอกไปก่อนเลยว่าเป็นความผิดของเขาเอง

" คือว่า...ออโรร่าโดนหนุ่มๆที่มาขอเต้นรำชวนทานนะครับผมห้ามไม่ทัน เลยเมาแอ๋แบบนี้...ขอโทษจริงๆ "

" ช่างเถอะครับ...เดี้ยวผมจะพาคุณหนูไปนอนที่ห้อง คุณเองก็ควรกลับห้องได้แล้วล่ะครับ " ฟงบอกเรียบๆ พลางอุ้มออโรร่าที่เมาไม่ได้สติสตังขึ้นมา อเล็กซ์กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็เกิดเหตุการณ์หนึ่งขัดบทสนทนาเสียก่อน

โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกระแทกเรืออย่างแรง จึงเกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่วพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาล เสียงผู้คนเริ่มร้องโวยวายเอะอะดังประสานไปกับเสียงคลื่นทะเลแรงที่กำลังถูกแรงลึกลับบางอย่างซัดสาดเข้าใส่ เหล่าแขกเหรื่อที่ออกมาเดินตรงกาบเรือก็แทบจะหล่นลงไปในคลื่นวารีสีมืด เมื่อโดนแรงกระแทกแรงๆ บางคนที่ตั้งสติเกาะเหล็กกั้นขอบเรือไว้ทันก็บังเอิญเห็นบางสิ่งบางอย่าง สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายงูยักษ์ขนาดใหญ่กว่าเรือช่วงหนึ่ง กำลังชูหัวของมันขึ้นมาอวดฟันซี่แหลมคม และดวงตาสีเพลิงน่ากลัวดั่งปีศาจ เสียงกรีดร้องของมันเรียกให้ทุกคนในเรือหันไปมองต้นตอของเสียง แทบจะในทันทีที่ทุกคนเห็นเจ้างูทะเลยักษ์นั้นเข้า ต่างก็หวีดร้องตะโกนขอความช่วยเหลือกันเสียงขรม บ้างก็วิ่งหนีหาที่หลบ ด้วยกลัวจะถูกเจ้าสิ่งมีชีวิตที่น่าจะเรียกได้ว่าสัตว์ประหลาดนั้นเขมือบเข้าไป กัปตันหนวดเงินสังเกตุเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจึงรีบออกมาจากห้องควบคุมพร้อมตะโกนบอกให้แขกทุกคนเข้าไปหลบข้างในตัวเรือ

" เข้าไปหลบในลำเรือให้หมดทุกคน เร็วเข้า เอาฉมวกหรือปืนมาด้วย " ฝูงชนชั้นสูงจำนวนมหึมาต่างพากันวิ่งหนีตายไปที่กาบเรือฝั่งที่อยู่คนละด้านกับเจ้าตัวประหลาดทันที เหล่าลูกเรือต่างพากันออกมาพร้อมฉมวกแหลมจำนวนมาก บ้างคนก็มาพร้อมปืนไรเฟิลที่มีอำนาจทำลางล้างสูง

" จัดการมันเลย " ผู้มีอำนาจมากที่สุดในเรือสั่งเสียงลั่น ทั้งหมดพร้อมใจกันเขวี้ยงฉมวกแหลมไป และยิงกระสุนสังหารออกไป แต่ก็แทบไร้ผลเมื่อมันก้มหลบลงได้และลูกปืนนั้นก็ไม่ระคายผิวของมันแม้แต่น้อย พวกลูกเรือที่หนุ่มๆอ่อนวัยหน่อยก็ใจเสีย ทิ้งปืนทิ้งเพื่อนร่วมงานวิ่งไปหลบที่อื่นทันที

" พระเจ้าช่วย นี่มันตัวอะไรกัน "

