【✤ M_Black ✤】

เหอๆ ฮิๆ ฮุๆ วันนี้วันเกิด....แต่ดันได้ฉีดยากันโรคหมาบ้าซะงั้น

เรื่องของเรื่องคือ หมาน้อยที่บ้านไม่ค่อยเสบยย เลยจะไปอุ้มมาปลอบ แต่เวรของกรรม

มันดันอาละวาดกัดปากข้าพเจ้าซะเหวอะเลยแหล่ะ เจ็บก็เจ็บตกใจก็ตกใจ รีบโทรบอกแม่ทันที

แม่เราก้บึ่งกลับมา (ความจริงคือโดนกัดหลังแม่ออกจากบ้านไปแค่ไม่กี่นาทีเอง)

พ่อก็บึ่งกลับมารีบพาไปหาหมอ ระหว่างทางทั้งบิดาและมารดาไม่ปลอบเค้าเลย T ^ T แต่เราผิดเองแหล่ะที่ดันไปวอแวกับหมาตัวเอง ทั้งๆที่มันก็ไม่ค่อยดีอยู่มา 2วันแล้ว

ไปรอหมออยู่ 5 นาที หมอก็มาดูแผล บอกว่าควรฉีดวัคซีนกันไว้ก่อน เพราะ 1. หมาเราไม่ได้ฉีดวัคซีนเนื่องจากไม่เคยปล่อยไปนอกบ้าน 2. เราก็ไม่ได้ฉีดเช่นกัน

จึงโดนฉลองชัยไปซะ 1 เข็ม (ปกติจขบ.กลัวเข็มขึ้นสมอง แต่โชคดีที่พี่คนฉีดมือเบามากๆ เจ็บนิดเดียวจริงๆ)

หมอบอกว่าระยะฟักตัวของโรคขึ้นอยู่กับแผลถ้าที่ขาก็นานหน่อยซัก 2-3 เดือน แต่เผอิญจขบ.โดนที่ปาก ระยะมันน้อย อาจแค่ 1 เเดือน แถมที่ปากปุ๊บๆมันลามขึ้นสมอง นังกั้งจะน้ำลายฟูมปากเอาาา แต่ฉีดยามาแล้ว เหลืออีก 4 เข็ม TT 0 TT

ความจริงนังกั้งมีดวงจะเจ็บตัวตั้งแต่ช่วงเมษาแล้ว เพราะว่ามีซีดส์ที่คอ มันต้องผ่าแต่บอกแล้วกลัวเข็มเลยรอมันยุบเอง สุดท้ายก็ไม่พ้นเจ็บตัวจนได้ เอาวันเกิดตัวเองซะด้วย แสนโศกาจริงๆ ก็ถือว่าฟาดเคราะห์ขั้นรุนแรงไปละกัน

ไม่รู้หมาเราจะเป็นอะไรไหม เขาเคยประสาทกลับมาทีแล้ว แต่ครั้งนี้ถึงขั้นกัดเลยอ่ะ แต่ว่าหูหางก็ไม่ตกนะ แค่ตัวสั่นเฉยๆ จับตัวก็กรี๊ด ก็ขอให้เขาไม่เป็นอะไรมาก เราไม่โกรธเขาเลยนะ เจ็บตัวเราก็ถือว่าฟาดเคราะห์ไป ไม่ว่ากัน

ก็อวยพรตัวเองให้มีความสุขละกัน เรียบๆไม่มากมาย

ปล.ปากบวมเป็นแองเจลิน่า โจลี่เลยง่ะ > 0 <

อัพช้าไปไหมเนี่ยยยย? แบบว่าเพิ่งกลับมาจากมหา'ลัยตอน ทุ่มครึ่งอ่ะ นี่อุตส่าห์แยกประสาทดูพระจันทร์สีรุ้งไปพิมพ์ไปเลยนะเนี่ยยย

ก็ไม่มีอะไรมากกก แบบว่าวันนี้ครบรอบ 1ปีกับการจบลงไปแล้วสำหรับอินุยาฉะ การ์ตูนเรื่องที่ทำเอาจขบ.นอนเพ้อละเมอเฝ้าฝันอยู่ได้ทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ เหอๆ จนวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม

แม้ว่าตอนนี้อาจารย์รูมิโกะจะมีผลงานใหม่น่าติดตาม เช่น รินเน่คุงมาแล้วก็ตาม

นังจขบ.ก็ยังคงรักนะ อินุลูกเลิฟอยู่ดีแหล่ะ ลืมไม่ลงอ่ะ ยังไงๆก็ลืมไม่ลง >___<

นี่ช่อง 9 เอามาฉาย ข้าพเจ้าก้ยังตื่นมาดูทุกอาทิตย์ รักจนหน้ามืดตามัวแล้วใช่ไหมเนี่ย?

ช่างเหอะๆ คนมันรักว่ายากเนอะ ใครจะว่าบ้าก็ช่างหัวมันหัวเผือกมันแกวเถอะนะ เรารักอ่ะ

คิดถึงทุกๆตัวละครเลยล่ะ ทั้งอินุทั้งคาโกเมะ ทั้งเซ็ทโชทั้งหนูริน ทั้งท่านพ่อทั้งตัวละครอื่นๆคิดถึงจังเธออ (อ่านทำนองแบบเพลงโอ๊ยๆ จะได้ฟีลลิ่งมากมาย)

ตอนนี้ก็ยังชอบมากๆ และตามข่าวสารมาตลอด

แม้จะ 1 ปีแล้ว แต่ยังจำตอนที่อ่านได้ดี ยิ่งใกล้หน้าสุดท้ายมากเท่าไหร่ น้ำตาก็ไหลมากขึ้นทุกที พอหน้าจบปุ๊บ ร้องเป็นเผาเต่าเลยทีนี้ แต่มันก็นะ ทั้งดีใจทั้งเสียใจ ทั้งปลื้มใจรักการ์ตูนเรื่องนี้มากไปไหมเรา

