About Me 
[Inuyasha Fiction] The Way of Me And You 10
posted on 03 Jan 2012 23:43 by melanie in Fiction, InuyashaInuyasha Fiction : The Way of Me And You
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin
<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>
ตอน ที่ 10 อำลา...
<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>
เพราะ ความสัมพันธ์ของเรา
มันสับสน...
มันอธิบายไม่ได้...
มัน...ไม่ถูก ต้อง...
มันไม่ได้มีใครผิดหรือถูก...
มีแค่คนที่ต้องไป...
เพื่อ ให้ทุกอย่างจบ...
<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>
เสียง สรวลเสเฮฮาดังขึ้นไม่หยุดหย่อนในงานเลี้ยงฉลองของปราสาท เหล่าปีศาจต่างพากันดื่มเหล้ามงคลแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลามให้กับหญิง สาวร่างบอบบางแสนสวยที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องโถง เธอแย้มรอยยิ้มขอบคุณทุกๆคำอวยพรที่ได้รับ ส่งให้ใบหน้าสวยน่ารักนั้นยิ่งงดงามเหลือจะกล่าวขึ้นไปอีก... ผู้อยู่เคียงข้างนั้นนิ่งงัน ผงักหัวน้อยๆให้กับอีกหลายๆคนที่มาอวยพร ยิ้มแบบที่ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นรอยยิ้ม เพราะมันเป็นเพียงการกระตุกมุมปากให้สูงขึ้นอีกหน่อย ก็ยังนับว่าดีกว่าการที่ริมฝีปากเขาเป็นเส้นตรงมาราวๆเกือบเดือน หญิงสาวผมเงินที่นั่งอยู่อีกทางจิบเหล้ามงคลไปพลางมองบุตรชายของตนไปพลาง ก่อนจะหันไปถามบ่าวตัวเตี้ยเขียวๆข้างกาย
" ...ไม่ไปตามหาแม่หนูนั่นรึ? " คนถูกถามเงียบไปพักก่อนจะถอนใจเบาหวิว
" ไม่ขอรับ...ท่านเซ็ทโชมารุไม่ได้สั่ง "
" ไม่ได้สั่ง?...อืม...เข้าใจล่ะ มันเหมือนพ่อมันจนข้านึกอยากจะเล่นงานสักเปรี้ยงจริงๆนะ " เธอว่าเรียบๆ หากขยับมือไม้กร็อบแกร๊บจนจาเค็นชักวิตก
" ท่านหญิง ข้าน้อยขอล่ะขอรับ "
" เออๆ รู้แล้วล่ะ แต่ข้านึกหมั่นไส้ไอ้หน้าผีตายซากของมันจริงๆเลย อยากจะอัดให้สักเปรี้ยง "
" ท่าน...รู้ด้วยเหรอครับ? ว่าท่านเซ็ทโชมารุ เป็นแบบนี้ " คนเป็นบ่าวถาม อีกฝ่ายขมวดคิ้ว สะบัดเสียงตอบให้พอได้ยินกันสองคน
" ถึงข้าจะเลี้ยงทิ้งๆขว้างๆ ส่วนมากส่งมันให้พ่อมันเลี้ยง แต่ข้าก็เป็นแม่มันน่ะ! ทำไมข้าจะไม่รู้ ตั้งแต่แม่หนูนั่นไป วันๆทำหน้าเหมือนผีตายซาก ทำงานเหมือนตุ๊กตากล สั่งทำอะไรก็ทำ ให้ไปไหนก็ไป ไม่พูดไม่จา ไม่บ่นไม่อะไรสักอย่าง! ไอ้คนอื่นน่ะคงไม่รู้ว่า
เกิด อะไรขึ้น เพระาปกติหน้าก็นิ่งอยู่แล้ว แต่...ข้าเป็นแม่มันนะ ทำไมจะไม่รู้ " จาเค็นถอนใจ
" ข้าทราบขอรับ ข้าเองก็รู้ แต่ท่านเซ็ทโชมารุไม่ได้บอกกล่าวอะไรข้าเลย ข้ายังแปลกใจด้วยซ้ำว่าทำไมท่านเค้าถึงไม่ลงโทษข้าที่ปล่อยให้รินไป "
" เฮอะ!! เพราะมันไม่กล้าไง ปอดแหก! ให้ตายสิ พูดอะไรมากก็ไม่ได้ เกรงใจโรคุโจ "
" แล้ว...จะทำยังไงกันดีขอรับ นายหญิงใหญ่ "
" มาถามข้าได้ยังไง?? ไปถามนายเจ้านู้น! ข้าเบื่อจะพูดแล้ว ช่างมั้นเถอะ มันเป็นเรื่องของเซ็ทโชมารุกับริน ข้ายุ่งไม่ได้ "
จาเค็นถอนใจอีก คงจะเป็นรอบที่พันในช่วงเวลากว่าสองเดือน งานฉลองนี่จัดขึ้นเพื่อฉลองให้กับโรคุโจ หลังจากที่นอนป่วยออดๆแอดๆอยู่จนจัดงานไม่ได้ เพิ่งมาหายเอาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกคนดูมีความสุขจะยกเว้นก็แค่ตนเองกับนายท่านของตัวเอง ที่นิ่งซึมลงไปหลังจากที่เมื่อเดือนก่อน รินจากไป...
คงจะ จริง...
อย่างที่ท่านหญิงใหญ่ว่า...
มันเป็นเรื่องของ...
คนสอง คน...
เขาผูกกันเอง..
เขาก็ต้อง...แก้กันเอง..
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin
<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>
ตอน ที่ 10 อำลา...
<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>
เพราะ ความสัมพันธ์ของเรา
มันสับสน...
มันอธิบายไม่ได้...
มัน...ไม่ถูก ต้อง...
มันไม่ได้มีใครผิดหรือถูก...
มีแค่คนที่ต้องไป...
เพื่อ ให้ทุกอย่างจบ...
<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>
เสียง สรวลเสเฮฮาดังขึ้นไม่หยุดหย่อนในงานเลี้ยงฉลองของปราสาท เหล่าปีศาจต่างพากันดื่มเหล้ามงคลแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลามให้กับหญิง สาวร่างบอบบางแสนสวยที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องโถง เธอแย้มรอยยิ้มขอบคุณทุกๆคำอวยพรที่ได้รับ ส่งให้ใบหน้าสวยน่ารักนั้นยิ่งงดงามเหลือจะกล่าวขึ้นไปอีก... ผู้อยู่เคียงข้างนั้นนิ่งงัน ผงักหัวน้อยๆให้กับอีกหลายๆคนที่มาอวยพร ยิ้มแบบที่ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นรอยยิ้ม เพราะมันเป็นเพียงการกระตุกมุมปากให้สูงขึ้นอีกหน่อย ก็ยังนับว่าดีกว่าการที่ริมฝีปากเขาเป็นเส้นตรงมาราวๆเกือบเดือน หญิงสาวผมเงินที่นั่งอยู่อีกทางจิบเหล้ามงคลไปพลางมองบุตรชายของตนไปพลาง ก่อนจะหันไปถามบ่าวตัวเตี้ยเขียวๆข้างกาย
" ...ไม่ไปตามหาแม่หนูนั่นรึ? " คนถูกถามเงียบไปพักก่อนจะถอนใจเบาหวิว
" ไม่ขอรับ...ท่านเซ็ทโชมารุไม่ได้สั่ง "
" ไม่ได้สั่ง?...อืม...เข้าใจล่ะ มันเหมือนพ่อมันจนข้านึกอยากจะเล่นงานสักเปรี้ยงจริงๆนะ " เธอว่าเรียบๆ หากขยับมือไม้กร็อบแกร๊บจนจาเค็นชักวิตก
" ท่านหญิง ข้าน้อยขอล่ะขอรับ "
" เออๆ รู้แล้วล่ะ แต่ข้านึกหมั่นไส้ไอ้หน้าผีตายซากของมันจริงๆเลย อยากจะอัดให้สักเปรี้ยง "
" ท่าน...รู้ด้วยเหรอครับ? ว่าท่านเซ็ทโชมารุ เป็นแบบนี้ " คนเป็นบ่าวถาม อีกฝ่ายขมวดคิ้ว สะบัดเสียงตอบให้พอได้ยินกันสองคน
" ถึงข้าจะเลี้ยงทิ้งๆขว้างๆ ส่วนมากส่งมันให้พ่อมันเลี้ยง แต่ข้าก็เป็นแม่มันน่ะ! ทำไมข้าจะไม่รู้ ตั้งแต่แม่หนูนั่นไป วันๆทำหน้าเหมือนผีตายซาก ทำงานเหมือนตุ๊กตากล สั่งทำอะไรก็ทำ ให้ไปไหนก็ไป ไม่พูดไม่จา ไม่บ่นไม่อะไรสักอย่าง! ไอ้คนอื่นน่ะคงไม่รู้ว่า
เกิด อะไรขึ้น เพระาปกติหน้าก็นิ่งอยู่แล้ว แต่...ข้าเป็นแม่มันนะ ทำไมจะไม่รู้ " จาเค็นถอนใจ
" ข้าทราบขอรับ ข้าเองก็รู้ แต่ท่านเซ็ทโชมารุไม่ได้บอกกล่าวอะไรข้าเลย ข้ายังแปลกใจด้วยซ้ำว่าทำไมท่านเค้าถึงไม่ลงโทษข้าที่ปล่อยให้รินไป "
" เฮอะ!! เพราะมันไม่กล้าไง ปอดแหก! ให้ตายสิ พูดอะไรมากก็ไม่ได้ เกรงใจโรคุโจ "
" แล้ว...จะทำยังไงกันดีขอรับ นายหญิงใหญ่ "
" มาถามข้าได้ยังไง?? ไปถามนายเจ้านู้น! ข้าเบื่อจะพูดแล้ว ช่างมั้นเถอะ มันเป็นเรื่องของเซ็ทโชมารุกับริน ข้ายุ่งไม่ได้ "
จาเค็นถอนใจอีก คงจะเป็นรอบที่พันในช่วงเวลากว่าสองเดือน งานฉลองนี่จัดขึ้นเพื่อฉลองให้กับโรคุโจ หลังจากที่นอนป่วยออดๆแอดๆอยู่จนจัดงานไม่ได้ เพิ่งมาหายเอาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกคนดูมีความสุขจะยกเว้นก็แค่ตนเองกับนายท่านของตัวเอง ที่นิ่งซึมลงไปหลังจากที่เมื่อเดือนก่อน รินจากไป...
คงจะ จริง...
อย่างที่ท่านหญิงใหญ่ว่า...
มันเป็นเรื่องของ...
คนสอง คน...
เขาผูกกันเอง..
เขาก็ต้อง...แก้กันเอง..
...เมื่อ ราวๆสองเดือนก่อน...
คุโระยูคิเงียบอึ้งไปเมื่อได้ยินข่าวจากมิยะ เจ้าหล่อนหันไปมองหน้านายสาวที่นิ่งอึ้งไป เหมือนกับว่าเธอได้กลายเป็นรูปปั้นไปเสียแล้ว มิยะหอบอยู่พักก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องให้ฟัง ใบหน้าแดงแสดงถึงความดีใจอย่างมาก
" ทะ...ท่านหมอมาตรวจเมื่อครู่ไง บอกว่าท่านหญิงโรคุโจตั้งครรภ์อ่อนๆได้ราวๆเดือนกว่าแล้วล่ะ ทุกคนดีใจกันยกใหญ่เลยล่ะ ท่านหญิงใหญ่ถึงกับให้ออกประกาศแล้วล่ะ ท่านหญิงโรคุโจก็ร้องไห้ดีใจใหญ่เลยล่ะ!! "
" อาการท่านโรคุโจล่ะ? "
" อ๋อ! ดีๆ ไม่เป็นอะไร แต่ท่านหมอก็สั่งยาให้กองโตเลยล่ะ ก็อย่างที่เจ้าชอบล้อล่ะ ว่าท่านโรคุโจไม่แข็งแรง แต่ท่านหญิงใหญ่น่ะสั่งระดมคนเฝ้า สั่งยาหายากมาเตรียมรอเลยล่ะ!!! ถ้าไม่ติดเป็นปีศาจกันนะ ข้าว่าต้องมีการไปศาลเจ้าขอพรพระกันแหงๆ " มิยะว่าพลางหัวเราะร่วน คนฟังทั้งสองคนนึงทำหน้านิ่งไม่เอ่ยอะไร อีกคนมองอาการนั้นก็ได้แต่ยิ้มแหย เออออหัวเราะแห้งๆไปด้วย ก่อนจะนึกถึงใครขึ้นมาได้
" ละ...แล้วท่านเซ็ทโชมารุล่ะ? ว่าอย่างไรบ้าง? " คุโระยูคิถาม รินเงียบอย่างเดียว
" ถามได้! ก็ต้องดีใจสิ...แต่ท่านเซ็ทโชมารุน่ะ เก็บอาการมากๆเลยล่ะ แต่ใครๆก็รู้ว่าดีใจ จับมือท่านหญิงไม่ปล่อยเลยยยย พวกบ่าวอาวุโสนะร้องไห้ พลางบอกว่าตายตาหลับแล้วววว ให้ตายสิ!! พวกข้าก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ วันนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองล่ะ มาด้วยนะ ข้าจะไปบอกพวกทางตะวันตกก่อนน ไปนะ! " มิยะบอกอย่างร่าเริงก่อนจะห้อแน่บไปอีกทาง เกิดความเงียบอยู่นานนักกว่ารินที่เงียบนานกว่าใครจะเอ่ยปากออกมาซะก่อน
" คุโระยูคิซัง... "
" วะ...ว่าไงจ๊ะ? "
" ...ช่วยติดต่อกับท่านจาเค็นได้ไหมคะ? "
" ทะ...ทำไมเหรอจ๊ะ? "
" รินมีเรื่องอยากขอให้ท่านจาเค็นช่วยสักหน่อย ไม่มากมายหรอกค่ะ "
" รินจัง..รินจังจะทำอะไร? แล้วเรื่อง... " คุโระยูคิจะพูดถึงความตั้งใจเดิมแต่รินส่ายหัว...
" ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วค่ะ เรื่องติดต่อไว้ที่หลังก็ได้ค่ะ ริน...อยากอยู่คนเดียวได้ไหมคะ? รินสัญญาว่าจะนั่งนิ่งๆ หรือทำอะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้คุโระยูคิซังห่วง " เด็กสาวบอกก่อนเดินไปนั่งริมระเบียง มือเรียวขาวจุดธูปหอมวางไม่ไกลจากตัว กลิ่นหอมหวานอ่อนโยนราวจะปลอบ...
" ริน...จัง เฮ้อ...จ้ะ ข้าไปนะ มีอะไรก็...สั่นกระดิ่งนะ " คนเป็นบ่าวบอกได้แค่นั้นจริงๆ ในสถาณการณ์ชวนอึดอัดเช่นนี้ เรื่องกำลังจะไปได้ หากก็มีอะไรๆเข้ามาราวกับโชคชะตากำลังแกล้งรินเอาจริงๆ
คุโระยูคิ เดินออกมาพิงตัวกับพนัง เธอยกกระจกบานเล็กจากในอกเสื้อขึ้นมาส่อง หากเงานในกระจกไม่ใช่เธอแม้สักนิด เป็นเพียงหญิงสาวผิวขาวซีด นัยน์ตาสีดำ ผมยาวและเล็บสีแดงสด...กำลังจ้องตอบกลับมา
" เป็นไป...อย่างที่เจ้าต้องการสินะ " บ่าวผมดำถามเงานั่น
' ใช่!...เป็นตามที่ข้าและท่านผู้นั้นต้องการเลย สนุกจริงๆ สนุกมากๆ แม่สาวนั้นท้องได้เวลาจริงๆ หึหึ '
" พอรึยัง? "
' ไม่! ' เจ้าหล่อนตอบทันทีทันใด จ้องคุโระยูคิราวจะกินเลือดเนื้อ อีกฝ่ายไม่ได้หวาดหวั่นหากมีท่าทีเหนื่อยใจ
" รินทรมานมากแล้วนะ พอเถอะ ... "
' อย่าใจอ่อน...เจ้าลืมหรือไงว่า...เจ้าก็เป็นตัวตนนึงของข้า เจ้าก็เหมือนกันกับข้า เรามีเป้าหมายเดียวกัน '
" แต่ข้าสงสารริน "
' หากเจ้ายังทำเช่นนี้...งานเราจะไม่สำเร็จ อย่าลืมสิ... ' มือขาวซีดจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นมือนั้นยื่นออกมาจากระจก เล็บสีสดรวบเข้าที่คอของคุโระยูคิ เธอนิ่วหน้านิดนึง
" ปล่อยนะ! "
' เจ้าคือข้า ข้าคือเจ้า เสร็จงานเมื่อไหร่เราสองคนจึงจะได้กลับมาเป็นหนึ่งเดียว...เวลานั้น ทุกอย่างจะจบลง '
" ข้า... " คุโระยูคิลังเลนัก...
' คุโระยูคิ!!! เจ้ากำลังจะทำข้าหมดความอดทนนะ เจ้ากำลังทำพังหากเจ้าใจอ่อน อย่าลืมสิข้าแยกเจ้าออกมาเพื่อให้งานมันง่ายนะ '
" รู้แล้ว... " เธอบอกเรียบๆ มือนั้นคลายออกก่อนจะค่อยๆเลือนหายไป ในกระจกกลับมาสะท้อนเงาของตนเองเหมือนเดิม คนผมดำแซมขาวถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน เคยคิดว่าจะไม่ใจอ่อน หากอยู่กันมาหลายปี เธออดไม่ได้ที่จะสงสารริน แต่ต้องทำ
...เป็น สัญญา..
...เป็นคำสาบานที่ต้องทำ...
...ต่อให้รู้ดีว่ามัน...
...ไม่ ดีก็ตาม...
คุโระยูคิเงียบอึ้งไปเมื่อได้ยินข่าวจากมิยะ เจ้าหล่อนหันไปมองหน้านายสาวที่นิ่งอึ้งไป เหมือนกับว่าเธอได้กลายเป็นรูปปั้นไปเสียแล้ว มิยะหอบอยู่พักก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องให้ฟัง ใบหน้าแดงแสดงถึงความดีใจอย่างมาก
" ทะ...ท่านหมอมาตรวจเมื่อครู่ไง บอกว่าท่านหญิงโรคุโจตั้งครรภ์อ่อนๆได้ราวๆเดือนกว่าแล้วล่ะ ทุกคนดีใจกันยกใหญ่เลยล่ะ ท่านหญิงใหญ่ถึงกับให้ออกประกาศแล้วล่ะ ท่านหญิงโรคุโจก็ร้องไห้ดีใจใหญ่เลยล่ะ!! "
" อาการท่านโรคุโจล่ะ? "
" อ๋อ! ดีๆ ไม่เป็นอะไร แต่ท่านหมอก็สั่งยาให้กองโตเลยล่ะ ก็อย่างที่เจ้าชอบล้อล่ะ ว่าท่านโรคุโจไม่แข็งแรง แต่ท่านหญิงใหญ่น่ะสั่งระดมคนเฝ้า สั่งยาหายากมาเตรียมรอเลยล่ะ!!! ถ้าไม่ติดเป็นปีศาจกันนะ ข้าว่าต้องมีการไปศาลเจ้าขอพรพระกันแหงๆ " มิยะว่าพลางหัวเราะร่วน คนฟังทั้งสองคนนึงทำหน้านิ่งไม่เอ่ยอะไร อีกคนมองอาการนั้นก็ได้แต่ยิ้มแหย เออออหัวเราะแห้งๆไปด้วย ก่อนจะนึกถึงใครขึ้นมาได้
" ละ...แล้วท่านเซ็ทโชมารุล่ะ? ว่าอย่างไรบ้าง? " คุโระยูคิถาม รินเงียบอย่างเดียว
" ถามได้! ก็ต้องดีใจสิ...แต่ท่านเซ็ทโชมารุน่ะ เก็บอาการมากๆเลยล่ะ แต่ใครๆก็รู้ว่าดีใจ จับมือท่านหญิงไม่ปล่อยเลยยยย พวกบ่าวอาวุโสนะร้องไห้ พลางบอกว่าตายตาหลับแล้วววว ให้ตายสิ!! พวกข้าก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ วันนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองล่ะ มาด้วยนะ ข้าจะไปบอกพวกทางตะวันตกก่อนน ไปนะ! " มิยะบอกอย่างร่าเริงก่อนจะห้อแน่บไปอีกทาง เกิดความเงียบอยู่นานนักกว่ารินที่เงียบนานกว่าใครจะเอ่ยปากออกมาซะก่อน
" คุโระยูคิซัง... "
" วะ...ว่าไงจ๊ะ? "
" ...ช่วยติดต่อกับท่านจาเค็นได้ไหมคะ? "
" ทะ...ทำไมเหรอจ๊ะ? "
" รินมีเรื่องอยากขอให้ท่านจาเค็นช่วยสักหน่อย ไม่มากมายหรอกค่ะ "
" รินจัง..รินจังจะทำอะไร? แล้วเรื่อง... " คุโระยูคิจะพูดถึงความตั้งใจเดิมแต่รินส่ายหัว...
" ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วค่ะ เรื่องติดต่อไว้ที่หลังก็ได้ค่ะ ริน...อยากอยู่คนเดียวได้ไหมคะ? รินสัญญาว่าจะนั่งนิ่งๆ หรือทำอะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้คุโระยูคิซังห่วง " เด็กสาวบอกก่อนเดินไปนั่งริมระเบียง มือเรียวขาวจุดธูปหอมวางไม่ไกลจากตัว กลิ่นหอมหวานอ่อนโยนราวจะปลอบ...
" ริน...จัง เฮ้อ...จ้ะ ข้าไปนะ มีอะไรก็...สั่นกระดิ่งนะ " คนเป็นบ่าวบอกได้แค่นั้นจริงๆ ในสถาณการณ์ชวนอึดอัดเช่นนี้ เรื่องกำลังจะไปได้ หากก็มีอะไรๆเข้ามาราวกับโชคชะตากำลังแกล้งรินเอาจริงๆ
คุโระยูคิ เดินออกมาพิงตัวกับพนัง เธอยกกระจกบานเล็กจากในอกเสื้อขึ้นมาส่อง หากเงานในกระจกไม่ใช่เธอแม้สักนิด เป็นเพียงหญิงสาวผิวขาวซีด นัยน์ตาสีดำ ผมยาวและเล็บสีแดงสด...กำลังจ้องตอบกลับมา
" เป็นไป...อย่างที่เจ้าต้องการสินะ " บ่าวผมดำถามเงานั่น
' ใช่!...เป็นตามที่ข้าและท่านผู้นั้นต้องการเลย สนุกจริงๆ สนุกมากๆ แม่สาวนั้นท้องได้เวลาจริงๆ หึหึ '
" พอรึยัง? "
' ไม่! ' เจ้าหล่อนตอบทันทีทันใด จ้องคุโระยูคิราวจะกินเลือดเนื้อ อีกฝ่ายไม่ได้หวาดหวั่นหากมีท่าทีเหนื่อยใจ
" รินทรมานมากแล้วนะ พอเถอะ ... "
' อย่าใจอ่อน...เจ้าลืมหรือไงว่า...เจ้าก็เป็นตัวตนนึงของข้า เจ้าก็เหมือนกันกับข้า เรามีเป้าหมายเดียวกัน '
" แต่ข้าสงสารริน "
' หากเจ้ายังทำเช่นนี้...งานเราจะไม่สำเร็จ อย่าลืมสิ... ' มือขาวซีดจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นมือนั้นยื่นออกมาจากระจก เล็บสีสดรวบเข้าที่คอของคุโระยูคิ เธอนิ่วหน้านิดนึง
" ปล่อยนะ! "
' เจ้าคือข้า ข้าคือเจ้า เสร็จงานเมื่อไหร่เราสองคนจึงจะได้กลับมาเป็นหนึ่งเดียว...เวลานั้น ทุกอย่างจะจบลง '
" ข้า... " คุโระยูคิลังเลนัก...
' คุโระยูคิ!!! เจ้ากำลังจะทำข้าหมดความอดทนนะ เจ้ากำลังทำพังหากเจ้าใจอ่อน อย่าลืมสิข้าแยกเจ้าออกมาเพื่อให้งานมันง่ายนะ '
" รู้แล้ว... " เธอบอกเรียบๆ มือนั้นคลายออกก่อนจะค่อยๆเลือนหายไป ในกระจกกลับมาสะท้อนเงาของตนเองเหมือนเดิม คนผมดำแซมขาวถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน เคยคิดว่าจะไม่ใจอ่อน หากอยู่กันมาหลายปี เธออดไม่ได้ที่จะสงสารริน แต่ต้องทำ
...เป็น สัญญา..
...เป็นคำสาบานที่ต้องทำ...
...ต่อให้รู้ดีว่ามัน...
...ไม่ ดีก็ตาม...
โร คุโจเอ่ยลาท่านหมอด้วยรอยยิ้มหวานใสตามแบบฉบับเดิม พร้อมๆกับที่สาวใช้คนนึงพาท่านหมอออกไป ในห้องจึงเหลือแค่นายหญิงใหญ่ สามีของเธอและตัวเองเพียงเท่านั้น อ๋อ...เธอลืมนับจาเค็นที่กำลังใช้แขนเสื้อตัวเองเช็ดน้ำหูน้ำตาที่ไหลพรากๆ ราวทำนบพัง แม้ว่าเซ็ทโชมารุจะบอกให้เงียบก็ตาม แต่เจ้ากบก็ยังร้องไม่เลิกเลยต้องปล่อยเลยตามเลย ในเวลานี้นั้นมีแต่ความสวยงามเมื่อนึกถึงชีวิตน้อยๆในท้อง
" ข้าดีใจด้วยนะ ลูกสะใภ้ข้า เจ้าพยายามดีมากๆ อ๋อ! ๆไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเจ้าลูกชายข้าพยามดีมากกว่า มีน้ำยาเหมือนกันะเจ้าน่ะ!!! " ว่าจบก็ตบหลังลูกชายคนเดียวเต็มแรงจนเซ็ทโชมารุแทบจะหน้าทิ่มหากไม่เคยชินก็ คงจะทิ่มไปแล้ว โชคดีที่เขาชินเลยนั่งนิ่งเก็บอาการได้ดี
" ...ท่านแม่ เลิกพูดอะไรไร้สาระได้ไหม? " เขาบอกลอดไรฟัน (แรงท่านแม่ไม่ใช่น้อยๆนะ)
" ทะ...ท่านเซ็ทโชมารุ กะ...กะ...กำลังจะ...จะ...มี...บุตร....ฮืออออ ข้า....ขะ...ข้าาาา ตายตาหลับ...แล้วววว โฮฮฮฮ " เสียงจาเค็นแทรกขึ้นมา จนเจ้านายผมเงินอยากจะเอามือกดหัวเจ้าคนใช้ส่วนตัวให้กระแทกลงกับพื้นปาก เจ่อไปเลยจะได้ไม่พูดมาก โรคุโจยิ้มก่อนจะจับมือจาเค็น
" ขอบคุณนะจ๊ะ...จาเค็น... ข้าดีใจที่จาเค็นดีใจ ลูกข้าคลอดแล้ว ข้าจะให้จาเค็นช่วยดูแลนะ " เธอบอกพลางยิ้ม จาเค็นยิ่งร้องไห้เป็นกบเผาแข่งกับเตาเผ่ามากขึ้นอีก
" ทะ...ท่านหญิงที่แสนดีของจาเค็นนนนนนนนน โฮ!!! "
" ข้าชักเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้ารำคาญเจ้านี่จัง " นายหญิงใหญ่เรกะว่า ชี้ไปที่จาเค็น ซึ่งลูกชายก็พยักหน้ารับเป็นลูกคู่ บรรยากาสช่างเต็มไปด้วยความสุขจริงๆ (พยายามอย่างยิ่งในการมองข้ามๆจาเค็นไปซะ) ทั้งหมดนั่งคุยกันสักพัก ก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ประตู
" ข้าทาวะครับ...ขออนุญาต "
" เข้ามาสิจ๊ะ ทาวะ " นายหญิงคนปัจจุบันบอก สิ้นเสียงชายหนุ่มผมดำก็เข้ามาก้มหัวทำความเคารพก่อนจะมาคุกเข่าข้างโรคุโจ นัยน์ตาสีน้ำเงินจ้องมองพี่สาวด้วยความรักไม่เปลี่ยนหากเมื่อผินไปมองอีกคน สายตาที่เคยเคารพก็หายไป มีแต่ความเกลียดชังให้ เขามองเซ็ทโชมารุครู่หนึ่งแล้วค่อยถามสารทุกข์สุขดิบทั่วๆไป
" ท่านพี่...เป็นไงบ้าง? ข้าให้คนส่งข่าวไปหาท่านพ่อแล้วนะครับ "
" สบายดี ขอบใจมากนะที่เป็นธุระให้พี่ เราล่ะ? ดีใจได้แล้วนะ พี่จะมีหลานให้แล้วนะ " ทาวะยิ้มแต่เจือเศร้า อาจเป็นโชคดีที่คนสังเกตเห็นเป็นเซ็ทโชมารุ
" ดีใจครับ ดีใจ...มากๆเลย "
" พวกเจ้าคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปเตรียมเรื่องอะไรๆหน่อยๆ มีหลานสักที เฮ้อออ อ๋อ! เจ้ามานี่ด้วย อยู่เสียบรรยกาศมาก " นายหญิงใหญ่ว่าพลางหิ้วจาเค็นที๋โหยหวนไม่เลิกเดินออกไป ขณะกำลังเดินที่ระเบียง ก็เจอกับใครซะก่อน...