" เกิดอะไรขึ้นกันนะ...เสียงร้องนั่นมันอะไรกัน " ฟงพูดออกมาหลังจากที่เขาประคองตัวเองพร้อมกับโอบเจ้านายร่างบางไว้ในอ้อมกอดอเล็กซ์ที่เกาะขอบเหล็กไว้ทัน เพียงเสี้ยววินาทีที่เกือบจะลื่นหล่นไปที่เวิ้งมหาสมุทร...ชายหนุ่มมีดวงหน้าซีดเผือดเล็กน้อย

" ช่วยด้วย.....งูยักษ์ มันจะฆ่าพวกเรา มันจะฆ่าพวกเรา " หญิงสาววัยกลางคนรูปร่างเทอะทะ วิ่งกรีดร้องราวกับเสียสติมาทางสองหนุ่มที่กำลังงงกับเหตุการ์ณอยู่ ทั้งคู่หันไปทางต้นเสียง ดวงตาสีนิลและสีน้ำตาลของชายทั้งสองเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพของเจ้าสัวต์ประหลาดรูปร่างเหมือนอสรพิษยักษ์มหึมาสีดำทะมึนอยู่อีกฝากฝั่งของเรือ ดวงตาสีนิลแดงฉานราวกับสีโลหิต อเล็กซ์ทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจ ฟงรีบอุ้มออโรร่าเข้ามาแน่นขึ้น พลางหันไปเรียกสติชายอีกคนทันที

" คุณอเล็กซ์ มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ได้ รีบหนีไปข้างในเร็วเข้าสิ "
หนุ่มผมน้ำตาลรีบลุกพรวดขึ้นจากพื้นทันที ฟงอุ้มออโรร่าวิ่งตามคนอื่นๆเข้าไปข้างในเรือ ด้วยความที่ทั้งคู่มาอยู่ที่แถบๆท้ายเรือ ซึ่งพอจะมองเหตุการ์ณต่างๆได้บ้าง แต่มันก็อยู่ใกล้จากทางเข้าภายในลำตัวเรือเหลือเกิน ในขณะที่อีกเพียงนิดเดียวก็จะมาถึงทางออก เสียงน้ำทะเลที่ไหลซาดซัดดังสนั่นก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังของทั้งคู่ เหงื่อพุดพรายขึ้นซึ้มชื้นไปทั่วตัวของบอดี้การ์ดหนุ่ม ดวงตาสีนิลค่อยๆหันไปมอง ร่างยาวมึหาของเจ้าสิ่งมีชีวิตกำลังจ้องมองมาที่ชายทั้งคู่ อเล็กซ์แทบจะล้มไปกับพื้นอีกรอบแต่เสียงของฟงก็สั่งเสียก่อน

" อย่าขยับนะ...ถ้าคุณขยับ มันเล่นคุณแน่...เจ้านี่เป็นงูยักษ์ จ้องตามันไว้สิ "

" อ่ะ...อืม... " ทั้งคู่จ้องมองดวงตาของมันไม่กะพริบเช่นเดียวกับที่มันจ้องตอบกลับมา เหงื่อไหลเต็มตัวของหนุ่มผมดำ แต่ก็ไม่อาจขยับตัวไปได้ เพราะนั่นหมายถึงมันจะเล่นงานเขาแน่ นานแทบเป็นนิรันดร์เจ้ายักษ์ใหญ่เบื้องหน้าก็ดูเหมือนจะสงบจนลง แต่ทว่าเหตุการ์ณไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อมีลูกเรือจำนวน พยามยามเอาปืนขนาดใหญ่ยิงมัน และดูเหมือนจะมีกระสุนบางลูกโดนเข้าตรงที่เนื้ออ่อนๆของมันพอดี เจ้างูส่งเสียงร้องแหลมก้องก่อนที่มันจะเริ่มอาละวาดอีกครั้ง มันพุ่งตัวเข้าหาฟงทันที ชายหนุ่มรีบหลบก่อนจะคว้าเอาปืนในกระเป๋าเสื้อข้างในออกมา ยิ่งใส่ออกไป มือข้างหนึ่งก็อุ้มเอาเจ้านายไว้