จนตอนนี้ 1 ปีผ่านมาแล้ว ไม่ถือว่านานแต่ก็ไม่ถือว่าสั้น

จนวันนี้ก็ยังรักอยู่ ยังวาด Fanart ยังแต่งFanfic เหลือแค่ Cosplay ที่ยังไม่ด้ทำ แต่มีสิทธิ์ว่าเทอมหน้าทำแน่ๆ

ก็...ไงดี ทั้งๆที่นอนคิดจะเขียนอะไรมากมาย แต่ก็เขียนไม่ออกเท่าไหร่ มันตื้นตันใจพอตัว แถมเหนื่อยๆเพลียๆเลยเขียนไม่ดีเท่าไหร่ แต่มั่นใจได้อย่างแน่นอนว่า ทุกคำเขียนมาจากใจเลยล่ะ ^ __ ^

ขอบคุณอาจารย์รูมิโกะ ที่สร้างสรรค์การ์ตูนเรื่องนี้มาให้ข้าพเจ้ารักได้มากขนาดนี้
ขอบคุณทุกตัวละครที่สร้างรอยยิ้มและคราบน้ำตาให้ได้ตลอดเวลา
ขอบคุณทีมงานSunrise ที่สร้างอนิเมแจ่มๆมาให้
ขอบคุณAvex Trax ที่สร้างงานเพลง OP-ED ให้เลิสมากมาย
ขอบคุณคุณKaoru Wada ที่แต่งBGM. ได้กระชากอารมณ์เหลือเกิน
ขอบคุณเว็บFanart ที่มีงานงามๆให้นังกั้งเซฟซะเครื่องจะระเบิดดด
ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการ์ตูนเรื่องนี้

ว่าว่าตอนที่ 4 ตื่นเต้นและมีเรื่องเซอร์ไพรซ์แล้ว ตอนที่ 5 นี่เซอร์ไพรซ์เอาหนักทีเดียว ประเด็นที่ตัว จขบ. อยากรู้มากที่สุดคือเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของรินเน่คุง พ่อแม่ไปไหน คุณย่า(ยาย)มีที่มายังไง ทำไมเป็นยมทูต พอมาตอนนี้มีหลายเรื่องกระจ่างขึ้นมามากทีเดียวเชียวแหล่ะ

เรื่องที่ 1 ทำไมซากุระจังถึงเห็นผี
 นั่นเพราะตอนที่ซากุระเป็นเด็กและได้เข้าไปในโลกรอยต่อระหว่างภพ เธอได้กินขนมที่คุณยายของรินเน่คุงเป็นคนซื้อให้ จึงทำให้เธอเห็นวิญญาณได้นับแต่นั้นมา

เรื่องที่ 2 ทำไมซากุระถึงได้เข้าไปที่โลกรอยต่อระหว่างภพได้
 เธอถูก Damashigami พาตัวไป Damashigami  เป็นยมทูตนิสัยทรามประเภทหนึ่งที่จะล่อลวงเอาคนที่ยังมีชีวิตอยู่ไปยังโลกแห่งความตาย(ซากุระจังโดนหลอกไปในรูปร่างของกระต่ายถือลูกโป่ง) เพื่อเพิ่มจำนวนวิญญาณโควต้าของตัวเอง (นี่มีการเก็บแต้มกันด้วยเรอะเนี่ย???) โชคดีที่คุณย่า(ยาย)ของรินเน่คุงช่วยเธอไว้ได้

และเรื่องสุดท้ายที่ทำเอาข้าพเจ้าเกิดอาการแฮปปี้ดี๊ด๊าสุดใจก็คือ...

เรื่องที่ 3 ทำไมรินเน่คุงไม่อยู่กับคุณย่า(ยาย)
 นั่นก็เพราะคุณย่า(ยาย) เป็นยมทูตในขณะที่...รินเน่คุงเป็น...มนุษย์!!! (หรืออะไรคล้ายๆอย่างนั้นตามที่รินเน่คุงบอกอ่ะนะ) โอ...ตำนานรักข้ามเผ่าพันธุ์มีเกิดขึ้นในเรื่องนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย!!! ปลื้มมากกกก ไม่รู้ว่าพ่อแม่ของรินเน่คุงจะเป็นยมทูตไหมหรือเป็นมนุษย์ หรือลูกครึ่ง ลูกเสี้ยว อะไรก็ตาม แต่ตอนหน้าขอเฉลยทีเถอะ คาใจมากกกกกกกกกกกก

ตอนนี้ก็ได้เห็นฉากน่ารักๆเล็กน้อยของรินเน่คุงกับซากุระจัง ดูเขาเหมาะกันดีจริงๆ แถมตอนนี้ก็มีตัวร้ายโผล่มาบ้างแล้ว นัยว่าเนื้อเรื่องก็ดำเนินเข้าไปสู่ Plot หลักขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า มันคล้ายๆอินุอยู่หน่อย ตรงที่รินเน่กับอินุมาจากความต่างระหว่างเผ่าพันธุ์คล้ายๆกัน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ยังไงก็ชอบ เพราะชอบรินเน่คุง นี่เห็นทางฝั่งญี่ปุ่นเริ่มเข็นแฟนอาร์ตรินเน่คุงออกมาบ้างแล้ว ก้เซฟเก็บตามระเบียบละเนอะ

ปล. ใกล้เปิดเทอมแล้ววววแต่ตารางสอนก็ยังไม่มา เง้ออออออ