" อ้าว? เจ้า...บ่าวของรินนี่นา ใช่ไหม? "
" เจ้าค่ะ นายหญิง " คุโระยูคิยิ้มก่อนก้มหัวทำความเคารพ
" รินไปไหนเสียล่ะ? "
" พอดีว่ารินจัง...เอ่อ...อ๋อ! เดี๋ยวก็ตามมาค่ะ แต่ข้ามานี่จะ... "
" มาอวยพรโรคุโจใช่ไหม??? " ท่านหญิงผมเงินชิงเอ่ยก่อน อีกฝ่ายยิ้มหัวเราะนิดๆ มองไปที่จาเค็น
" อวยพรแน่นอนเจ้าค่ะ แต่ข้ามาเพื่อจะขอท่านจาเค็นน่ะค่ะ ท่านจาเค็นคะ...รินจังขอพบหน่อยได้ไหมคะ? "
" เอ๋! ข้าเหรอ? " จาเค็นที่เอาแต่สะอื้นพูดปกติออกมาได้ พอได้ยินชื่อตัวเอง คนมากวัยสุดขมวดคิ้ว หิ้วคอเสื้อจาเค็นขึ้นๆลงๆ
" เอาไปทำอะไร? ต้มกินไม่อร่อยหรอกนะ บอกริน " เธอเย้า คุโระยูคิหัวเราะก่อนจะเอาตัวจาเค็นมาจากอีกฝ่าย ก้มหัวอีกครั้งทำความเคารพเมื่อนายหญิงเรกะเดินไปอีกทาง จาเค็นมองบ่าวชุดดำ
" รินมีธุระอะไรกับข้าเรอะ? "
" ข้าไม่ทราบค่ะ...ไปคุยกันเองละกันนะ " เจ้าหล่อนว่าแค่นั้นก่อนจะพาจาเค็นไป ได้ยินเสียงหัวเราะแว่วๆของโรคุโจ ทำให้อดคิดไม่ได้เลยว่า หากรินตัดสินใจมาบอกเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้...โรคุโจยังจะหัวเราะอยู่ไหม สายตาที่เปี่ยมรักในตัวของเซ็ทโชมารุจะเปลี่ยนไปไหม?
...ใครจะตอบ ได้...
...เมื่อมันไม่เกิดชึ้น...
" ข้าดีใจด้วยนะ ลูกสะใภ้ข้า เจ้าพยายามดีมากๆ อ๋อ! ๆไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเจ้าลูกชายข้าพยามดีมากกว่า มีน้ำยาเหมือนกันะเจ้าน่ะ!!! " ว่าจบก็ตบหลังลูกชายคนเดียวเต็มแรงจนเซ็ทโชมารุแทบจะหน้าทิ่มหากไม่เคยชินก็ คงจะทิ่มไปแล้ว โชคดีที่เขาชินเลยนั่งนิ่งเก็บอาการได้ดี
" ...ท่านแม่ เลิกพูดอะไรไร้สาระได้ไหม? " เขาบอกลอดไรฟัน (แรงท่านแม่ไม่ใช่น้อยๆนะ)
" ทะ...ท่านเซ็ทโชมารุ กะ...กะ...กำลังจะ...จะ...มี...บุตร....ฮืออออ ข้า....ขะ...ข้าาาา ตายตาหลับ...แล้วววว โฮฮฮฮ " เสียงจาเค็นแทรกขึ้นมา จนเจ้านายผมเงินอยากจะเอามือกดหัวเจ้าคนใช้ส่วนตัวให้กระแทกลงกับพื้นปาก เจ่อไปเลยจะได้ไม่พูดมาก โรคุโจยิ้มก่อนจะจับมือจาเค็น
" ขอบคุณนะจ๊ะ...จาเค็น... ข้าดีใจที่จาเค็นดีใจ ลูกข้าคลอดแล้ว ข้าจะให้จาเค็นช่วยดูแลนะ " เธอบอกพลางยิ้ม จาเค็นยิ่งร้องไห้เป็นกบเผาแข่งกับเตาเผ่ามากขึ้นอีก
" ทะ...ท่านหญิงที่แสนดีของจาเค็นนนนนนนนน โฮ!!! "
" ข้าชักเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้ารำคาญเจ้านี่จัง " นายหญิงใหญ่เรกะว่า ชี้ไปที่จาเค็น ซึ่งลูกชายก็พยักหน้ารับเป็นลูกคู่ บรรยากาสช่างเต็มไปด้วยความสุขจริงๆ (พยายามอย่างยิ่งในการมองข้ามๆจาเค็นไปซะ) ทั้งหมดนั่งคุยกันสักพัก ก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ประตู
" ข้าทาวะครับ...ขออนุญาต "
" เข้ามาสิจ๊ะ ทาวะ " นายหญิงคนปัจจุบันบอก สิ้นเสียงชายหนุ่มผมดำก็เข้ามาก้มหัวทำความเคารพก่อนจะมาคุกเข่าข้างโรคุโจ นัยน์ตาสีน้ำเงินจ้องมองพี่สาวด้วยความรักไม่เปลี่ยนหากเมื่อผินไปมองอีกคน สายตาที่เคยเคารพก็หายไป มีแต่ความเกลียดชังให้ เขามองเซ็ทโชมารุครู่หนึ่งแล้วค่อยถามสารทุกข์สุขดิบทั่วๆไป
" ท่านพี่...เป็นไงบ้าง? ข้าให้คนส่งข่าวไปหาท่านพ่อแล้วนะครับ "
" สบายดี ขอบใจมากนะที่เป็นธุระให้พี่ เราล่ะ? ดีใจได้แล้วนะ พี่จะมีหลานให้แล้วนะ " ทาวะยิ้มแต่เจือเศร้า อาจเป็นโชคดีที่คนสังเกตเห็นเป็นเซ็ทโชมารุ
" ดีใจครับ ดีใจ...มากๆเลย "
" พวกเจ้าคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปเตรียมเรื่องอะไรๆหน่อยๆ มีหลานสักที เฮ้อออ อ๋อ! เจ้ามานี่ด้วย อยู่เสียบรรยกาศมาก " นายหญิงใหญ่ว่าพลางหิ้วจาเค็นที๋โหยหวนไม่เลิกเดินออกไป ขณะกำลังเดินที่ระเบียง ก็เจอกับใครซะก่อน...
" อ้าว? เจ้า...บ่าวของรินนี่นา ใช่ไหม? "
" เจ้าค่ะ นายหญิง " คุโระยูคิยิ้มก่อนก้มหัวทำความเคารพ
" รินไปไหนเสียล่ะ? "
" พอดีว่ารินจัง...เอ่อ...อ๋อ! เดี๋ยวก็ตามมาค่ะ แต่ข้ามานี่จะ... "
" มาอวยพรโรคุโจใช่ไหม??? " ท่านหญิงผมเงินชิงเอ่ยก่อน อีกฝ่ายยิ้มหัวเราะนิดๆ มองไปที่จาเค็น
" อวยพรแน่นอนเจ้าค่ะ แต่ข้ามาเพื่อจะขอท่านจาเค็นน่ะค่ะ ท่านจาเค็นคะ...รินจังขอพบหน่อยได้ไหมคะ? "
" เอ๋! ข้าเหรอ? " จาเค็นที่เอาแต่สะอื้นพูดปกติออกมาได้ พอได้ยินชื่อตัวเอง คนมากวัยสุดขมวดคิ้ว หิ้วคอเสื้อจาเค็นขึ้นๆลงๆ
" เอาไปทำอะไร? ต้มกินไม่อร่อยหรอกนะ บอกริน " เธอเย้า คุโระยูคิหัวเราะก่อนจะเอาตัวจาเค็นมาจากอีกฝ่าย ก้มหัวอีกครั้งทำความเคารพเมื่อนายหญิงเรกะเดินไปอีกทาง จาเค็นมองบ่าวชุดดำ
" รินมีธุระอะไรกับข้าเรอะ? "
" ข้าไม่ทราบค่ะ...ไปคุยกันเองละกันนะ " เจ้าหล่อนว่าแค่นั้นก่อนจะพาจาเค็นไป ได้ยินเสียงหัวเราะแว่วๆของโรคุโจ ทำให้อดคิดไม่ได้เลยว่า หากรินตัดสินใจมาบอกเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้...โรคุโจยังจะหัวเราะอยู่ไหม สายตาที่เปี่ยมรักในตัวของเซ็ทโชมารุจะเปลี่ยนไปไหม?
...ใครจะตอบ ได้...
...เมื่อมันไม่เกิดชึ้น...
" โรคุโจ...กินยานี่หน่อยนะ หมอบอกให้เจ้ากินบำรุง " เซ็ทโชมารุว่า เขาจัดยามาให้ภรรยา เธอยิ้มจับมืออีกฝ่ายไว้
" ข้าดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ข้า...มีบุตรให้ท่านได้ " ชายหนุ่มยิ้มให้
" ดีแล้ว...กินยาแล้วนอนพักหน่อยนะ "
" ค่ะ... จริงสิ ทาวะ...เจ้าเอาของฝากไปให้รินจังหรือยัง? " พี่สาวถามน้องชายที่กำลังจดรายชื่อบรรดาญาติที่จะส่งข่าวไปให้ เขาสะดุ้งนิดๆ ตอบราบเรียบมากจนคนถามแปลกใจ ที่จริงเธอก็แปลกใจเหลือเกินแล้วที่เขาพูดน้อยเหลือเกินช่วงนี้ ผิดกับสามีของเธอที่พูดมากขึ้น ถามมากขึ้นจนบางที...มันดูร้อนรน...
" ข้า...ยังไม่ได้ให้ครับ พอดียุ่งๆนิดหน่อย เลยยังไม่ได้ให้ เดี๋ยวจะเอาไปให้ครับ "
" เหรอจ๊ะ? อืมๆ ...อย่าลืมอีกล่ะ เดี๋ยวเจ้ากลับไปหาท่านพี่อีกทีก้จะลืม " เธอบอก ขณะกินยา เซ็ทโชมารุมองทาวะที่กำลังเก็บสาส์นาต่างๆเข้ากล่องอย่างเรียบร้อย
" เจ้าจะ...กลับไปอีกงั้นเรอะ? " ชายหนุ่มผมดำตวัดตาสีน้ำเงินสวยของตนมองพี่เขย ก่อนตอบดัวยน้ำเสียงที่เหมือนกลั้นอารมณ์เต็มที่
" ครับ!... ข้าต้องไปช่วยงานท่านพ่ออีกนิดหน่อย จัดการเรื่องสาส์นของท่านพี่ด้วย เตรียมข้าวของสำหรับหลาน ...คงไม่ได้มาอีกพักใหญ่ๆ "
" งั้นเรอะ " ปีศาจผมเงินรับคำแค่นั้น เพราะรู้ดีว่าทาวะกำลังบอก ' ข้อความ ' บางอย่างอ้อมๆให้ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากถามอะไร ก็มีเสียงที่ประตู กลิ่นที่คุ้นเคยปรากฏที่หน้าประตู นายเหนือหัวแห่งเผ่าสุนัขอสูรชะงัก มือเย็นเฉียบ ลางสังหรณ์มันหวาดหวั่น จ้องมองบานประตู จ้องมองโรคุโจ
...ริน...
...มา ที่นี้ทำไม???...
...หรือว่า.?..