" คุณอเล็กซ์...มันหันมาเล่นงานผมแล้ว...รีบหนีเข้าไปซะ "

" ได้ไง...ออโรร่ากับคุณล่ะ "

" อย่าโง่น่า...หุบปากแล้วเข้าไปข้างในเรือซะ " อีกฝ่ายตะโกนก้องตอบมา

" วะ..ว่าไงนะ... " หนุ่มผมน้ำตาล เลือดขึ้นหน้าเล็กที่ได้ยินแบบนั้นแต่ไม่ทันไรเขาก็ต้องเลิกล้มความคิดนั้นทันที เมื่อเจ้างูนั้นย้ายเอาตัวของมันส่วนหนึ่งขึ้นมาบนลำเรือ เบียดจนเขาตัวไปกระแทกกระจกฝ้าเอาแตกละเอียด ร่างสูงพยายามยันตัวลุกขึ้นแต่ไม่ว่าอย่างไรก้ทำไม่ได้ ได้เแต่เฝ้ามองร่างของชายผมดำยาวที่กำลังวิ่งหนีไปอีกทาง

" บ้าชิบ " เขาสบถเบาๆ พอดีกับที่ใครคนหนึ่งมาพอดี

" คุณอเล็กซ์ "

เจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์เลื้อยตัวยามมหึมาของตนเองไปมาบนลำเรือ ฟงพยายามวิ่งหลบหลีกสุดชีวิตแต่เจ้างูบ้านั้นก็ปิดทางลงไปข้างล่างจนหมดแถมตอนนี้กระสุนปืนของเขาก็เหลืออยู่แค่สองลูกเท่านั้น ฟงตัดสินใจอุ้มออโรร่าที่บัดนี้ยังไม่ได้สติไปอีกทางฝั่งหนึ่งของเรือทันที แหมว่าตอนเจ้างูนั้นพุ่งเข้ามา เขาจะได้แผลมาบ้างแต่ร่างสูงก็ไม่ยอมหนีเอาตัวรอดโดยทิ้งร่างในอ้อมแขนไว้เพียงลำพังแน่ๆ

...จะไม่ยอม...ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยหรอก...ไม่มีวัน
...จะไม่ให้ใครต้องเสียใจอีกแล้ว.....

" อุ๊บ!!!~ " บอดี้การ์หนุ่มล้มลง เพราะว่าเจ้างูใหญ่นั่นกระแทกหัวของมันเข้ากับพื้นดาดฟ้าเรือ ร่างเล็กในอ้อมแขนหล่นไปด้วย ออโร่าหล่นไปไกลจากคนที่อุ้มอยู่ด้วยพอตัว ไม่นานเปลือกตาบางก็ลืมขึ้นช้าๆ พลางลุกขึ้นมองรอบๆตัว

" เจ็บจัง...อืม...ฟง...มีอะไรกันเหรอ...เสียงดังจัง " ดวงตาสีนิลของชายหนุ่มตื่นตะหนก

" คุณหนูออโรร่า หนีไปครับ เร็วเข้า!!!!!!!!!! "

" อะไรเหรอ... " ออโรร่าหันไปทางทิศเบื้องหน้า งูยักษ์สีดำมหึมาอ้าปากกว้างมหึมาของมัน ก่อนจะงับลงที่ร่างบางของเด็กสาวทันที ยังไม่ทันทีออโร่าจะได้ร้องออกมา แรงกระแทกมหาศาลก็ฉุดให้หมดสติ ภาพทั้งหมดแจ่มชัดในดวงตาของบอดี้การ์ดหนุ่ม ราวกับมีภาพมาทับซ้อน ร่างของออโรร่าซ้อนเข้ากับภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งในความทรงจำของชายหนุ่ม

