【✤ Melanie.I.V.Black ✤】

ตอนที่ 1 - เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

...หือ.....ทำไม...
...ทำไมรู้สึกเย็นๆ...
...เค็มด้วย...
...แล้วทำไมเรารู้สึกสากๆตัวเนี่ย...

เปลือกตาบางที่แต่งแต้มด้วยอายแชว์โดว์สีแดงเลือดนกกับกากเพชรค่อยๆขยับขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีดำสวย ตาคู่งามกระพริบถี่ๆก่อนจะลืมขึ้นเต็มที่ สิ่งแรกที่เห็นคือ....เม็ดทรายสีขาวละเอียด และน้ำทะเลที่ขึ้นลง ร่างบางค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นแม้ยังมึนกับตนเอง ศีรษะที่เต็มไปด้วยทรายสะบัดน้อยๆ ท่ามกลางหาดทรายสีนวลกว้างสุดสายตา ร่างบางของหญิงสาวในชุดสีแดงเลือดนกสั้นชนิดที่ดูแล้วหวาดเสียวออกจะเด่นสะดุดตา เพียงแต่ตอนนี้ทั่วทั้งหายดไม่มีวี่แววของใครเลย นัยน์ตาสีนิลมองไปรอบๆตัว

" หาดทราย...ทะเล...ทำไม...ก็... " หล่อนพยายามเรียงลำดับเหตุการณ์ แม้จะปวดหัวจี๊ดๆ แต่ก็พยายามนึกว่าทำไมตนมาอยู่ที่หาดทรายเพียงชั่วครู่ร่างเล็กก็ต้องลุกพรวด พร้อมตะโกนลั่น

" ทำไมเรามาอยู่ที่นี้...เรืออยู่ไหน...มารีละ... อเล็กซ์ล่ะ..." หญิงสาวชุดแดงเดินไปทั่วหาดทราย แม้จะยังไม่เข้าใจว่าตนมาที่นี้ได้อย่างไร ร่างเล็กพยายามมองหาผู้คน แต่ก็ไม่พบใครเลย

" นี่ฉันมาอยู่นี่นี้ได้อย่างไงเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!! " เสียงหวานตะโกนลั่น ก่อนที่ความทรงจำจะเริ่มย้อนไปถึงวันนั้น

โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เวลา12.23 นาที ที่ชิบุยะ

" แล้วนี่เธอกะกลับอังกฤษเลยไหม ออยล์ " หญิงสาวร่างบางในชุดสีเข้ม เอ่ยถามคู่สนทนาที่กำลังเอาหน้าแปะกระจกมองกระเป๋ายี่ห้อ เฮอร์เมส รุ่นใหม่ตาเป็นมัน คำถามที่ถามไปดูเหมือนว่าจะไม่เข้าหูเธอเอาเลยแม้แต่น้อย จนอีกฝ่ายเกิดเซ็ง จำเป็นต้องทำอะไรบางอย่างที่ไม่อยากทำ

" อ่ะนั้น...โทมิโกะ แวน " ร่างบางที่กำลังสนใจกระเป๋าหันควับ

"กร๊ดๆๆๆๆ ไหนๆๆๆ ฉันเป็นแฟนคลับเขา "

" หยุดๆๆ แม่คุณ ฉันโกหก...ในเมื่อได้สติแล้ว...ก็ตอบคำถามฉันมาสิ " อีกฝ่ายหน้าเบ้เมื่อรู้ว่าถูกหลอก หญิงสาวสะบัดหน้าด้วยความงอนเพื่อนสาว

" คงอีก 2 วันมั้ง...กะรอให้คุณพ่อไปดูงานที่อิตาลีก่อนแล้วค่อยกลับ ทำไมเหรอมารี " หญิงสาวผมสีดำสนิทถอนหายใจน้อยๆ เธอมีดวงตาสีคล้ายคลึงกับเส้นผมยาวสลวยที่มวยเอาไว้ ร่างสูงโปร่งเหมือนนางแบบผิดกับเพื่อนสาวตรงหน้า

" ฉันจะขอกลับไปด้วย...จะไปหาน้อง "