" ใครเหรอจ๊ะ??? " โรคุโจถาม เมื่อรับรู้การเคลื่อนไหวที่ประตู เธอเป็นสุนัขอสูรจริงอยู่ หากจมูกไม่ดีนักจึงไม่รู้ว่าใคร ทาวะเองก็มีอาการคล้ายๆกับเซ็ทโชมารุ เขานิ่งค้างพู่กันในมือที่กำลังเริ่มเขียนอีกนิดหน่อย บานประตูค่อยๆเปิดออก จาเค็นที่หน้าตาดูเหมือนจะไม่สบายพอๆกับทาวะและนายตัวเองเข้ามา ข้างหลังคือสาวน้อยผมสีดำ กับรอยยิ้มเย็นเยือกที่คนเห็นไม่นึกเลยว่ารินจะทำมันได้...ไม่เพี้ยนจากคน ที่เลี้ยงดูมา
" รินจัง??? เข้ามาสิจ๊ะ เข้ามาๆ ทาวะ.. เอาขนมที่อยู่ตรงโต๊ะมาสิ รินจงต้องชอบแน่เลย "
" คะ...ครับ " ทาวะรับคำก่อนไปตระเตรียมขนม มือสั่นน้อยๆ
" ทะ..ทำไมเจ้าถึง.. " เซ็ทโชมารุกำลังจะพูด แต่รินแค่ยิ้ม ก่อนจะก้มหัวลงทำความเคารพได้นอบน้อมนัก
" ขออภัยจริงๆนะคะ ที่รินเสียมารยาทมาถึงเรือนใหญ่เช่นนี้ ...พอดีรินมีเรื่องด่วนมาก จะมาบอกกับท่านโรคุโจ "
" บอกข้าเหรอจ๊ะ?เรื่องอะไรกัน " โรคุโจถาม ขณะรับจานขนมส่งให้ริน รินยิ้มขอบคุณอย่างอ่อนหวาน แต่สำหรับชายหนุ่มอีกสองคน รอยยิ้มนี่ไม่ได้ทำให้ใจเย็นได้สักนิด...กลัวเหลือเกินว่ารินจะพูดออกมา ...พูดเรื่องทั้งหมดที่ในที่นี้มีเพียงโรคุโจคนเดียวที่ไม่รู้
" ค่ะ สำคัญมากทีเดียว เพราะเกี่ยวกับท่านเซ็ทโชมารุด้วย "
" เกี่ยวกับท่านพี่ ....อะไรกันจ๊ะ มีลับลมคมในอะไรกัน??? ใจร้ายกันจริง ไม่บอกข้าเลยน้าาา " เธอว่ายิ้มๆ จับมือสามีที่นั่งนิ่ง พยายามจะไม่ให้โรคุโจจับผิดสีหน้าของตนได้ เด็กสาวที่อ่อนวัยกว่าใครยิ้มให้เซ็ทโชมารุ ทาวะพยายามเลี่ยงเอ่ยออกมา
" เอ่อ..ข้าว่า...ท่านพี่นอนก่อนดีกว่าไหม? กินยาแล้วต้องนอนนะครับนะ ทะ...ท่านหญิงริน...เอ่อ ไว้ค่อยคุยกันไหมครับ? "
" รินต้องพูดเดี๋ยวนี้ค่ะ.. " รินบอกเรียบลื่น หากน้ำเสียงนั้นบอกเป็นนัยๆว่า ไม่ว่าจะเกิดอะรขึ้น เธอจะพูดมันออกมา ทาวะจนปัญญาจะอ้างอะไรแล้ว เขากลัวเหลือเกิน หากพูดมาแล้วโรคุโจไม่ได้...อะไรจะเกิดขึ้น...???
" อะไรกันเอ่ย? บอกมาเถอะรินจัง..ข้ายังไม่ง่วงหรอก บอกมาเลยจ้ะ "
" ค่ะ... คุโระยูคิซังคะ ...เข้ามาสิคะ " ชายหนุ่มสองคนหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อแน่แก่ใจว่าริน...พาพยานมา โรคุโจจะเชื่อหรือไม่มันก็ไม่เป็นการดีเลยที่จะเอ่ยตอนนี้ ตอนที่โรคุโจมีความสุขที่สุด สิ่งที่รินพูดอาจทำให้...ทุกอย่างในชีวิตของหญิงสาวแสนสวยนั้นพังทลายทันที
...แต่ ทว่า...
.
.
.
ช่อดอกไม้หลากสีสวยงามชูช่อไสวสวย งาม ดอกไม้แสนสวยที่เบ่งบานงามงดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตกแต่งด้วยเชือกถัก สีสวยดูไม่ขัดตาเลยถูกวางลงข้างฟูกนอนของโรคุโจ หญิงสาวยิ้มพราย เพราะมันสวยงามเหลือเกิน...
" สวยจังเลย...รินจังปลูกเองใช่ไหม? "
" ค่ะ...รินปลูกและจัดเอง รินเอามาให้ท่านโรคุโจค่ะ เป็นการอวยพร " รินบอก ...พร้อมกับมอบผ้าอีกผืนให้ ผ้าสีม่วงปัดกอกไม้สีน้ำเงินสด คนรับมองด้วยความชื่นชม
" รินจัง...? นี่.. อย่าบอกนะว่า "
" เป็นผ้าที่รินทอ ย้อม และปักเองค่ะ อาจจะไม่สวยนะคะ แต่รินทำด้วยใจจริงๆ อยากจะมอบให้ท่านโรคุโจ อวยพรที่ท่านหญิงแสนดีกำลังจะมีบุตรของ...คนที่ข้ารักและเคารพดุจดั่งพี่ชาย ค่ะ " เด็กสาวเอ่ย มองไปทางเซ็ทโชมารุ ที่ดูเหมือนคำว่าพี่ชายของรินจะเหมือนหนามเกี่ยวหัวใจเขาเข้าเต็มเปา ทาวะเองก็อึ้งไป ใจนึงโล่งอกหากอีกใจก็...สงสารรินเหลือเกิน
" รินจัง ขอบคุณนะจ๊ะ ข้าชอบมากๆเลย ขอบคุณจริงๆ "
" รินดีใจจริงๆเลยค่ะ ที่ท่านโรคุโจมีบุตร ดีใจจริงๆ ดูแลรักษาสุขภาพนะคะ " รินบอกอย่างจริงใจ นัยน์ตาสีสวยใสสะอาด โรคุโจยิ้มรับท่าทางของเธอ
" สรุปคือ...นี่คือเรื่องที่จะบอกเหรอจ๊ะ? ตกใจหมดเลยนะเนี่ย หึหึ...ที่เกี่ยวกับท่านพี่น่ะ เพราะรินจังน่ะ.... "
" เพราะริน...รักท่านเซ็ทโชมารุเหมือนพี่ชายรินเลยค่ะ รินถึงดีใจที่ท่านจะมีบุตร รู้สึกเหมือนมี...หลานน่ะค่ะ อย่าถือสารินในความไม่เจียมตัวเลยะคะ " เด็กสาวบอก
" ไม่หรอกจ้ะ ข้าดีใจ...ที่รินจังเอ็นดูเด็กในท้องข้า สัญญานะ ว่าถ้าเขาเกิดแล้วรินจังจะมาอุ้มน่ะ " รอยยิ้มรินหายไป แต่เธอก็ฝืนมันอีกครั้ง
" ค่ะ... "
" ดีจ้ะ ...เอ่อ...ขอโทษนะจ๊ะ " ร่างบางหันไปปิดปากหาว ดูเหมือนยาจะออกฤทธิ์เสียแล้ว ทาวะเข้ามาประคองพี่สาว
" นอนเถอะนะครับ ฝืนยาไม่ดีนะครับ พี่โรคุโจ "
" จ้ะๆ รินจัง ขอบคุณอีกครั้งนะจ๊ะสำหรับของขวัญ เดี๋ยวเจ้าเอาไปวางที่ชั้นนะทาวะ ผ้าก็เก็บไว้ในตู้นะ ข้าขอตัวหลับหน่อยนะจ๊ะ ไว้รินจังมาคุยกับข้าใหม่นะ "
" ค่ะ... รินขอตัวนะคะ ไปกันเถอะค่ะ คุโระยูคิซัง ลานะคะ " รินพร้อมบ่าวออกไปเงียบๆ
ทาวะรอจนโรคุโจหลับก็ออกไปเช่นกัน แต่ดูเหมือนจะช้ากว่าเซ็ทโชมารุที่อ้างขอตัวไปทำงานก่อนที่โรคุโจจะหลับแค่ นิดเดียวเท่านั้น เขาพยายามตามพี่เขยแต่ด้วยเวลาเข้าพลบค่ำจึงไม่อาจตามเข้าไปในเรือนของริน ได้ ...ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าเขตอาคม คุโระยูคิเดินมายืนข้างๆ
" ...ตกใจไหมเจ้าคะ? ที่รินจังไปหาท่านโรคุโจ "
" ตกใจครับ...ข้า...กลัวด้วยซ้ำไป " ชายหนุ่มตอบ อีกฝ่ายแค่ยิ้มจาง
" ข้าก็กลัว กลัวไม่ต่างจากท่าน รินจังเป็นแค่มนุษย์ หากความจริงทั้งหมดเปิดเผยออกไป ข้ากลัวนัก...ว่ารินจังจะโดนโทษไหม? มีนะเจ้าคะ...การฆ่าปิดปากผู้หญิงที่มีสัมพันธุ์กับนายเหนือหัวของเผ่าเรา ...หากนางเป็นปีศาจเรื่องอาจจบแค่เป็นอนุ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนข้าไม่รู้ว่ามีชีวิตใดบ้างที่ตายเพราะคนเป็นภรรยาเอกสั่ง ฆ่า "
" ท่านพี่ข้าไม่ทำแบบนั้นหรอกนะครับ!!! " ทาวะเอ่ยเสียงเข้ม
" ท่านไม่ใช่ผู้หญิง ท่านตอบไม่ได้หรอกท่านทาวะ ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยาก ไม่ว่าจะปีศาจหรือมนุษย์ก็ตาม " เจอคุโระยูคิย้อนเข้าให้ ทาวะก็ได้แต่เงียบ เขาทราบดีเรื่องนี้ มีตังอย่างให้เห็นมากมายจากญาติๆแม้ครอบครัวเขาจะไม่เคยก็ตาม แต่ใครจะรับรองความปลอดภัยของริน แล้วท่านพี่เขาล่ะ? เขาคิดแทนได้หรือ?
" ข้า...ทำได้แค่ยืนตรงนี้เหรอ? " ทาวะถามคุโระยูคิ
" ก็เหมือนกันข้านั้นล่ะ...ข้าทำได้แค่ยืนตรงนี้เช่นกัน " เธอบอก...
" เราทำอะไรไม่ได้เลยเหรอครับ? "
" ไม่ได้หรอก...มันเป็นเรื่องของรินจังกับท่านเซ็ทโชมารุเท่านั้น เราเข้าไปข้องเกี่ยวไม่ได้ "
" ท่านหญิงริน...จะทำอะไรกันแน่ครับ? จะทำยังไงกับเรื่องนี้ ข้า...ข้าขอท่านแต่งงานแล้ว แต่... " ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เมื่อนึกถึงคำตอบของริน คำเอ่ยประโยคนั้นของริน คุโระยูคิยิ้มจาง
" ข้าว่าท่านทาวะน่ะ ไปพักเถอะ ต้องเดินทางอีกไม่ใช่เหรอ? "
" ข้ากังวลน่ะครับ ข้า... " นัยน์ตาของทาวะตะลึงงันเมื่อจ้องเข้ากับนัยน์ตาสีเขียวอมทอง สติรางเลือนเหลือเกิน แล้วชายหนุ่มก็จำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังเดินกลับห้องทั้งที่ลืมตา และหลับไปโดยจำอะไรไม่ได้ บ่าสาวผมดำหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
พระ จันทร์กำลังจะขึ้นอยู่กลางฟ้า ดึกแล้ว...หากเซ็ทโชมารุยังไม่ออกมา เธอนั่งลงกับพื้น
" นอนหน่อยดีกว่านะ...เพราะเวลาเรานอนก็เหมือนตายไปชั่วขณะ หลับหน่อยดีกว่า ทั้งข้าและเจ้านะทาวะ หลับแล้วจะได้ลืมๆว่าทำอะไรไปมั่ง "
...อย่าง น้อยการหลับ...
...ไม่ว่าจะหลับตา..
...หรือหลับนอนนั้น...
...ล้วน เป็นการพักผ่อน...
...หรืออาจแค่หนีความจริง...
...ก็เป็นได้...
" ข้าดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ข้า...มีบุตรให้ท่านได้ " ชายหนุ่มยิ้มให้
" ดีแล้ว...กินยาแล้วนอนพักหน่อยนะ "
" ค่ะ... จริงสิ ทาวะ...เจ้าเอาของฝากไปให้รินจังหรือยัง? " พี่สาวถามน้องชายที่กำลังจดรายชื่อบรรดาญาติที่จะส่งข่าวไปให้ เขาสะดุ้งนิดๆ ตอบราบเรียบมากจนคนถามแปลกใจ ที่จริงเธอก็แปลกใจเหลือเกินแล้วที่เขาพูดน้อยเหลือเกินช่วงนี้ ผิดกับสามีของเธอที่พูดมากขึ้น ถามมากขึ้นจนบางที...มันดูร้อนรน...