" หลิน!!!!!!!!!!! ไม่น่ะ... " ฟงยันตัวเองวิ่งตามเจ้างูนั่นไป แต่ก็สายเกินไปเมื่อมันพุ่งตัวเองกลับลงไปในน้ำ พร้อมกับเตรียมจะดำดิ่งลงไปในน้ำลึก ร่างสูงพยายามวิ่งตามสุดฝีเท้า ตอนนั้นเองที่เขาเห็นใครคนหนึ่งตัดหน้าเขาไปเสียก่อน เรือนร่างสูงโปร่งของหญิงสาวผมดำ มารี....เธอวิ่งตามไปแต่เมื่อสุดที่ขอบเรือ หญิงสาวก็ตัดสินใจกระโดดจากเรือลงสู่พื้นน้ำเย็นเฉียบโดยไม่กลัวอันตรายใดๆเลย

" มารี!!! " ฟงกระโดดตามลงไป

ท่ามกลางคลื่นลึกหนาชัน มารีว่ายตามเจ้าสัตว์ตัวนั้นไปไม่ลดละ แม้แขนจะเริ่มหมดแรงแต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ และดูเหมือนจะสังเกตุได้ว่าหญิงสาวกำลังจะเข้ามาใกล้บางอย่างมากขึ้น มันจึงสะบัดหางเต็มแรง จนเกิดคลื่นยักษ์ กลืนร่างของหญิงสาวร่างสูงเข้าไป ฟงที่ตามมา กัดฟันกรอดก่อนจะรีบดำลงไปเพื่อช่วยเหลือหญิงสาว ร่างบางลอยดิ่งลงสู่เบื้องล่าง โดยมีชายหนุ่มผมดำยาวดำตามลงไป อ้อมแขนแกร่งค้สตัวของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะพาฉุดขึ้นเหนือน้ำ มารีสลบไปเพราะขาดอากาศ ดวงตาสีนิลของฟงมองหาเข้างูยักษ์นั้น แต่ทว่าสิ่งที่เหลือให้เห็นในความมืดมีเพียงคลื่นสีดำสนิท

" คุณหนู... "

เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาหาดทรายสีขาวสะอาดและละเอียดเหมือนผงแก้ว ลมเย็นสบายพัดผ่านไปทั่วหาด เหล่าปูลมพากันวิ่งไปมาบ้างก็มุดตัวเข้าทรายขาวไป เปลือกหอยหายากแปะอยู่เต็ม น้ำใสสะอาดจนมองเห็นพื้นเบื้องล่าง ดูๆแล้ว เกาะแห่งนี้ดูจะเป็นเกาะที่สงบเรียบร้อย ไร้ซึ่งสิ่งของทางอารยธรรมอันล้ำสมัย จะมีก็แต่เด็กสาวร่างบางในชุดผ่าข้างสั้นเสียวไส้สีแดงสดเท่านั้นเอง ชั่วครู่เธอก็ลุกขึ้นจนเหล่าปูตกใจวิ่งกลับรูของตนเองทันที

" ม่าย!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ฉันไม่เชื่อ ฉันต้องรอด " ออโรร่าตะโกนกับตัวเอง หลังจากลำดับเหตุการณ์ได้เรียบร้อย เธอถูกงูยักษ์พาตัวมาไว้ที่เกาะแห่งนี้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามที่มันไม่กินเธอก็ช่าง แต่ตอนนี้ต้องหาทางกลับไปให้ได้ก่อน ร่างบางหันไปมารอบตัวๆใจหวังว่าให้ที่นี้ไม่ใช่เกาะร้าง สาวน้อยวิ่งไปมาพลางร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ

" มีใครอยู่บ้าง ฉันเรือล่ม ช่วยด้วย " แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบ ไม่มีกลิ่นควันไฟ ไม่มีร่องรอยการทำประมง ที่นี้คือเกาะร้างชัดๆ

" ไม่จริงน่า...นี่เป็นเกาะร้างเหรอเนี่ย " ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นทรายอย่างหมดเรี่ยวแรง ดวงตาสีนิลคู่สวยเริ่มรื้นไปด้วยน้ำใสๆก่อนที่มันจะไหลลงมาช้าๆ ออโรร่าซบใบหน้าลงกับฝ่ามือที่เปื้อนไปด้วยทราย