" ก็ไปดิ..ใครว่าล่ะจ้ะ...ว่าแต่...เราไปช้อปกันต่อเหอะ " ว่าเสร็จสาวน้อยก็เดินลิ่วๆเข้าไปในร้านที่เพิ่งมองกระเป๋าสุดหรู ทิ้งให้เพื่อนสาวถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายการทำตัวเหมือนเด็กของเจ้าหล่อน อายุก็ 16 แล้วแต่ยังทำตัวเป็นคุณหนูไฮโซ ทำอะไรไม่เป็น แต่เอาเถอะ...ลงว่าใช้นามสกุล ่ซิลเวอร์เทียร์ ่แล้วล่ะก็ชาตินี้คงไม่มีวันจนหรอก

" มารี...มาช่วยเขาเลือกกระเป๋าหน่อย " ร่างเล็กตะโกนออกมาจากในร้าน หญิงสาวร่างโปร่งถอนหายใจรอบที่เกือบร้อยของวัน

" จ้าๆ "

" ใช่ๆเรากำลังบินกลับมาอังกฤษ กลับกันมารี...แล้วก็.... " หญิงสาวร่างบางนั่งทบทวนอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่น นึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนวันที่จะเดินทางกลับประเทศอังกฤษ

" หา!!!!!!!!!! จะกลับทางเรือสำราญ " หญิงสาวร่างสูงโปร่งตะโกนลั่นห้องพักสุดหรูกลางตัวเมืองโตเกียวประเทศญี่ปุ่น

"ถูกต้องมารี เพื่อนเลิฟ " ออโรร่าว่าพลางยกมือที่ตอนนี้เธอกำลังแต่งเล็บอยู่ขึ้นมาผิวเล็บสีชมพูนวลถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงเลือดนก และกากเพชรสีทองตามที่เจ้าตัวชอบขึ้นมาดูอย่างระรื่น หญิงสาวเป่าลมเบาๆให้มันแห้งเร็วขึ้นก่อนจะมองไปที่เพื่อนสาวร่างสูงที่นั่งทำหน้าตาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เธอพูดไปแล้ว

" ไม่เชื่อ...ดูนี่ได้เลย " กระดาษสีจัดจ้านอาบมันอย่างดีปลิวตกจากมือสวยๆของคุณหนูไฮโซ ไปที่เพื่อนสาว มารีหยิบขึ้นมาดูก่อนจะทำตาโตเมื่อเห็นว่านี่คือบัตรสำหรับล่องเรือสำราญชั้นหรูเลิศ ที่มีแต่คนที่เงินหนาจริงๆเท่านั้นที่จะไปใช้บริการได้ และตั๋วนี่ก็เป็นการล่องเรือทริปพิเศษที่จะล่องจากตุรกีไปยังสหราชอาณาจักร

" ฉันดูๆแล้วถ้ากลับจากที่นี้ มีหวังปีนี้ก็ไม่ถึงอังกฤษ เลยจะไปแวะที่ตุรกีเสียหน่อยแล้วค่อยลอดช่องแคบยิบรอนต้าไป ตอนลอดช่องแคบน่ะ เราจะล่องเรือเล็กๆไป ก่อนจะไปขึ้นเรือใหญ่ที่จอดรออยู่อีกฝั่ง " ออโรร่าพูดแบบอารมณ์ดี ดูพอใจที่สีเล็บของเธอออกมาสวยสด ผิดกับเพื่อนของเธอที่นั่งกุมขมับด้วยความปวดหัวสุดๆ

" แล้วทำไมไม่กลับเครื่องเล่า แม่คุณ แวะตุรกีทำไม " มารีถาม อีกฝ่ายยิ้มระรื่น

" ก็แหม...พอดีอยากกินขนมที่แบบอาหรับ มีขายที่บาซาร์ในอิสตันบูลทีเดียวด้วย "

" เลยถ่อไป " สาวผมดำถามแบบเครียดๆผิดกับสาวผมน้ำตาล

" ถูก...แวะซื้อพรมฝากปะป๋า อ้อ!...เครื่องเงินสวยๆเพื่อคุณแม่ด้วย "ออโรร่าพูดก่อนจะเดินเอาขวดน้ำยาทาเล็บของแพงสีสดไปวางไว้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สาวน้อยส่องกระจกดูใบหน้าตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจที่ตัวเองดูสวยแล้ว ร่างเล็กทิ้งตัวลงที่นอนหลังจากเดินกลับมา