" ข้า...ยังไม่ได้ให้ครับ พอดียุ่งๆนิดหน่อย เลยยังไม่ได้ให้ เดี๋ยวจะเอาไปให้ครับ "
" เหรอจ๊ะ? อืมๆ ...อย่าลืมอีกล่ะ เดี๋ยวเจ้ากลับไปหาท่านพี่อีกทีก้จะลืม " เธอบอก ขณะกินยา เซ็ทโชมารุมองทาวะที่กำลังเก็บสาส์นาต่างๆเข้ากล่องอย่างเรียบร้อย
" เจ้าจะ...กลับไปอีกงั้นเรอะ? " ชายหนุ่มผมดำตวัดตาสีน้ำเงินสวยของตนมองพี่เขย ก่อนตอบดัวยน้ำเสียงที่เหมือนกลั้นอารมณ์เต็มที่
" ครับ!... ข้าต้องไปช่วยงานท่านพ่ออีกนิดหน่อย จัดการเรื่องสาส์นของท่านพี่ด้วย เตรียมข้าวของสำหรับหลาน ...คงไม่ได้มาอีกพักใหญ่ๆ "
" งั้นเรอะ " ปีศาจผมเงินรับคำแค่นั้น เพราะรู้ดีว่าทาวะกำลังบอก ' ข้อความ ' บางอย่างอ้อมๆให้ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากถามอะไร ก็มีเสียงที่ประตู กลิ่นที่คุ้นเคยปรากฏที่หน้าประตู นายเหนือหัวแห่งเผ่าสุนัขอสูรชะงัก มือเย็นเฉียบ ลางสังหรณ์มันหวาดหวั่น จ้องมองบานประตู จ้องมองโรคุโจ
...ริน...
...มา ที่นี้ทำไม???...
...หรือว่า.?..
" ใครเหรอจ๊ะ??? " โรคุโจถาม เมื่อรับรู้การเคลื่อนไหวที่ประตู เธอเป็นสุนัขอสูรจริงอยู่ หากจมูกไม่ดีนักจึงไม่รู้ว่าใคร ทาวะเองก็มีอาการคล้ายๆกับเซ็ทโชมารุ เขานิ่งค้างพู่กันในมือที่กำลังเริ่มเขียนอีกนิดหน่อย บานประตูค่อยๆเปิดออก จาเค็นที่หน้าตาดูเหมือนจะไม่สบายพอๆกับทาวะและนายตัวเองเข้ามา ข้างหลังคือสาวน้อยผมสีดำ กับรอยยิ้มเย็นเยือกที่คนเห็นไม่นึกเลยว่ารินจะทำมันได้...ไม่เพี้ยนจากคน ที่เลี้ยงดูมา
" รินจัง??? เข้ามาสิจ๊ะ เข้ามาๆ ทาวะ.. เอาขนมที่อยู่ตรงโต๊ะมาสิ รินจงต้องชอบแน่เลย "
" คะ...ครับ " ทาวะรับคำก่อนไปตระเตรียมขนม มือสั่นน้อยๆ
" ทะ..ทำไมเจ้าถึง.. " เซ็ทโชมารุกำลังจะพูด แต่รินแค่ยิ้ม ก่อนจะก้มหัวลงทำความเคารพได้นอบน้อมนัก
" ขออภัยจริงๆนะคะ ที่รินเสียมารยาทมาถึงเรือนใหญ่เช่นนี้ ...พอดีรินมีเรื่องด่วนมาก จะมาบอกกับท่านโรคุโจ "
" บอกข้าเหรอจ๊ะ?เรื่องอะไรกัน " โรคุโจถาม ขณะรับจานขนมส่งให้ริน รินยิ้มขอบคุณอย่างอ่อนหวาน แต่สำหรับชายหนุ่มอีกสองคน รอยยิ้มนี่ไม่ได้ทำให้ใจเย็นได้สักนิด...กลัวเหลือเกินว่ารินจะพูดออกมา ...พูดเรื่องทั้งหมดที่ในที่นี้มีเพียงโรคุโจคนเดียวที่ไม่รู้
" ค่ะ สำคัญมากทีเดียว เพราะเกี่ยวกับท่านเซ็ทโชมารุด้วย "
" เกี่ยวกับท่านพี่ ....อะไรกันจ๊ะ มีลับลมคมในอะไรกัน??? ใจร้ายกันจริง ไม่บอกข้าเลยน้าาา " เธอว่ายิ้มๆ จับมือสามีที่นั่งนิ่ง พยายามจะไม่ให้โรคุโจจับผิดสีหน้าของตนได้ เด็กสาวที่อ่อนวัยกว่าใครยิ้มให้เซ็ทโชมารุ ทาวะพยายามเลี่ยงเอ่ยออกมา
" เอ่อ..ข้าว่า...ท่านพี่นอนก่อนดีกว่าไหม? กินยาแล้วต้องนอนนะครับนะ ทะ...ท่านหญิงริน...เอ่อ ไว้ค่อยคุยกันไหมครับ? "
" รินต้องพูดเดี๋ยวนี้ค่ะ.. " รินบอกเรียบลื่น หากน้ำเสียงนั้นบอกเป็นนัยๆว่า ไม่ว่าจะเกิดอะรขึ้น เธอจะพูดมันออกมา ทาวะจนปัญญาจะอ้างอะไรแล้ว เขากลัวเหลือเกิน หากพูดมาแล้วโรคุโจไม่ได้...อะไรจะเกิดขึ้น...???
" อะไรกันเอ่ย? บอกมาเถอะรินจัง..ข้ายังไม่ง่วงหรอก บอกมาเลยจ้ะ "
" ค่ะ... คุโระยูคิซังคะ ...เข้ามาสิคะ " ชายหนุ่มสองคนหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อแน่แก่ใจว่าริน...พาพยานมา โรคุโจจะเชื่อหรือไม่มันก็ไม่เป็นการดีเลยที่จะเอ่ยตอนนี้ ตอนที่โรคุโจมีความสุขที่สุด สิ่งที่รินพูดอาจทำให้...ทุกอย่างในชีวิตของหญิงสาวแสนสวยนั้นพังทลายทันที
...แต่ ทว่า...
.
.
.
ช่อดอกไม้หลากสีสวยงามชูช่อไสวสวย งาม ดอกไม้แสนสวยที่เบ่งบานงามงดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตกแต่งด้วยเชือกถัก สีสวยดูไม่ขัดตาเลยถูกวางลงข้างฟูกนอนของโรคุโจ หญิงสาวยิ้มพราย เพราะมันสวยงามเหลือเกิน...
" สวยจังเลย...รินจังปลูกเองใช่ไหม? "
" ค่ะ...รินปลูกและจัดเอง รินเอามาให้ท่านโรคุโจค่ะ เป็นการอวยพร " รินบอก ...พร้อมกับมอบผ้าอีกผืนให้ ผ้าสีม่วงปัดกอกไม้สีน้ำเงินสด คนรับมองด้วยความชื่นชม
" รินจัง...? นี่.. อย่าบอกนะว่า "
" เป็นผ้าที่รินทอ ย้อม และปักเองค่ะ อาจจะไม่สวยนะคะ แต่รินทำด้วยใจจริงๆ อยากจะมอบให้ท่านโรคุโจ อวยพรที่ท่านหญิงแสนดีกำลังจะมีบุตรของ...คนที่ข้ารักและเคารพดุจดั่งพี่ชาย ค่ะ " เด็กสาวเอ่ย มองไปทางเซ็ทโชมารุ ที่ดูเหมือนคำว่าพี่ชายของรินจะเหมือนหนามเกี่ยวหัวใจเขาเข้าเต็มเปา ทาวะเองก็อึ้งไป ใจนึงโล่งอกหากอีกใจก็...สงสารรินเหลือเกิน
" รินจัง ขอบคุณนะจ๊ะ ข้าชอบมากๆเลย ขอบคุณจริงๆ "
" รินดีใจจริงๆเลยค่ะ ที่ท่านโรคุโจมีบุตร ดีใจจริงๆ ดูแลรักษาสุขภาพนะคะ " รินบอกอย่างจริงใจ นัยน์ตาสีสวยใสสะอาด โรคุโจยิ้มรับท่าทางของเธอ
" สรุปคือ...นี่คือเรื่องที่จะบอกเหรอจ๊ะ? ตกใจหมดเลยนะเนี่ย หึหึ...ที่เกี่ยวกับท่านพี่น่ะ เพราะรินจังน่ะ.... "
" เพราะริน...รักท่านเซ็ทโชมารุเหมือนพี่ชายรินเลยค่ะ รินถึงดีใจที่ท่านจะมีบุตร รู้สึกเหมือนมี...หลานน่ะค่ะ อย่าถือสารินในความไม่เจียมตัวเลยะคะ " เด็กสาวบอก
" ไม่หรอกจ้ะ ข้าดีใจ...ที่รินจังเอ็นดูเด็กในท้องข้า สัญญานะ ว่าถ้าเขาเกิดแล้วรินจังจะมาอุ้มน่ะ " รอยยิ้มรินหายไป แต่เธอก็ฝืนมันอีกครั้ง
" ค่ะ... "
" ดีจ้ะ ...เอ่อ...ขอโทษนะจ๊ะ " ร่างบางหันไปปิดปากหาว ดูเหมือนยาจะออกฤทธิ์เสียแล้ว ทาวะเข้ามาประคองพี่สาว
" นอนเถอะนะครับ ฝืนยาไม่ดีนะครับ พี่โรคุโจ "
" จ้ะๆ รินจัง ขอบคุณอีกครั้งนะจ๊ะสำหรับของขวัญ เดี๋ยวเจ้าเอาไปวางที่ชั้นนะทาวะ ผ้าก็เก็บไว้ในตู้นะ ข้าขอตัวหลับหน่อยนะจ๊ะ ไว้รินจังมาคุยกับข้าใหม่นะ "
" ค่ะ... รินขอตัวนะคะ ไปกันเถอะค่ะ คุโระยูคิซัง ลานะคะ " รินพร้อมบ่าวออกไปเงียบๆ
ทาวะรอจนโรคุโจหลับก็ออกไปเช่นกัน แต่ดูเหมือนจะช้ากว่าเซ็ทโชมารุที่อ้างขอตัวไปทำงานก่อนที่โรคุโจจะหลับแค่ นิดเดียวเท่านั้น เขาพยายามตามพี่เขยแต่ด้วยเวลาเข้าพลบค่ำจึงไม่อาจตามเข้าไปในเรือนของริน ได้ ...ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าเขตอาคม คุโระยูคิเดินมายืนข้างๆ
" ...ตกใจไหมเจ้าคะ? ที่รินจังไปหาท่านโรคุโจ "
" ตกใจครับ...ข้า...กลัวด้วยซ้ำไป " ชายหนุ่มตอบ อีกฝ่ายแค่ยิ้มจาง
" ข้าก็กลัว กลัวไม่ต่างจากท่าน รินจังเป็นแค่มนุษย์ หากความจริงทั้งหมดเปิดเผยออกไป ข้ากลัวนัก...ว่ารินจังจะโดนโทษไหม? มีนะเจ้าคะ...การฆ่าปิดปากผู้หญิงที่มีสัมพันธุ์กับนายเหนือหัวของเผ่าเรา ...หากนางเป็นปีศาจเรื่องอาจจบแค่เป็นอนุ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนข้าไม่รู้ว่ามีชีวิตใดบ้างที่ตายเพราะคนเป็นภรรยาเอกสั่ง ฆ่า "
" ท่านพี่ข้าไม่ทำแบบนั้นหรอกนะครับ!!! " ทาวะเอ่ยเสียงเข้ม
" ท่านไม่ใช่ผู้หญิง ท่านตอบไม่ได้หรอกท่านทาวะ ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยาก ไม่ว่าจะปีศาจหรือมนุษย์ก็ตาม " เจอคุโระยูคิย้อนเข้าให้ ทาวะก็ได้แต่เงียบ เขาทราบดีเรื่องนี้ มีตังอย่างให้เห็นมากมายจากญาติๆแม้ครอบครัวเขาจะไม่เคยก็ตาม แต่ใครจะรับรองความปลอดภัยของริน แล้วท่านพี่เขาล่ะ? เขาคิดแทนได้หรือ?
" ข้า...ทำได้แค่ยืนตรงนี้เหรอ? " ทาวะถามคุโระยูคิ
" ก็เหมือนกันข้านั้นล่ะ...ข้าทำได้แค่ยืนตรงนี้เช่นกัน " เธอบอก...
" เราทำอะไรไม่ได้เลยเหรอครับ? "
" ไม่ได้หรอก...มันเป็นเรื่องของรินจังกับท่านเซ็ทโชมารุเท่านั้น เราเข้าไปข้องเกี่ยวไม่ได้ "
" ท่านหญิงริน...จะทำอะไรกันแน่ครับ? จะทำยังไงกับเรื่องนี้ ข้า...ข้าขอท่านแต่งงานแล้ว แต่... " ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เมื่อนึกถึงคำตอบของริน คำเอ่ยประโยคนั้นของริน คุโระยูคิยิ้มจาง
" ข้าว่าท่านทาวะน่ะ ไปพักเถอะ ต้องเดินทางอีกไม่ใช่เหรอ? "
" ข้ากังวลน่ะครับ ข้า... " นัยน์ตาของทาวะตะลึงงันเมื่อจ้องเข้ากับนัยน์ตาสีเขียวอมทอง สติรางเลือนเหลือเกิน แล้วชายหนุ่มก็จำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังเดินกลับห้องทั้งที่ลืมตา และหลับไปโดยจำอะไรไม่ได้ บ่าสาวผมดำหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
พระ จันทร์กำลังจะขึ้นอยู่กลางฟ้า ดึกแล้ว...หากเซ็ทโชมารุยังไม่ออกมา เธอนั่งลงกับพื้น
" นอนหน่อยดีกว่านะ...เพราะเวลาเรานอนก็เหมือนตายไปชั่วขณะ หลับหน่อยดีกว่า ทั้งข้าและเจ้านะทาวะ หลับแล้วจะได้ลืมๆว่าทำอะไรไปมั่ง "
...อย่าง น้อยการหลับ...
...ไม่ว่าจะหลับตา..
...หรือหลับนอนนั้น...
...ล้วน เป็นการพักผ่อน...
...หรืออาจแค่หนีความจริง...
...ก็เป็นได้...
