【✤ Melanie.I.V.Black ✤】

BleachFan Fiction : ดวงดาวกับหมาข้างถนน
Paring : Abarai Renji X Kuchiki Rukia
Writter : Melanie Black

ข้ารู้สึกผิด...ตั้งแต่วันที่ข้าปล่อยมือตนเองไปจากเจ้า...

ผิดจน....เจ็บปวด...

ข้ารู้ดีว่าข้ากับเจ้าเป็นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว

เราสองคนห่างไกลเกินไปแล้วสำหรับคำว่า..."สหายสนิท"...

ข้าผิดเองที่ปล่อยเจ้าไป

................................................................

ข้ากับเจ้า สนิทกันมากที่สุดในกลุ่ม อาจเป็นเพราะเราเข้ากันได้ในหลายๆเรื่อง กลุ่มเล็กๆของพวกเราอยู่ได้โดยมีเจ้าเป็นจุดกลาง เจ้าซึ่งเป็นหญิง และข้าซึ่งเป็นชาย น่าแปลกที่เราทั้งคู่สนิทกันมาก จนข้าลืมอะไรบางอย่างไป

...บางอย่างที่สำคัญมากๆ...

นับจากวันที่เราเหลือกันแค่สองคน ข้าก็สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่า ข้าจะเป็นเพื่อนที่สนิทกับเจ้ามากที่สุด จะไม่ทิ้งเจ้าเด็ดขาด คำสาบานนั้น เหมือนกับว่าข้าจะขอตามเจ้าไปตลอดกาล

...จนวันหนึ่ง...ทุกอย่างก็เข้าสู่จุดเปลี่ยน

" ข้าจะไปเป็นบุตรบุญธรรมตระกูลคุจิกิ "

" ข้า.... "

ตอนนั้นข้าพูดไม่ได้...ว่าข้าไม่อยากให้เจ้าไป...พูดไม่ได้เพราะว่าข้าไม่อยากจะเป็นตัวถ่วงเจ้า...ข้าอยากให้เจ้าเจอแต่ความสุข ทั้งที่ข้ารู้ดีว่าถ้าในตอนนี้ข้าปล่อยมือจากเจ้าไป ข้าจะเสียเจ้าไปตลอดกาล สุดท้ายข้าก็ส่งเจ้าด้วยรอยยิ้มเสียเต็มประดา

ข้ายิ้มทำไม...

ข้าหัวเราะส่งเจ้าเพื่ออะไร...

น่าสมเพศนักตัวข้านี่...

นับจากวันนั้น ระยะห่างของเราสองคนก็ไกลเหลือเกิน ไกลจนข้าตามไม่ทัน แม้จะวิ่งไปไขว่คว้าเท่าไหร่ ก็ไม่อาจเอื้อมทัน ข้าเอือมมือนี้รั้งเจ้าไม่ได้ รั้งไว้ไม่ได้แม้เพียงเศษเสี้ยวเลยเจ้ากลายเป็นน้องสาวของท่านเจ้าบ้านตระกูลคุจิกิ ส่วนข้าเป็นเพียงยมทูตชั้นล่าง

ระยะทาง...ไกลออกไปทุกที...

และหลังที่ข้าได้รู้ว่า...ท่านเจ้าบ้านรับเจ้าไปเพื่อเลี้ยงดูเจ้าเพียงเพราะเจ้าเหมือนภรรยาที่เสียไป ใจข้าเจ็บขึ้นมาเสียกระทันหัน หากท่านเจ้าบ้านนั่นเห็นเจ้าเหมือนกับภรรยาที่เสียไปและรับเจ้าเป็นภรรยา ข้าจะทนได้ไหม

ข้าจะทนเห็นเจ้าเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่ข้าได้หรือไม่???

นับแต่วันที่ข้าปล่อยเจ้าไป ข้าก็ได้รู้ว่าสิ่งสำคัญบางอย่างที่ข้าลืมไป

บางอย่างที่สำคัญนั่น...

คือ...ข้ารักเจ้า....