" แล้วไม่คิดจะกลับเครื่องเหรอ " มารีถาม ด้วยว่าการกลับด้วยนกเหล็กนั้นสะดวกสบายและถึงที่หมายเร็วดีมาก แม่สาวน้อยชื่อเหมือนเจ้าหญิงในนิทานพ่นลมออกจากปากเคลือบลิปกลอสอย่างเซ็งๆ

" ก็...เบื่อเครื่องแล้วนี่...อยากกลับแบบอื่นบ้าง พอดีเขามีทริปนี้พอดี เลยจัดการจองซะ " เพื่อนสาวหรี่ตามอง หยิบบัตรขึ้นมาดูรายละเอียดที่เขียนไว้ตรงริมๆ พลางส่งสายตาเครียดๆไปที่ออโรร่า

" แต่เท่าๆที่ฉันดู มันไม่ได้มุงกลับอังกฤษเลยนี่นา " เธอถาม เด็กสาวพยักหน้า

" ก็ใช่ไง... "

" มันจะไปล่องแถวๆไอซ์แลนด์นะ " มารีถามต่อ

" อืมๆ เราจะล่องเรือกันสัก 2-3 วันแล้วค่อยกลับอังกฤษนะ "

" เธอจะอ้อมไปอ้อมมาทำไม " หญิงสาวร่างสูงโปร่งเอนหัวลงกับพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยใจแบบสุดๆ แต่ด้วยภาระหน้าที่แล้วยังไงก็ต้องตามใจแม่ผมน้ำตาลทองมีปอยแดงตรงหน้า

" เอาน่ามารี คิดซะว่าเที่ยวพักผ่อน "

" เที่ยว...พักผ่อน...นี่เธอ...เธอเที่ยวที่ญี่ปุ่นไม่พอเหรอย่ะ " อีกฝ่ายขึ้นเสียงน้อยๆ ออโรร่ายิ้มแห้งนิดๆก่อนจะกลับมาตีหน้าเปื้อนรอยยิ้มไร้เดียงสาเช่นเดิม

" ยังอ่ะ...ฉันมาญี่ปุ่นเพื่อซื้ออนิเมไปฝากน้อง แต่ถ้าไปตุรกีฉันจะไปซื้อของโบราณ "

"ตามใจเธอเถอะจ้ะ...แค่คุณพ่อเธอจ้างฉันให้เป็นบอดี้การ์ดเธอ ฉันก็พอใจแล้ว " มารีว่าพลางเก็บบัตรเรือสำราญลงกระเป๋าเอกสารสำคัญที่เธอมีหน้าที่ดูแลลงไป ออโรร่าที่นั่งฟังอยู่กระโดดเด้งออกมาจากเตียงเข้ากอดเพื่อนสาวคนสวยเจ้าระเบียบเหมือนน้องสาวตัวเล็กกอดพี่สาว

"แหม มารีอ่ะ....แต่เขาไม่เคยทำแบบว่าเธอเป็นคนใช้เลยนะ เธอเป็นเพื่อนและพี่สาวของฉันที่สุด " คนถูกโดดกอดยิ้มน้อย ลูบหัวเพื่อนตัวเล็กตรงหน้า

" จ้ะๆ ถ้างั้นก็เตรียมเก็บของได้แล้ว "

" อืมๆเก็บเลย เราจะขึ้นเครื่องตอนเย็นนี้ " เด็กสาวว่า ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

" หา!!! เย็นนี้ "

" ใช่จ้ะ...เย็นนี้ "

" โอย...ฉันล่ะปวดหัว " บอดี้การ์ดสาวยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะเดินออกไปเพื่อเตรียมเก็บข้าวของ โดยที่มีออโรร่ายืนส่งยิ้มไร้เดียงสา(แต่น่าตีสุดๆในสายตาของมารี)