แจกัน ใบเขื่องแตกกระจาย ดอกไม้ที่ใส่ไว้ก็หล่อนเกลื่อนกลาดกลีบบางสวยนั้นบอบช้ำจนไม่อาจเหมือนเดิม น้ำนองทั่วซึมลงกับพื้นเสื่อชั้นดี ฉากกั้นลายดอกสึบากิหักฉีกอยู่มุมห้อง ภาพเขียนลายภูเขาก็ขาดกระจุยอยู่อีกทาง โต๊ะหนังสือ เบาะนั่ง ตู้ใส่ของ อะไรก็ตามใกล้มือของเซ็ทโชมารุ เขาเขวี้ยงทำลายทิ้งโดยที่เจ้าของห้องได้ยืนมองทั้งน้ำตา ไม่ตอบโต้หรือห้ามปรามแม้แต่น้อย
" บอกเหตุผลข้ามานะ!!! เจ้าคิดอะไรถึงพูดแบบนั้น!!! " ปีศาจหนุ่มถามเสียงเกรี้ยว ขว้างถาดไม้ไปใส่กำแพง รินกัดปากแน่นไม่ตอบ เบือนหน้าไปทางอื่น
" ออกไปนะคะ.. "
" ข้าไม่ออกจนกว่าเจ้าจะบอกข้าว่าทำไม ริน!! "
" รินก็ตอบแล้วนี่!!! รินก็บอกแล้วไง ว่ารินคิดกับท่านแค่นั้น ท่านจะคาดคั้นอะไรรินอีก!! "
" ไม่มีทาง!!! เจ้าไม่มีทางคิดกับข้าแค่นั้น!!! ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ " ชายหนุ่มกระชากเสียงถาม กล่องขนมแตกตามของอื่นๆไปเพื่อระบายอารมณ์ รินน้ำตานองมากขึ้น กล่องไม้นั้นท่านทาวะให้เธอมา แต่ก็ไม่อยากค้านอะไรคนตรงหน้าไปมากกว่านี้ กลัว...ว่าหากเอ่ยชื่อทาวะออกมา เธออาจต้อง...แตกหักอยู่กับพื้นไม่ต่างกัน
" รินไม่ยุ่งกับท่านแล้ว!! ถ้าท่านไม่ไป รินจะไปเอง! " เด็กสาวจะวิ่งออกไป ก็ไปไม่ได้ แขนขาวถูกปีศาจผมเงินจับไว้แน่นจนรินต้องร้องด้วยความเจ็บ
" ข้าไม่ใไปจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง! " ออกแรงอีกนิด รินก็เข่าอ่อน แขนนั้นบิดผิดรูปจนรวดร้าวไปทั้งแขนแล้ว แต่ดูเหมือนคนกระทำจะไม่ได้ใส่ใจด้วยแรงอารมณ์
" ทะ...ท่านเซ็ทโชมารุ ปล่อยรินนะคะ รินเจ็บ! "
" ตอบข้ามานะริน!!! ทำไมเจ้าไม่บอกไปล่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้น!! "
" ท่านบ้าไปแล้วรึไงคะ? ท่านโรคุโจกำลังตั้งครรภ์นะคะ!! "
" ก็แล้วทำไมเจ้าไม่พูดไปล่ะ!!! ว่าเจ้านอนกับข้าแล้ว! " ใบหน้าคมหันตามแรงตบของอีกฝ่าย รินหอบนิดๆเพราะใช้แรงไม่น้อย สำหรับเซ็ทโชมารุเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บ แต่..มันกลับชา...ชาไปทั้งตัวที่ถูกรินตบเอา มันไม่ได้โกรธกรุ่นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว แต่...
" ริน..เจ้าตบข้า...งั้นเหรอ? "
" ใช่! รินตบท่านเซ็ทโชมารุ!! และรินจะตบอีกถ้าท่านไม่ปล่อยริน!!! " เธอบอกพลางสะอื้น แขนยังคงถูกจับไว้ข้างหนึ่ง ชายหนุ่มค่อยๆปล่อย รินรีบเดินหนีจะออกไปหากกลับถูกรวบตัวมากอดเอาไว้ ไม่ทันจะเอ่ยท้วงอะไร ริมฝีปากก็ถูกประกบเบาๆ นุ่มนวล อ่อนหวานหากแฝงความปรารถนาไว้เบื้องลึก ร่างบางไม่อาจดิ้นหนีอ้อมกอดนี่ได้เลย เธอยืนนิ่งปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ตามทางของมัน
" ริน...บอกข้า...ที " เซ็ทโชมารุกระซิบถาม รินไม่ตอบ เธอเบี่ยงตัวจะออกอีกครั้ง
" ริน! บอกข้า!...บอก... "
" ขอร้องล่ะค่ะ...ท่านเซ็ทโชมารุ รินขอร้อง.. " เด็กสาวมองหน้าชายที่เธอรักและเทิดทูนยิ่งกว่าใคร น้ำตาไม่หยุดไหล เขายกมือปาดออกให้แผ่วเบา เเขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของรินเลยสักนิดเดียว ไม่ชอบที่เห็นเธอดูไม่มีความสุข...ไม่ชอบเลย ปีศาจหนุ่มค่อยๆรวบตัวรินมากอดอีกครั้ง จุมพิตเบาๆ ทำแบบเดิมๆซ้ำๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำด้วยซ้ำไป...แต่...บางอย่างมัน...เรียกร้อง...ให้ทำ
" อย่าร้องนะรินนะ...อย่าร้อง "
" ท่านเซ็ทโชมารุ " รินยกมือกอดเกี่ยวเขาไว้ ไออุ่นนั้นช่างเป็นอะไรที่เธอโหยหาเหลือเกิน
...ไม่ได้นะ...
...อ้อม กอดนี้...
...ไม่ใช่ของเรา..
" พะ...พอแล้วค่ะ... ทะ...ท่านเซ็ทโชมารุกลับห้องเถอะนะคะ ไปดูแล...ท่านโรคุโจนะคะ "
" เดี๋ยวนี้เจ้าออกปากไล่ข้าเลยเหรอ? ริน? "
" รินไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น...ขอร้องล่ะค่ะ ท่านเซ็ทโชมารุ ไม่เห็นแก่ใคร ก้เห็นแก่...ชีวิตน้อยๆในครรภ์ของท่านโรคุโจเถอะค่ะ " รินบอกพลางสะอื้นน้อยๆ เซ็ทโชมารุนิ่งไปเพราะเจ้าตัวเล็กในท้อง เขาขาดสติอีกครั้ง ขาดความยับยั้งชั่งใจที่ตามรินมาถึงเรือนเล็กทั้งๆที่ตอนนี้เขาควรจะอยู่ ข้างๆโรคุโจ แต่...หากทำเช่นนั้น มันหมายความว่าเขาจะต้อง..ทิ้งรินไว้ลำพังงั้นหรือ??
" ข้า...จะอยู่ที่นี่ ...คืนนี้ "
" ท่านเซ็ทโชมารุ " เด็กสาวโอดครวญ เธอจนปัญญาจะเอ่อยอะไรอีกแล้ว เซ็ทโชมารุก้มลงนั่งข้างๆริน สายตามองไปรอบๆห้องที่พังเละเทะ
" ขอโทษนะ "
" รินไม่เอาคำขอโทษค่ะ รินอยาก...อยู่คนเดียว " อีกฝ่ายหลับตาถอนใจ เขาผุดลุกขึ้นจะเดินออกไปตามที่รินบอก ชายหนุ่มชะงักตรงฉากกั้นลายดอกสึบากิก่อนจะดึงขึ้นมาตั้งไว้ดีๆ
" พรุ่งนี้...ข้าต้องไปธุระที่ชายแดนแผ่นดินใหญ่ อาจไปเป็นเดือน "
" บอกรินทำไมคะ? "
" ...บอกเพราะคืนนี้...อยากอยู่กับเจ้าน่ะสิ " อสูรผมเงินเอ่ยเรียบๆ รินสะดุ้งตัวชาวาบ ทำไมหัวใจเธอถึงได้พองโตเช่นนี้ ทำไมถึงดีใจกับคำพูดนี่มากมายนัก เด็กสาวหน้าขึ้นสีโดยไม่รู้ตัว หัวใจก็เต้นราวกับกลอง ไม่ทันรู้ตัวเซ็ทโชมารุก็มาอยู่ตรงหน้า และอีกครั้งที่เธอไม่ทันห้ามปรามหรืออะไร ก็ถูกรวบเขาไปอยู่ในวงแขนอบอุ่นนั้น และถูกประทับจุมพิตอ่อนหวานอีกครา รินหอบครางในลำคอก่อนจะถูกผลักลงนอนกับพื้น
" อยู่กับข้านะ " ชายหนุ่มกระซิบหวานเย็นเยือกบอก เธอไม่ตอบ เพียงแต่ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขาไว้ สุนัขอสูรยิ้มก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงบทรักของตนเอง...
" บอกเหตุผลข้ามานะ!!! เจ้าคิดอะไรถึงพูดแบบนั้น!!! " ปีศาจหนุ่มถามเสียงเกรี้ยว ขว้างถาดไม้ไปใส่กำแพง รินกัดปากแน่นไม่ตอบ เบือนหน้าไปทางอื่น
" ออกไปนะคะ.. "
" ข้าไม่ออกจนกว่าเจ้าจะบอกข้าว่าทำไม ริน!! "
" รินก็ตอบแล้วนี่!!! รินก็บอกแล้วไง ว่ารินคิดกับท่านแค่นั้น ท่านจะคาดคั้นอะไรรินอีก!! "
" ไม่มีทาง!!! เจ้าไม่มีทางคิดกับข้าแค่นั้น!!! ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ " ชายหนุ่มกระชากเสียงถาม กล่องขนมแตกตามของอื่นๆไปเพื่อระบายอารมณ์ รินน้ำตานองมากขึ้น กล่องไม้นั้นท่านทาวะให้เธอมา แต่ก็ไม่อยากค้านอะไรคนตรงหน้าไปมากกว่านี้ กลัว...ว่าหากเอ่ยชื่อทาวะออกมา เธออาจต้อง...แตกหักอยู่กับพื้นไม่ต่างกัน
" รินไม่ยุ่งกับท่านแล้ว!! ถ้าท่านไม่ไป รินจะไปเอง! " เด็กสาวจะวิ่งออกไป ก็ไปไม่ได้ แขนขาวถูกปีศาจผมเงินจับไว้แน่นจนรินต้องร้องด้วยความเจ็บ
" ข้าไม่ใไปจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง! " ออกแรงอีกนิด รินก็เข่าอ่อน แขนนั้นบิดผิดรูปจนรวดร้าวไปทั้งแขนแล้ว แต่ดูเหมือนคนกระทำจะไม่ได้ใส่ใจด้วยแรงอารมณ์
" ทะ...ท่านเซ็ทโชมารุ ปล่อยรินนะคะ รินเจ็บ! "
" ตอบข้ามานะริน!!! ทำไมเจ้าไม่บอกไปล่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้น!! "
" ท่านบ้าไปแล้วรึไงคะ? ท่านโรคุโจกำลังตั้งครรภ์นะคะ!! "
" ก็แล้วทำไมเจ้าไม่พูดไปล่ะ!!! ว่าเจ้านอนกับข้าแล้ว! " ใบหน้าคมหันตามแรงตบของอีกฝ่าย รินหอบนิดๆเพราะใช้แรงไม่น้อย สำหรับเซ็ทโชมารุเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บ แต่..มันกลับชา...ชาไปทั้งตัวที่ถูกรินตบเอา มันไม่ได้โกรธกรุ่นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว แต่...
" ริน..เจ้าตบข้า...งั้นเหรอ? "
" ใช่! รินตบท่านเซ็ทโชมารุ!! และรินจะตบอีกถ้าท่านไม่ปล่อยริน!!! " เธอบอกพลางสะอื้น แขนยังคงถูกจับไว้ข้างหนึ่ง ชายหนุ่มค่อยๆปล่อย รินรีบเดินหนีจะออกไปหากกลับถูกรวบตัวมากอดเอาไว้ ไม่ทันจะเอ่ยท้วงอะไร ริมฝีปากก็ถูกประกบเบาๆ นุ่มนวล อ่อนหวานหากแฝงความปรารถนาไว้เบื้องลึก ร่างบางไม่อาจดิ้นหนีอ้อมกอดนี่ได้เลย เธอยืนนิ่งปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ตามทางของมัน
" ริน...บอกข้า...ที " เซ็ทโชมารุกระซิบถาม รินไม่ตอบ เธอเบี่ยงตัวจะออกอีกครั้ง
" ริน! บอกข้า!...บอก... "
" ขอร้องล่ะค่ะ...ท่านเซ็ทโชมารุ รินขอร้อง.. " เด็กสาวมองหน้าชายที่เธอรักและเทิดทูนยิ่งกว่าใคร น้ำตาไม่หยุดไหล เขายกมือปาดออกให้แผ่วเบา เเขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของรินเลยสักนิดเดียว ไม่ชอบที่เห็นเธอดูไม่มีความสุข...ไม่ชอบเลย ปีศาจหนุ่มค่อยๆรวบตัวรินมากอดอีกครั้ง จุมพิตเบาๆ ทำแบบเดิมๆซ้ำๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำด้วยซ้ำไป...แต่...บางอย่างมัน...เรียกร้อง...ให้ทำ
" อย่าร้องนะรินนะ...อย่าร้อง "
" ท่านเซ็ทโชมารุ " รินยกมือกอดเกี่ยวเขาไว้ ไออุ่นนั้นช่างเป็นอะไรที่เธอโหยหาเหลือเกิน
...ไม่ได้นะ...
...อ้อม กอดนี้...
...ไม่ใช่ของเรา..