แต่ทว่ากว่าที่ข้าจะรู้ตัวว่าข้ารักเจ้า กว่าจะรู้ว่าคำว่าเพื่อนสนิทที่มีให้มันเปลี่ยนแปลงไปเป็นคำว่ารัก มันก็สายเกินไปเสียแล้ว...เจ้าไปอยู่ในที่ที่ข้าเอื้อมไม่ถึง ไขว่คว้า จับจ้อง ตะเกียกตะกายเท่าใด ข้าก็ไปไม่ถึงเจ้า

ไม่อยากเชื่อเลยว่า..."ฐานะ"...ทำให้เราสองคนห่างไกลกันขนาดนี้

ห่างไกลจนเหมือนว่าจะไม่มีวันไปถึง...

ข้ารู้ดีว่าความรักของข้าคงส่งไปไม่ถึงเจ้า ข้ารู้ดีว่าข้ารักเจ้าอยู่เพียงผู้เดียว และด้วยสันดานเสียๆของข้า ข้าก็ไม่เคยปริปากพูดถึงเรื่องความรู้สึกของข้าที่มีต่อเจ้าเลยแม้สักน้อย แม้แต่พูดคุยให้เหมือนเพื่อนสนิทก็ทำไม่ได้

และเพราะแบบนั้น...เจ้าถึง...โบยบินจากข้าไป

เจ้ารักชายหนุ่มคนนั้น...

คนที่ไม่ใช่ข้า...

คนที่องอาจ เข้มแข็ง มุ่งมั้น บ้าบิ่นคนนั้น เป็นชายที่ข้านึกอิจฉาในความสามารถของเขา ที่สามารถกลมกลืนกับทุกชนชั้น แม้เป็น 1 ใน 4 ตระกูลขุนนางใหญ่ก็มิถือตัว แม้แต่ท่านเจ้าบ้านคุจิกิเองก็ยังยอมรับ และสำคัญที่สุดคือเขาเป็นผู้ได้หัวใจเจ้าไปครอง แม้ว่าเขาจะไม่รู้เลยสักนิดว่าเจ้ารู้สึกอย่างไรกับเขา มิหนำซ้ำเขายังมีภรรยาที่เพียบพร้อมอยู่แล้ว ความรู้สึกปวดร้าวของเจ้าข้ารู้ดี ข้าเข้าใจแต่ก็พูดอะไรไม่ได้

จนวันที่เขาผู้นั้นตาย โดยที่เจ้าบอกว่า เจ้าเป็นคนฆ่าเองกับมือ แต่ดวงตาสีนิลอันแสนเศร้าสร้อยของเจ้า ทำให้ข้ารู้ว่า เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด เจ้าเพียงแต่ป้องกันตนเอง แต่ทว่าคมดาบที่ปักลงไปบนร่างของเขานั้น ข้าไม่รู้เลยว่ามันปักหัวใจเขา หรือเจ้ากันแน่

ข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้แม้สักนิด แม้แต่พูดจาปลอบขวัญก็ยังทำไม่ได้ ข้าอ่อนแอเกินไป และข้ายังนึกชิงชังตัวเองยิ่งนักที่รู้สึกดีใจลึกๆที่คนผู้นั้นตายไป ทั้งๆที่ก็รู้แก่ใจตนเองว่าถึงเขาจะตายไปจากโลกแห่งความจริง แต่ในหัวใจเจ้าเขาไม่เคยตายไปแต่กลับฝังรากลึกอยู่ในหัวใจของเจ้า หัวใจที่ไม่มีข้าอยู่เลยแม้สักนิด...

แต่ข้าก็ยังพยายาม...

พยายามแล้ว...พยายามเล่า...

พยายามจนเหมือนว่า...

ข้ากำลังทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้...