" จะไปขึ้นเรือที่ไหน " ร่างสูงโปร่งของมารีถามขึ้นมา หลังจากที่เพิ่งโดยสารรถมาลงที่ท่าเรือ ดวงตาสีนิลจ้องมองไปที่เพื่อนสาวร่างเล็กที่กำลังแทะขนมหวานที่ซื้อมาเป็นกระบุงโกย ดีที่ให้พวกการ์ดคนอื่นๆขนของๆแม่คุณหนูไฮโซนี่ไปที่เรือแล้ว แต่ในวันสุดท้ายที่จะอยู่ที่ตุรกี แม่เจ้าประคุณก็ยังอุตส่าห์ลากเธอไปซื้อของเพิ่มมาอีกตั้งแต่เช้า และก็มาถึงท่าเรือในเวลาจวนเจียนเต็มแก่

" ตรงโน้นไง...อเล็กซ์มารออยู่แล้ว " ร่างเล็กที่กำลังแทะขนมหวานพื้นเมืองชี้ไปที่ท้ายสุดของท่าที่หนาแน่นไปด้วยเหล่าฝูงชน มารีเลิกคิ้วน้อยๆ

" อเล็กซ์ คุ่หมั้นความจำเสื่อมของเธอนะเหรอ " ออโรร่าพอได้ยินแบบนั้นก็รีบหันมาทำจุ๊ปากทันที

" ไม่เอาน่า...อย่าพูดไปเชียว ทางบ้านเขาฝากฉันกำชับมาด้วย "

" เรื่อง??? " มารีถามกลับ

" อย่าไปพูดว่าเขาความจำเสื่อม ทำเป็นปกติ " เด็กสาวผมน้ำตาลตอบ มารีพยักหน้าน้อยๆ

" จ้ะ...เจ้านาย ไปเร็วเข้าคนเยอะแล้ว " สาวร่างโปร่งคว้าเอาถุงหนังใส่ข้าวของที่เพื่อนเพิ่งซื้อมาเมื่อครู่ขึ้นสะพายไหล่ ก่อนจะคว้ามือเล็กๆของออโรร่าจอมดื้อวิ่งไปตามทางที่ไปสู่เรือสำราญที่จองเอาไว้ ออโรร่ายิ้มชอบใจวิ่งตามเพื่อนไป

" ค่า คุณบอดี้การ์ดคนสวย " เธอว่าแต่ดูเหมือนเพื่อนสาวจะไม่ได้ยินเพราะเสียงฝูงชนที่จอแจ ดวงตาสีนิลจ้องมองแผ่นหลังในสูทสีเทาเกือบดำด้วยความรู้สึกอบอุ่น เสียงหวูดเรือดังเป็นระยะๆเมื่อใกล้ถึงเวลา

...ขอบคุณนะมารี...ที่คอยเอาใจใส่ฉันน่ะ...

ออโร่าพร้อมด้วยมารีเดินขึ้นไปบนเรื่อสำราญที่ถือได้ว่าหรูเลิศและยิ่งใหญ่ไม่น้อยหน้าเรือสำราญใดๆบนโลกนี้ เสียงฝูงชนกู่ร้องดังก้องยามที่จักรกลเหล็กสีดำมันปลาบค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากท่าเพื่อที่จะล่องไปตามทะเลเมดิเตอร์เรเนียนอันเป็นสีเขียวมรกตสวยงาม หญิงสาวผมน้ำตาลแซมด้วยสีแดงจ้องมองไปที่ท่าเรือตุรกีที่ตอนนี้กำลังเล็กลงเรื่อยๆเมื่อเรือแล่นออกจากท่า ร่างเล็กมองดูอย่างเหงาหงอยอยู่ครู่หนึ่ง เสียงของเพื่อนสนิทก็ปลุกเธอเสียก่อน

" ออโรร่า...เป็นอะไรไปดูเหม่อลอยเชียว ไปที่ห้องกันเถอะ "

" อืมๆ...ว่าแต่เธอเห็นอเล็กซ์บางไหม ตั้งแต่ฉันขึ้นเรือมาก็ไม่เจอเลย " เด็กสาวถาม มารีส่ายหน้า

" เธอนัดเขาไว้ที่ไหนล่ะ "

" ตรงหน้าบาร์เครื่องดื่มที่ดาดฟ้าเรือ แต่เมื่อกี้ส่งคนไปดูแล้วก็ไม่เจอ " มารีนิ่วหน้าน้อยๆ