" พะ...พอแล้วค่ะ... ทะ...ท่านเซ็ทโชมารุกลับห้องเถอะนะคะ ไปดูแล...ท่านโรคุโจนะคะ "
" เดี๋ยวนี้เจ้าออกปากไล่ข้าเลยเหรอ? ริน? "
" รินไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น...ขอร้องล่ะค่ะ ท่านเซ็ทโชมารุ ไม่เห็นแก่ใคร ก้เห็นแก่...ชีวิตน้อยๆในครรภ์ของท่านโรคุโจเถอะค่ะ " รินบอกพลางสะอื้นน้อยๆ เซ็ทโชมารุนิ่งไปเพราะเจ้าตัวเล็กในท้อง เขาขาดสติอีกครั้ง ขาดความยับยั้งชั่งใจที่ตามรินมาถึงเรือนเล็กทั้งๆที่ตอนนี้เขาควรจะอยู่ ข้างๆโรคุโจ แต่...หากทำเช่นนั้น มันหมายความว่าเขาจะต้อง..ทิ้งรินไว้ลำพังงั้นหรือ??
" ข้า...จะอยู่ที่นี่ ...คืนนี้ "
" ท่านเซ็ทโชมารุ " เด็กสาวโอดครวญ เธอจนปัญญาจะเอ่อยอะไรอีกแล้ว เซ็ทโชมารุก้มลงนั่งข้างๆริน สายตามองไปรอบๆห้องที่พังเละเทะ
" ขอโทษนะ "
" รินไม่เอาคำขอโทษค่ะ รินอยาก...อยู่คนเดียว " อีกฝ่ายหลับตาถอนใจ เขาผุดลุกขึ้นจะเดินออกไปตามที่รินบอก ชายหนุ่มชะงักตรงฉากกั้นลายดอกสึบากิก่อนจะดึงขึ้นมาตั้งไว้ดีๆ
" พรุ่งนี้...ข้าต้องไปธุระที่ชายแดนแผ่นดินใหญ่ อาจไปเป็นเดือน "
" บอกรินทำไมคะ? "
" ...บอกเพราะคืนนี้...อยากอยู่กับเจ้าน่ะสิ " อสูรผมเงินเอ่ยเรียบๆ รินสะดุ้งตัวชาวาบ ทำไมหัวใจเธอถึงได้พองโตเช่นนี้ ทำไมถึงดีใจกับคำพูดนี่มากมายนัก เด็กสาวหน้าขึ้นสีโดยไม่รู้ตัว หัวใจก็เต้นราวกับกลอง ไม่ทันรู้ตัวเซ็ทโชมารุก็มาอยู่ตรงหน้า และอีกครั้งที่เธอไม่ทันห้ามปรามหรืออะไร ก็ถูกรวบเขาไปอยู่ในวงแขนอบอุ่นนั้น และถูกประทับจุมพิตอ่อนหวานอีกครา รินหอบครางในลำคอก่อนจะถูกผลักลงนอนกับพื้น
" อยู่กับข้านะ " ชายหนุ่มกระซิบหวานเย็นเยือกบอก เธอไม่ตอบ เพียงแต่ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขาไว้ สุนัขอสูรยิ้มก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงบทรักของตนเอง...
สาย ลดพัดเอื่อยๆเข้ามาในห้อง กระดิ่งลมปลิวไสวน่ารักยามต้องลม ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆที่ลอยเอื่อยเป็นปุยขาวกว้างสุดตา อากาศนั้นไม่เย็นหรือร้อนมากจนเกินไปนัก ในสวนเล็กๆดอกไม้ตามฤดูกาลเริ่มชูช่อกันเบ่งบานไปทั่วแปลง ต้นไม้ใหญ่ที่ยังไม่ผลัดใบยังคงเขี้ยวครึ้มสวยงามนัก กางแผ่กิ่งก้านหนาหนักไปทั่วเป็นร่มเงาให้กับร่างเล็กที่นั่งพิงมันถักเชือก รั้งสีสด รินออกมาเปลี่ยนบรรยากาศการทำงานจิปาถะของเธอตรงนี้ได้หลายวันแล้ว ร่มไม้ใหญ่นั้นเย็น แดดก็ส่องลงมาพอดีไม่จ้าจนร้อนเกินไป อีกทั้งใกล้บ่อน้ำที่มีบัวสีสวยปลูกอยู่ เธอปลดปล่อยอารมณ์และความคิดไปกับการทำงานฝีมือได้อย่งง่ายดาย เพราะธรรมชาติในสวนที่เธอถนุถนอมบรรจงทำมันมาตั้งแต่เยาว์วัยกำลังเป็นที่ พึ่งพิงอันสบายตาสาบยใจมากนัก
" รินจัง? ว้าว...เย็นจัง ข้านั่งด้วยนะ " คุโระยูคิที่เอาชากับขนมมาให้ตามเคย เอ่ยบอกและไม่ทันรอเจ้านายเอ่ยปากก็ถือวิสาสะนั่งลง รินแค่ยิ้มไม่ว่าอะไร
" วันนี้งานเสร็จเร็วหรือคะ? "
" อืม ก็ท่านเซ็ทโชมารุไม่อยู่ซะ... อุ๊ยยย ... " บ่าวสาวยกมือปิดปาก รินมองก่อนจะว่าเรียบๆ
" ไม่เป็นไรค่ะ พูดปกติเถอะค่ะ คุโระยูคิซัง ริน...ไม่ได้ว่าอะไร "
" จ้ะ .. " เจ้าหล่อนรับคำแต่ก็ไม่พูดอะไรอีก ดวงตาสีเขียวเหลือบทองมองเหม่อๆ ก่อนจะไปสะดุดที่โถใส่ดอกสึบากิสีสวยตรงริมระเบียง
" ดอกสึบากิสวยจังเลยนะจ๊ะ เอามาจากไหนจ๊ะ? " รินมองบ่าวส่วนตัว จนเธอแปลกใจ
" มีอะไรจ๊ะ? "
" คุโรยูคิซังไม่ได้เป็นคนเอามาให้รินเหรอคะ? " อีกฝ่ายสั่นหัว
" เปล่าจ๊ะ...ข้าไม่ได้เอามาให้ ทำไหมเหรอ? "
" ก็...รินตื่นมาตอนเช้า จะมีช่อดอกสึบากิวางอยู่ที่หัวนอนของริน รินเลยนึกว่าท่านเอามาให้รินซะอีก " คนผมดำแซมขาวส่ายหัวอีกครา
" เปล่าจ๊ะ เปล่า คนอื่นรึเปล่า? เอ่อ...จะใครล่ะ ก็มีแต่ข้าเข้ามาได้นี่นะ แต่ไม่ใช่ข้านะ "
" งั้นใครเอามาให้รินกันนะ... หรือว่า? "
" ใครจ๊ะ? " ถามพลางส่งขนมให้
" ไม่หรอกค่ะ...คงไม่ใช่ ท่านโรคุโจเป็นไงบ้างคะ? " อีกฝ่ายถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเล่าให้ฟัง
" ตามเดิมจ้ะ ไม่สบาย หมอผลัดเวรเฝ้ากันมือเป็นระวิง ท่านหญิงใหญ่ก็กลุ้มใจ นี่ก็เดินทางไปหาหมอ หายามารักษาเต็มที่ วุ่นมากเหมือนกันที่เรือนใหญ่ แต่ข้าก็ไม่ได้เข้าไปช่วยหรอกนะ แค่บ่าวของพวกท่านโรคุโจคนเดียวก็เต็มห้องแล้วล่ะ โอ๊ยๆ เยอะๆ " คุโระยูคิบอก ซึ่งนับว่าไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะรินเองก็ได้ไปเฝ้ามองอยู่ห่างๆ หมอผลัดกันเข้าออกห้องของโรคุโจะแทบจะตลอดเวลา ท่านหญิงใหญ่และบ่าวรับใช้ก็พากันปวดหัวไปตามๆ
" พูดก็พูดเถอะ รินจัง ข้าว่านะอาการแบบนี้แย่จริงๆ "
" คุโระยูคิซัง "
" มันเสี่ยงมากเลยนะที่ร่างกายอ่อนแอแล้วมีบุตร ถ้าคลอดได้ก็ไม่รู้จะออกมาปกติไหม? เพราะกินยาไปไม่รู้กี่ขนาน ถ้าแท้ง? จะมีลูกได้อีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ " รินหน้าขาวซีดเมื่อนึกเช่นนั้น
" ไม่เอาน่ะค่ะ คุโระยูคิซัง ไม่พูดเรื่องแบบนี้นะคะ รินไม่ชอบเลย "
" รินจัง...มันเป็นความจริง พวกบ่าวๆน่ะคุยกันให้แซ่ด! หมอเองยังกังวลเลยล่ะ "
" ริน...ปวดใจแทนท่านโรคุโจจัง "
" ข้ารู้ ...แต่นี่ล่ะความจริง เฮ้อ...ว่าไป...ท่านทาวะมาหารินจังบ้างรึยัง " รินสะดุ้งเหมือนมีใครสาดน้ำเย็ดจัดใส่ นับแต่วันที่เอาดอกไม้ไปให้โรคุโจ เธอก็ไม่ได้พบกับชายหนุ่มเลย เขาต้องกลับปราสาทไปเตรียมงานมากมาย แม้จะกลับมาเมื่อาทิตย์ก่อนก็ไม่ได้พบกันแม้แต่สักวินาทีเดียว รินรู้สึกเหมือนเขาหลบหน้าเธอด้วยซ้ำไป...
" ไม่ได้มาค่ะ...ท่านทาวะคงจะยุ่ง "
" จะจริงเหรอจ๊ะ? " เด็กสาวทำหน้าแปลกใจ
" ทำไม...ถามแบบนั้นละคะ? " อีกฝ่ายยิ้ม
" ก็ท่านทาวะยืนอยู่ตรงนั้นไง " ใช่อย่างที่บอก ทาวะยืนอยู่ตรงทางเข้าสวน ร่างสูงยืนอยู่ตรงนั้นพลางส่งยิ้มจางๆมาให้ริน แม้จะดูเหนื่อยและอ่อนแรงแต่รอยยิ้มและแววตาอันอ่อนโยนนั้นไม่เคยแปรเปลี่ยน ไปเมื่อมองมาที่ริน เธอตกใจไม่น้อย คนข้างกายลุกขึ้นขอตัวไปทำงานต่อจังหวะเดียวกับที่เขาเดินสวนมานั่งข้างๆ หากยังรักษาระยะห่างเอาไว้ได้ดี
" ...ท่านหญิงรินสบายดีนะครับ "
" ...สบายดีค่ะ แต่ท่านทาวะดูเหนื่อยๆจัง " รินบอก พลางมองชายหนุ่ม
" เหนื่อยครับ...มากทีเดียว พยายาม ...แล้วก็พยายามทำหลายๆอย่างให้ลืมในหลายๆเรื่อง ทุ่มเวลาดูแลพี่โรคุโจ แต่...ก็อดไม่ได้ "
" มีเรื่องอะไรเหรอคะ? ท่านทาวะ " ทาวะหันมา เขามองรินพลางยิ้มให้อีกครั้ง เป็นยิ้มที่อ่อนหวานยิ่งนัก
" ข้า...คิดถึงท่าน "
" ท่านทาวะ " รินอึ้งไป หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และยิ่งเต้นนักเมื่อเขายื่นมือมาจับแก้มของเธอ มือใหญ่ไม่ได้หยาบกร้านนันนุ่มนวลละมุนจนรินอดจะยกมือของตัวเองจับมือของเขา ไม่ได้
" เห็นท่านสบายดี ข้าก็...มีความสุข " เขาบอก
" ท่านทาวะ ...รินอยากทำอะไรให้ท่านบ้างเหลือเกิน ท่าน...ทำไมถึงดีกับคนธรรมดาแบบรินได้ขนาดนี้ "
" เพราะข้า...รักท่านนี่ครับ จริงๆ ข้ามานี่เพราะมีเรื่องอยากจะถามท่านด้วย "
" เรื่องอะไรกันคะ? "
" ท่าน...จะทำอย่างไรต่อไปเรื่องของท่านกับ...คนคนนั้น " เด็กสาวเม้มริมฝีปาก
" ข้า...กำลังคิดทบทวนอยู่ค่ะ ในหลายๆเรื่อง "
" ข้ารู้ ท่านรักเขา รักมาก ข้ามาทีหลัง และไม่ใช่คนที่ท่านรัก แต่ข้ายังอยากจะเฝ้ารอ "
" อย่ารอรินเลยค่ะ "
" แต่ข้าอยากจะรอครับ รอ...ว่าสักวันท่านจะรักข้า รอว่าสักวัน ... ข้าจะจับมือท่านจูงไปด้วยกันจนกว่าจะถึงที่สุดท้ายของชีวิต " มือของชายหนุ่มเอื้อมไปจับมือของรินมาจูบเบาๆ รินทำใจลำบากเหลือเกิน
" ข้าไม่อยาหให้ท่านเจ็บปวดอยู่แบบนี้ ข้าอยากให้ท่านแต่งงานกับข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่แตะต้องถ้าท่านไม่ต้องการ จะไม่หักหาญ ไม่ทำในสิ่งที่ท่านไม่ต้องการ เพราะข้าไม่ใช่...ท่านเซ็ทโชมารุ ข้าเพียงอยากให้ท่านอยู่อย่างมีความสุขในฐานะภรรยาของข้า ไม่จำ
เป็น ต้องเป็นตามพฤตินัย แค่อยู่้ขางๆข้าก็พอแล้ว นี่คือสิ่งที่ข้า...ทำได้เพื่อท่าน "
" ทำไม? ท่านทาวะถึงคิดแบบนนั้นละคะ "
" ความเป็นจริงโหดร้ายเสมอ... หากท่านพี่ข้ามีบุตรไม่ได้ ท่านเซ็ทโชมารุก็ต้องหาชายาใหม่ ซึ่งแน่นอนว่าคงไม่ใช่ท่าน ข้าอาจพูดไม่น่าฟัง แต่ข้าไม่อยากให้ท่านต้องตกอยู่ในฐานะเครื่องบำเรอเขาไปแบบนี้ ท่านควรมีครอบครัวที่ดีจะกับใครก็ได้แม้ไม่ใช่ข้าก็ตาม ข้าแค่อยากให้ท่านมีความสุข นี่เป็น...ความรักของข้า " รินน้ำตาคลอ ทาวะเหมือนเดิมเสมอ เขาอ่อนโยน และคิดถึงคนอื่นก่อนใคร รินรู้ดีว่าความลังเลของตนเองกำลังทำร้ายเขา
...ข้า...ตัดสินใจ...