นับแต่วันที่ท่านไคเอ็นจากไป เจ้าก็ดูเหมือนจะยิ้มอย่างฝืนๆหลายต่อหลายครั้ง...จนข้ารู้สึกได้ว่ามันน่าเศร้านัก...แต่ข้าก็ยังทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด ไม่นานท่านคุจิกิ เบียคุยะก็ได้เป็นหัวหน้าหน่วย ส่วนข้าก็ยังเป็นแค่หมาข้างถนนตัวหนึ่งท่ามกลางหมู่ชนเท่านั้นเอง เป็นเพียงเถ้าธุลีเล็กๆหากจะเอาไปเทียบกับท่านผู้สูงส่งของท่านชายคุจิกิ ยามข้าเดินผ่านเจ้าทีไหร่ ข้าเป็นต้องเดินผ่านหัวหน้าหน่วยคุจิกิด้วย ข้ายอมรับ แม้แต่จะเล่ห์สายตามองเจ้าข้าก็ไม่กล้าจะทำ เพราะข้ากลัว...

ข้ากลัว...ว่าหากข้ามองเจ้า

ข้าจะทนไม่ได้...

ข้าจะทนเห็นเจ้าเดินเคียงท่านเขาไม่ได้...

ข้าอาจจะทำเรื่องโง่ๆลงไป...

เพียงเพื่อชิงให้เจ้าผู้ขึ้นไปบนฟากฟ้านั้น...

ได้โน้มลงมาหาข้าอีกครั้ง...

แต่สุดท้าย...

ข้าก็ได้แต่ปล่อยให้เจ้าเดินผ่านข้าไป...

ไกลแสนไกล...

เสียงฝีเท้าของเจ้าและเจ้าบ้านคุจิกิที่ห่างไกลออกไปทำให้คนอย่างข้าต้องทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างสิ้นแรง เหงื่อข้าไหลจนโซมกาย ทั้งหวาดหวั่นต่อพลังของชายสูงศักดิ์เจ้าของปิ่นดาวชายเลี้ยงโค และรู้สึกผิดเมื่อเห็นสายตาที่อาวรณ์ของเจ้า เจ้าอาวรณ์ข้าเพราะอยากให้ข้าช่วยปลอบใจเจ้าที่เพิ่งผ่านการเศร้าโศก แต่ว่าข้าทำไม่ได้เพราะสบตาเจ้าข้ายังนึกกลัว แล้วจะให้ข้าช่วยพูดปลอบใจเจ้า ข้าคงทำไม่ได้หรอก...

จุดเปลี่ยนฐานะของเราเริ่มเมื่อเจ้าไปอยู่บ้านคุจิกิ...
จุดเปลี่ยนความรู้สึกของเจ้าเกิดขึ้นเมื่อเจ้าหลงรักเขาผู้นั้น...

แต่ทว่า...

ไม่ว่าจุดเปลี่ยนใดก็ตาม...
ก็ไม่เคยจะเปลี่ยนให้ข้า "รัก" เจ้าน้อยลงหรอกน่ะ
ลูเคีย...

จากใจ M_Black : นี่ถือว่าเป็น Fiction เรื่องแรกที่เอามาลงต่อหน้าสาธารณะชนเลยน่ะนี่ แต่งไปได้ไงไม่รู้ อ่านเองแล้วอยากจะอ้วกเล็กๆ โคตรเลี่ยนเลย นี่ก็ดองไว้อีกเพียบแต่งไม่จบสักกะเรื่อง

เล็กๆน้อยๆ กับ [Spoil] Bleach 272-273 อ.คุโบะทำกันได้เนอะ

หลอกให้ดีใจ แล้วตบหัวกันชัดๆน่ะค่ะ อ.คุโบะ

ทั้งๆที่ตอนที่แล้ว ออกจะให้ กริมจอว์ มามาดพระเอก

แต่ไหงพอมาตอนใหม่ 273 กลับทำให้คนอ่านหลังหักดังเป๊าะก็ไม่รู้

ไอ้เราก็แอบเชียร์ กริม-ฮิเมะ อยู่ ถึงกับอกหัก ช้ำใจไปเลย TT^TT

แต่ก็น่ะ นิสัยอย่างหมอนี่ถ้าไม่โหดก็อยู่ใน Hueco Mundo ไม่ได้แน่ๆ

ยิ่งพูด ยิ่งช้ำใจ พอดีกว่า

-s b-