" หลงรึเปล่า คู่หมั้นเธอยิ่งเอ๋อๆอยู่ด้วย " ออโรร่ายิ้มๆ ก่อนจะพูดเสียงใส

" นั้นนะสิ...เอางี้กลับไปที่ห้องก่อนแล้วกัน " ว่าแล้วก็ควงแขนเพื่อนสาวเตรียมเดินเข้าไปข้างในตัวเรือ มารีหัวเราะพลางหยิบของบางอย่างให้ออโรร่าดู ร่างบางยิ้มน้อยเมื่อรู้ว่าเป็นอะไร ของที่เธอกับมารีไปซื้อมาตอนเช้า

" อืม...ข้าวของเธอเยอะมากเลยจ้ะแม่คุณ " มารีว่า ออโร่าทำหน้างอนๆ แต่ยังยิ้มอยู่

" แหมๆ...ของฝากคนอื่นเขาทั้งนั้น อย่าพูดงั้นจิ " บอดี้การ์ดสาวหัวเราะไม่ว่าอะไร ร่างเล็กยิ่งยิ้มไม่หุบ พากันเดินควงไปที่ห้องพัก มารีรู้สึกออกจะแปลกๆที่เหมือนมีลูกแมวมาคอยเกาะไม่ปล่อยแบบนี้แต่เพราะเธอเกิดมาตัวคนเดียว จะมีน้องสาวดื้อดึงเอาแต่ใจน้อยๆแบบนี้จะเป็นอะไรไป

" หน้าห้องฉันเออะอะไรกันอยู่นะ " ออโรร่าทักขึ้นมา เมื่อเห็นหน้าห้องสูทสุดหรูที่จองไว้เต็มไปด้วยกลุ่มคนในชุดสูทสีดำแบบบอดี้การ์ดเต็มยศกำลังมุงอยู่กับใครคนหนึ่งที่เธอเห็นไม่ถนัด ดูจากท่าทางและน้ำเสียงแล้ว เหมือนกำลังจะมีเรื่องกันกลายๆ

" เหมือนว่ากำลังมีปัญญหานะ เดี้ยวฉันไปดูเอง " มารีพูดก่อนจะเตรียมเดินออกไปที่คนกลุ่มนั้น อีกฝ่ายยิ้มระรื่น

"พึ่งได้จริงๆเลยเพื่อนฉัน "

" ก็เป็นการ์ดเธอนี้นา... " สาวร่างสูงตอบยิ้มๆ แม้จะดูแล้วเป็นยิ้มที่ดูน่าเหนื่อยใจอยู่ก็ตาม

ในวงล้อมของเหล่าชายร่างกำยำสวมสูทสีดำ และวสวมแว่นกันแดดแบบพวกบอดี้การ์ดตามหนังแล้ว ก็ปรากฏร่างสูงของชายหนุ่มผมซอยสีน้ำตาลอ่อน ที่มีดวงตาสีตัดกับเส้นผมคือสีเขียวมรกตนั้น อายุดูแล้วไม่น่าจะเกิน 25 ไปเสียได้ เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดและกางเกงยีนส์ตัวโคร่งที่สบายๆ จนดูไม่เหมาะที่จะเป็นแขกบนเรือสำราญหรูเลิศแบบนี้ ใบหน้าที่เรียกได้เลยว่าดูแล้วเป็นคนหน้าตาดีกำลังมีท่าทีลำบากใจอยู่ไม่น้อยที่ถูกล้อมกรอบด้วยเหล่าชายร่างถึงที่แทบจะหักกระดูกเขาได้เลยถ้าทำอะไรตุกติกแม้เพียงนิดเดียว

" นายมาทำอะไรหน้าห้องมิสซิลเวอร์เทียร์ " หนึ่งในเหล่าชายสูทดำถามขึ้นมา อีกฝ่ายยิ้มแหยๆตอบไป

" เอ่อ...คือ...ผม...เป็น...คู่หมั้นเธอ " สิ้นซึ่งคำตอบเหล่าคนตรงหน้าดูมีท่าทีที่แทบจะหักคอเขาให้ตายอยู่ตรงนั้น มือของใครคนหนคึ่งกระชากคอเสื้อเขาไว้แน่นพลางตะคอกเสียงลั่น