" คุณพ่อคุณแม่...หนูอยากกลับ ช่วยหนูด้วย หนูอยากกลับบ้าน " เสียงใบไม้ดังกรอบแกรบดังขึ้นไม่ไกลจากออโรร่า หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้เธอ

" มีคนใช่ไหมค่ะ...ช่วยฉันด้วยค่ะ ฉันเรือล่ม " เธอรีบเดินไปที่ชายป่าใกล้ๆกับเกาะ ตามต้นทางเสียง แม้ว่าอากศจะร้อนมากก็ตาม แต่ก็พยายามจะตะเกียกตะกายไปหา แต่ทว่ายังไม่ทันได้เดินไปใกล้เจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวออกมา ซึ่งก็คือม้าสีขาวสะอาดตัวใหญ่ เล่นเอาออโรร่างงไปชั่วครู่ แต่พอพิจารณาดีๆแล้วล่ะก็ ม้าตัวนี้ก็มีสิ่งที่ทำให้เธอช็อคจนแทบจะลมจับเลย

" ม้า.....มีเขา... " หญิงสาวจ้องมองไปที่เขาสีขาวเหลือบฟ้าสวยของเจ้าม้าตัวใหญ่ตรงหน้า ออโรร่ายกมือกุมหัวตัวเองพลางหัวเราะ

" ใช่แล้ว...ฉันต้องฝันไปแน่ๆเลย...ม้าบ้าที่ไหนมีเขา อากาศคงร้อนจนฉันเพี้ยน ไม่มีทาง " เด็กสาวเดินถอยหลังไปเพื่อไปวักเอาน้ำทะเลล้างหน้าแก้เพี้ยน แต่ทว่ากลับไปเดินชนเอาบางสิ่งเข้าเต็มรัก เมื่อเงยหน้าแล้วเอาดวงตาสีน้ำตาลมองแล้วล่ะก้ เธก็พบกับม้าสีขาวอีกตัว ซึ่งไม่มีเขา แต่มีปีกสีขาวแทน เด็กสาวตาค้างก่อนจะหัวเราะอีกรอบ

" ฮ่ะๆๆ มะ...ม้ามีปีก...ล้อเล่นแน่ๆ " สาวน้อยผมน้ำตาลหยิกแก้มตัวเอง เพื่อพิสูจน์ว่าเธอฝันไปรึเปล่า แต่ทว่าควาจริงที่เจ็บแก้มทำให้สาวชุดแดงต้องทรุดลงไปนั่งกับพื้น พร้อมกับกรีดร้องโหยหวนดังลั่น

" ม่าย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

นกสีแดงเหลือบทองโผบินอยู่เหนือเกาะ พลางจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับออโรร่า ดวงตาสีทองสวยมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโผบินไปที่ใจกลางเกาะ พร้อมส่งเสียงร้องไพเราะเหมือนแก้วกระทบกัน นกสีสวยร่อนลงเมื่อได้ยินเสียงผิวปากไม่ไกลนักจากตรงกลางป่า มันโผตนร่อนลงที่ท่อนแขนของใครคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาว ซึ่งถ้าดูให้ดีแล้วล่ะก็ มันออกจะเป็นชุดกาววน์ที่นักวิทยาศาสตร์เขานิยมใส่กัน

" มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมางั้นเรอะ" เจ้าของชุดขาวหันไปหาบางสิ่งด้านหลัง มันคือกล่องผ้าแข็งๆสีสวย เขาเก็บมันไว้ในกระเป๋าก่อนจะสะบัดแขนให้เจ้านกตัวสวยบินไปเกาะที่ไหล่ของเขาแทน

" ไปดูกันเถอะ... "

จบไปอีกบท แทบตาย...เหนื่อยจิ๋บ...เลิกแต่งดีไหมเนี่ย อ่านเองยังว่าน่าเบื่อเลย