" อย่ามาโกหกนะ...คุณหนูไม่เห็นบอกเลยว่านาย... " หนุ่มผมน้ำตาลกำลังจะอ้าปากบอกกับเหล่าการ์ดเข้ม ก็มีเสียงใครคนหนึ่งหยุดวงสนทนาดุเดือดเสียก่อน

" เออะอะไรกันนะ " ทุกคนหันไปมองก็พบกับมารี ยืนมองพวกเขาด้วยตาน่ากลัวราวกับคาดโทษเอาไว้แล้ว มือที่จับคอเสื้อของชายหนุ่มผมตาลหลุดออก ทั้งหมดพร้อมใจกันก้มหัวเคารพหญิงสาวร่างสูงอย่างแทบไม่น่าเชื่อ และเรียกเธออย่างให้ความเคารพ

" คุณสมิธ "

" มีอะไรกันถึงมาเออะหน้าห้องออโรร่า " สาวสวยผมดำถามเรียบๆ แต่แฝงความกดดันไว้ในน้ำเสียง

" ขอโทษด้วยครับ คือว่าหมอนี้... " คนที่จับคอเสื้อของชายหนุ่มผู้มอซอชี้ไปที่เจ้าตัว มารีหันไปตามที่ทิศทางที่มือชี้ ดวงตาสีดำเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นหนุ่มผมน้ำตาล

" อ้าว...คุณอเล็กซ์นี่ มาทำอะไรที่หน้าห้องยัยออโรร่ากัน "

" คือผมไปรอเขาที่หน้าบาร์แล้วไม่เจอก็เลยมาหาที่ห้อง กะว่าจะเข้าไปหาแต่โดนการ์ดคุมไว้อ่ะครับ " เขาตอบพลางหัวเราะแห้งๆ

" เจ้าพวกหน้าโง่...นี่คู่หมั้นคุณหนู...ไม่รู้เรื่องเลยหรือไงเล่า " หญิงสาวร่างสูงหันไปตวาดใส่เหล่าบอดี้การ์ดที่ตอนนี้แน่ชัดแล้วว่าเป็นหนึ่งในหน่วยคุ้มกันเพื่อนสาวของเธอ และเป็นลูกน้องเธอด้วย

" ขออภัยครับ คุณมารี " เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะสนทนาของมารีกับเหล่าลูกน้อง เมื่อหันไปก็พบกันหนุ่มร่างสูงในชุดสีดำสนิทเหมือนเหล่าการ์ด เพียงแต่เขาไม่ได้ใส่แว่นดำ ชายหนุ่มมีเส้นผมสีดำไม่ต่างจากมารีเพียงแต่ยาวเกือบจรดเอวและถูกมัดเอาไว้ แววตาของเขาคมชัดไม่วอกแวกแม้แต่น้อย ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร มารีก็ตวาดทันที

" ฟง...นายหายไปไหนมา " อีกฝ่ายฝ่ายก้มหัวเป็นเชิงขอโทษ

" ขอโทษครับ ผมไปดูแลข้าวของของคุณหนูมา "

" เหลวไหลที่สุด นายเอาลูกน้องที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งคู่หมั้นคุณหนูมาคุมหน้าห้องได้ไง สะเพร่าจริงๆ " สาวร่างสูงไม่หยุดการต่อว่าหนุ่มตาคม เขาไม่พูดโต้เถียงอะไรเลยแม้แต่น้อย

" ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ " มารีถอนใจ ก่อนจะเอ่ยปากไล่

" ไปกันได้แล้ว คุณหนูต้องการพักผ่อน "

" ครับ " ทั้งหมดก้มหัวรับคำสั่งและพากันจะเดินไป

" เดี้ยวก่อน...ข้อหาที่ทำงานหละหลวม พวกนายต้องโดนตัดเงืนเดือนลงครึ่งหนึ่ง " เหล่าการ์ดหน้าซีดเมื่อได้ยิน ยกเว้นก็แต่พ่อหนุ่มผมยาวที่ชื่อฟงเท่านั้น ทั้งหมดก้มหัวรับโทษที่หัวหน้าสาวมอบให้ แต่ทว่าร่างเล็กที่ยืนฟังอยู่นอกวงสนทนาก็แทรกขึ้นมา

" ไม่เอาน่า...มารี "

" ออโรร่า " มารีเรียกชื่อเพื่อนด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะยกโทษให้เจ้าการ์ดหัวทึบพวกนี้ ออโรร่าเดินเข้ามาในวงล้อมของเหล่าการ์ด ทั้งหมดทำเคารพหญิงสาว

" ช่างเถอะจ้ะ...พวกเธอไม่รู้นี่นาว่าเขาเป็นคู่หมั้นฉัน เพราะงั้นแล้วก็แล้วไปเถอะ "

" แต่ว่า " หญิงสาวผมดำเตรียมที่จะแย้ง แต่สาวน้อยผมน้ำตาลทองแซมแดงก็ตัดบทเอาดื้อๆ

" ไม่มีแต่จ้ะมารี...พวกเธอไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยกันมาตั้งนานแล้ว "

" ขอบคุณครับคุณหนู " เหล่าชายกำยำการ์ดของออโรร่าพากันเอ่ยขอบคุณเจ้านายคนสวย พลางหน้าแดงที่คุณหนูยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่พอหันไปเห็นสายตาที่แทบจะหักคอเอาของมารีหัวหน้าการ์ดผู้เป็นเพื่อนสนิทของออโรร่าเข้า ก็พากันรีบทิ้งตัวออกห่างไปที่พักตนเอง ยกเว้นก็เพียง ฟง หนุ่มตาคมที่ถูกใครคนหนึ่งเรียกเอาไว้

" ฟง "

" ครับ คุณหนู " ชายหนุ่มหันมาหานายน้อยของตน ใบหน้าหวานๆของออโรร่ายิ้มให้

" ขอบคุณมากนะ ที่ไปช่วยตรวจสอบของให้ "

"ไม่ป็นไรครับ คุณหนู เพื่อคุณหนูผมทำได้อยู่แล้ว " เขาตอบเรียบๆพลางเดินออกไป มารีมองตามหนุ่มร่างสูง ก่อนจะไปสะดุดที่เหล่าการ์ดที่ยังมัวแต่แอบดูคุณหนูคนสวยอยู่ตรงมุมทางเดิน เห็นดังนั้นแม่เสือสาวมารี อาค สมิธ ก็ตะโกนไล่เสียงเข้ม

" ไปได้แล้ว พวกแกนะ " ทั้งหมดสะดุ้งเฮือกก่อนจะพากันหายไปทันที ออโรร่าดึงแขนเสื้อเพื่อนสาว

" มารี อย่าไปดุเขาสิ "

" ไม่ได้ดุได้ไง ทำงานหละหลวม เป็นการ์ดแน่เหรอเปล่า " ร่างสูงบ่นน้อยๆ

" หัวหน้าการ์ดคุณยังเฮี้ยบเหมือนเดิมเลยนะครับ ออโรร่า " เสียงของตัวต้นปัญหาดังขึ้น หลังจากโดนทิ้งให้ไร้บทมานาน ออโรร่าหันไปหาคู่หมั้นหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง ก่อนจะโดดกอดเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆที่ได้เจอกับพี่ชายอายุมากกว่า

" อเล็กซ์ คิดถึงจัง " อีกฝ่ายก้มลงหอมแก้ม คู่หมั้นสาวเบาๆ

" เหมือนกันเลยครับ อ้อ! ขอบคุณนะครับมารีที่ช่วยผมไว้ " หนุ่มผมน้ำตาลหันไปหาหญิงสาวร่างสูงที่ยืนเหม่อลอยไปตรงทางเดินที่เหล่าการ์ดเดินไป พลันเธอก็รู้สึกตัวที่อเล็กซ์เรียกเลยหันไปหา

" ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ "

" มารีใจร้าย...ถ้าอยู่นอกจากหน้าที่เธอจะไม่ช่วยเขาเหรอ " ออโรร่าพูดงอนๆ พลางแกล้งบีบน้ำตาให้ไหลลงมานัยว่าน่าสงสาร แต่เพื่อนสาวกับถอนหายใจก่อนจะเดินไปดีดนิ้วใส่หน้าผากคุณหนูสุดเปรี้ยว น้ำตาที่แกล้งไหลเลยกลายเป็นไหลเพราะเจ็บขึ้นมาจริงๆ

" เจ็บน่ะ! " ร่างเล็กท้วง

" อย่างอแง...เครื่องสำอางค์เลอะแล้ว...ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไป "

" จ้ะ...รักมารีจัง " หล่อนว่าอย่างร่าเริง พลางโดดกอดเพื่อนสาวทีหนึ่งแล้วเตรียมเดินเข้าห้องไป

" งั้นเดี้ยวตอนเย็นเจอกันอีกทีนะ ออโรร่า " อเล็กซ์โบกมือลา สาวน้อยยิ้มๆก่อนจะตอบเสียงใส ถึงจะเดินเข้าห้องไป

" จ้า! "

" งั้นผมขอตัวกลับห้องก่อนนะครับ " ชายหนุ่มผมน้ำตาลหันมาหามารี ที่เหม่อลอยอีกครั้ง หญิงสาวร่างสูงดูตกใจเล็กน้อยแต่ก็มีท่าทีสำรวมก้มหัวรับคำพูดอีกฝ่าย แล้วจึงกล่าวๆเบาตามมารยาท

" ตามสบายค่ะ " หนุ่มผมน้ำตาลยิ้มให้ก่อนจะเดินไปอีกทาง มารียกมือขึ้นดูนาฬิกา เธอถอนใจเมื่อเห็นว่านี่เกือบจะ 5 โมงเย็นแล้ว หญิงสาวตัดสินใจจะกลับห้องไปพักผ่อน แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะเดินพ้นหน้าห้องเพื่อนสนิท ก็โดนเจ้าของห้อง(ที่เพิ่งเข้าไปไม่ถึงนาที) ลากเข้าไปในข้างในเสียก่อน

" มารี "

" หือ??? " มารีทำหน้าเซ็งๆ ที่โดนออโร่าลากเข้ามาขณะกำลังจะไปนอนพักเอาแรงที่ห้อง ร่างเล็กผมทองมองเพื่อนสาวด้วยสายออดอ้อน + เว้าวอนเล็กๆ

" มาช่วยฉันเลือกชุดไปเที่ยวตอนกลางคืนนี้หน่อยสิ "

" ชุดไหนก็ได้ใส่ไปเถอะ "

"ไม่เอา!!~ ฉันจะให้มารีเลือกให้ " ออโรร่ายืนยันความตั้งใจ มารีได้แต่ส่ายหัว

" โอเค ๆ " เด็กสาวผมน้ำตาลทองแซมแดงยิ้มพราย ที่สามารถลากเพื่อนมาได้สำเร็จ

" เออ...ใช่ๆ ....หลังจากขึ้นท่าเรือที่ตุรกี...เราก็ไปที่เรือเตรียมพร้อมสำหรับไปงานเลี้ยง...แล้วต่อจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นน่ะ " ร่างเล็กผมน้ำตาลทองนั่งนิ่งคิดอยู่ท่ามกลางหายทรายขาวเนียนตาและมีเสียงคลื่นสาดซัดไปมา

"อ๋อ...ใช่...เราไปงานเลี้ยง...สนุกเต็มที่...วันต่อมาก็ลงเรือที่ช่องแคบ...ไปต่อเรือที่จอดรอในน่านน้ำอังกฤษ " เหตุการณ์ในอดีตเริ่มชัดเจนมากขึ้น

" แล้วหลังจากนั้น...อ๋า...ใช่แล้ว...เรา..... " เด็กสาวนึกขึ้นได้ เมื่อความทรงจำได้ย้อนไป สาเหตุที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี้ เหตุการณ์ในคืนนั้น!!!

---TBC----

นิยายเรื่องแรงที่แต่งแล้วกล้าเอามาลง อ่านแล้วก็ช่วยติชมด้วยนะค่ะ เพื่อพัฒนาการที่ดีขึ้นของคนเขียน (ตอนสองยังปั่นไปได้แค่ครึ่งตอน) ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชม + อ่าน + Comment นะค่ะ ขอบพระคุณค่ะ