แล้ว...
" ข้าคงไม่มีโชคด้านครอบครัวอย่างที่นางรำคนนั้นทำนายไว้ เฮ้อ...ข้าพูดมากเกินไปหล่ะ ทำท่านลำบากใจเปล่าๆ ข้ากลับดีกว่า " ชายหนุ่มลุก รินลุกตาม
" ริน...ไปส่งนะคะ "
" ไม่ต้องหรอกครับ...อ๋อ นี่ข้าเอามาให้ครับ " ชายหนุ่มยื่นปิ่นไม้แกะสลักรูปดอกสึบากิส่งให้
" ดอกสึบากิ?? "
" ครับ ...ดอกไม้กลีบสีแดงสวย เหมือนท่าน " ทาวะว่าก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากรินเบาๆ เด็กสาวแก้มแดง เขายิ้มก่อนจะเดินออกไป รินมองตามไปจนลับตา สายลมพัดใบไม้ไหว ร่างเล็กเหม่มองไปบนฟ้า มันช่างกว้างใหญ่นัก กำแพงสูงสีขาวที่กั้นเอาไว้นั้นสูงนักหากไปไม่ถึงท้องฟ้า ใต้ผืนฟ้านั้น...คงมีสักที่...
" ข้าอยู่ที่นี้มีแต่เป็นตัวปัญหา... ใต้ท้องฟ้าสวยนั้นคงมีสักที่ให้ข้าได้พึ่งพิง "
ที่ไหนสัก แห่ง...
ที่ข้าจะมีชีวิตอยู่...
อยู่กับตัวเอง...
อยู่กับความ จริง...
อยู่คนเดียว...
คุโระยูคิอยู่ในห้องกับริน ทั้งคู่สนทนากันด้วยเรื่องทั่วไปเหมือนเช่นทุกวันที่เคยเป็น หลายต่อเรื่องเล่าต่อกันไปมานานพอตัว มองเผินๆอาจเหมือนว่ารินก็คุยไปเรื่อยเปื่อยแต่อีกฝ่ายจับน้ำเสียงและท่าทาง ได้ก็รู้ว่ารินกำลังมีอะไรบางอย่างหลบซ่อนในใจ เกือบเดือนนึงหลังจากที่รินคุยกับทาวะ เขากลับปราสาทในวันรุ่งขึ้น... และเซ็ทโชมารุกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน แน่นอนทุกคนคาดคิดว่าเขาต้องเคล้าคลออยู่กับภรรยา หากทุกอย่างไม่เปนตามที่คนคิดได้เสมอไปหรอกนะ... เพราะโรคุโจะป่วยหนักจนทั้งคู่ไม่มีเวลาจะใช้ในฐานะสามีภรรยาเลย และดูเหมือนภาระนั้นกลับมาตกกับริน ที่เปรียบสมือนคนไม่มีตัวตนในยามที่ทุกคนเอาแต่เฝ้าโรคุโจ ยามดึกเซ็ทโชมารุจะมาหารินที่ห้องและกลับไปก่อนรุ่งสาง ไม่ทันที่ใครจะล่วงรู้ แต่ความลับหรือจะมีในโลกเมื่อเธอกับจาเค็นคือคนที่รู้ และกระอักระอ่วนใจมาตลอด ไม่กล้าพูดกล้าถาม จาเค็นไม่กล้าห้ามเซ็ทโชมารุ เธอเองก็ไม่กล้าเอ่ยปากห้ามริน แต่มันจะมีค่าอะไร? ในเมื่อรินไม่มีทางขัดขืน
...หัวใจของริน...
...มันมีเขาจน เต็มเปี่ยมขนาดนั้น...
" คุโระยูคิซัง... ?? "
" จ๊ะ?? จ๊ะ? มีอะไรเหรอ ตายล่ะๆ ข้าเหม่อลอย แย่จัง " เจ้าหล่อนว่าขำๆ พลางทำท่าตลกๆหวังให้รินหัวเราะแต่ดูเหมือนเด็กสาวจะเส้นลึกในช่วงนี้...เลย ไม่ขำแค่ยิ้มนิดเดียว คนมากวัยกว่าเลยแป้ก..
" เหม่อ...เรื่องอะไรหรือคะ? "
" ก็...เปล่าหรอกจ้ะ ช่างมันเถอะ ข้าก็แค่คิดเรื่อยเปื่อย " อีกฝ่ายไม่ว่าอะไร มองออกไปข้างนอก ยิ้มบาง
" วันนี้อากาศดีจังเลยค่ะ ดีมากๆเลยด้วย " รินบอก คุโระยูคิยิ้มเมื่อมองออกไปข้างนอกเช่นกัน
" นั่นสินะจ๊ะ อากาศดีจริงๆ ตากผ้าตอนนี้ท่าจะดี เอากิโมโนของรินจังออกมาผึ่งแดดสิจ๊ะ? จะได้หอมกลิ่นแดด ข้าช่วย " คุโระยูคิเดินไปที่ตู้เก็บเสื้อผ้าของริน ทันทีที่เปิดตู้ก็ชะงัก หันมาหาริน
" รินจัง กิโมโนรินจังไปไหนหมดจ๊ะ? " ครั้งนี้รินยิ้ม ทั้งๆที่ไม่มีอะไรน่าขำสักนิด บางอย่างอันน่าหวาดหวั่น...แล่นเขาสู่หัวใจคุโระยูคิ
.
.
.
.
.
.
.
พู่กัน สีขาวถูกจุ่มลงบนหมึกก่อนจะจรดเส้นสายลายอักษรลงบนกระดาษกองโต เซ็ทโชมารุนั่งเขียนรายงานมาตั้งแต่เช้าหลังจากไปเยี่ยมโรคุโจแล้วเขาก็หมก ตัวทำงานไม่ได้ออกไปไหน สีหน้าท่าทางดูเหนื่อยล้าหลังจากกลับจากไปทำงานที่แผ่นดินใหญ่ แม้จะผ่านมาสองสามวันแล้วก็ตาม เขาก็ยังดูเหนื่อยล้า ไหล่หนักอึ้ง มีเพียงช่วงเดียวที่ได้พักคือการไปหารินในตอนกลางดึก เวลานั้นร่างสูงรู้สึกเลยว่าตัวเองได้พักผ่อนจริงๆ บางทีก็แปลกใจว่าทำไมรินถึงไม่โกรธที่ไปหา แต่พอถึงตอนนั้นสันชาติญาณก็ทำงานไปก่อนคำพูดเสียแล้ว เสียงเคาะประตูปลุกจากห้วงความคิดเฉียดๆของอสูรหนุ่ม ดมกลิ่นแว่บเดียวก็รู้ว่าใคร
" เข้ามาสิ " สิ้นคำ ร่างบางในกิโมโนตัดเองสีส้มอ่อนสวยก็มาหยุดตรงหน้า รินยืนอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มไม่ว่าอะไร หยิบสาสน์มาอ่านจากที่ตอนแรกเอาทิ้งไว้ตรงมุมด้วยไม่มอารมณ์อยาก่อาน อยากคิดแต่พอเห็นหน้าสาวนน้อยตรงหน้ามันก็ดูน่าอ่านอยู่นะ
" เจ้ามีอะไรหรือ ริน?? " เซ็ทโชมารุถาม รินยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
" ริน...มาลาค่ะ "
" ลา? ลาไปไหน " ชายหนุ่มวางสาส์นลงกับโต๊ะ เงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้า เธอเม้มริมฝีปากก่อนจะเอ่ยอีก
" ลาค่ะ...ลาไปอยู่ที่อื่น "
" ไปไหน? " เขาถามเสียงเครียด
" ไปอยู่ที่หมู่บ้านที่ท่านอินุยาฉะอยู่ค่ะ รินคิดมานานแล้วว่าอยากไปอยู่ที่นั้น " ร่างสูงผุดลุกพรวด
" ทำไมต้องไป! ที่นี่อยู่ไม่ได้หรือไง? " รินส่ายหน้า
" รินอยู่ไม่ได้ค่ะ... รินไม่รู้จะอยู่ที่นี้ในฐานะอะไร รินลำบากใจมานานมากๆแล้วนะคะ ท่านเซ็ทโชมารุคะ ได้โปรดให้รินไปเถอะค่ะ รินจะไม่ขออะไรให้มากไปกว่านี้อีกแล้ว " ชายหนุ่มถอนใจแรงๆ ปัดกองเอกสารที่จาเค็นเพิ่งจัดให้ระเนระนาดลงมา ก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่าง แค่มองแผ่นหลังรินก็รู้ว่าเซ็ทโมารุกำลังคิดใคร่ครวญมากมาย และแน่นอนไม่พอใจ เธอน้ำตาไหล
" รินขอสาบานว่ารินจะไม่บอกใคร เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้น...และไม่กี่คืนที่ผ่านมา มันจะตายไปพร้อมกับตัวของริน "
" แล้ว...ทาวะล่ะ? "
" ท่านทาวะจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของรินตลอดไปค่ะ "
" เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆเหรอริน? " ชายหนุ่มถามอีกครั้ง
" ไม่ได้ค่ะ รินอยู่ไม่ได้จริงๆ ที่นี่ไม่มีที่ให้รินอีกแล้ว ขอให้รินไปนะคะ " รินเดินไปกอดหลังอีกฝ่ายแน่น เซ็ทโชมารุเงียบไปหลังจากที่ได้ยินคำบอกลาของเด็กสาว หยดน้ำตาไหลเปียกเสื้อของอีกฝ่ายเป็นด่างดวง มือน้อยๆนั้นสั่นสะท้าน
" ลาก่อนนะคะ ท่านเส็ทโชมารุ ขอให้ท่านมีความสุขมากๆ "
" ริน... " ร่างสูงค่อยๆจับมือของรินเพียงเบาๆ น้ำเสียงนั้นหวีดหวิวเหลือเกิน
" ขอให้ท่านโรคุโจแข็งแรง ขอให้ท่านมีบุตรน่ารักๆ ขอให้ทุกๆคนมีความสุข อภัยให้รินที่ไม่อาจอยู่รับใช้ท่านได้นะคะ " เซ็โทโชมารุค่อยๆ ผละออกจากริน หันมายกมือเช็ดน้ำตาให้ก่อนจะกอดร่างเล็กบอบบางไว้กับอก หัวใจปวดร้าวเมื่อได้ยินคำลา ปวดร้าวจนตัวเองก็ไม่เข้าใจ นัยน์ตาสีทองอำพันมองริน เธอโตเป็นสาว สวยและน่ารัก เป็นตัวของตัวเอง
...ข้า เคยคิด...
...ว่าวันนึง...
...เจ้าคงปล่อยมือข้าไป...
...เพียงแต่ ไม่คิดว่ามัน...
...จะเร็วขนาดนี้...
" เจ้า...จะไป จริงๆเหรอ? "
" ค่ะ... ให้รินไปนะคะ ให้รินไปเถอะ รินอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว " เด็กสาวสั่นสะอื้นบอก... น้ำตาไหลพร่างพรูราวสายน้ำที่หลากหลั่นในยามน้ำหลาก อีกฝ่ายกอดเธอไว้แน่น ไม่อยากจะปล่อยออกไป ไม่อยากแม้แต่จะคลายวงแขน เพราะกลัว กลัวว่าหากปล่อยไปแล้วนั้นจะไม่มีวันได้เจออีก มือนี้จะไม่ได้สัมผัสเส้นผมสีสวย พวงแก้ม ริมฝีปาก
ไม่...อีกต่อ ไป...
" อยู่เถอะริน...อยุ่เถอะนะ " นี่อาจเป็นครั้งแรกที่อสูรหนุ่มเอ่ยปากร้องขอ หากรินใจแข็งเพราะเธอก็ไม่ต่างจากชายหนุ่ม ถ้าไม่ทำแบบนี้เธอจะติดอยู่ในบ่วงที่ไม่อาจถอนตัวไปได้ และอาจ...ทำร้ายทุกคนที่เธอรัก
" ริน...อยู่กับข้า อยุ่ข้างๆข้า... "
" รินไม่เคยขออะไรท่านเลย แต่ครั้งนี้รินขอ... ให้รินไปนะคะ ลาก่อนค่ะ " เหมือนภาพฝันเพียงชั่วครู่ เซ็ทโชมารุรั้งร่างระหงนั้นสวมกอดอีกครั้งแนบแน่นกว่าเก่า ก้มลงจุมพิตหวานละมุนราวอำลาก่อนที่รินจะวิ่งผละออกไปในอ้อมแขนหายลับไป ร่างสูงยืนนิ่ง เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไม?
...เคยคิดมาตลอด...
...ว่า ตัวเองเก่ง...
....ไม่เคยกลัว ไม่เคยสนใจใครหน้าไหน...
...แต่ตอน นี้...
...แม้แต่จะหาคำพูดดีๆ สักคำ...
...ทำอะไรสักอย่าง...
...เพื่อ รั้งเด็กคนนึง...
...ยังทำไม่ได้...
...นี่หรือ...
...จอมอสูร...
...น่า สมเพช...
เซ็ทโชมารุทรุดลงกับพื้น ยกมือกุมหัวหลบซ่อนสายตาตนเอง ความรู้สึกเหมือนอะไรหลายอย่างมันพังทลายลงไปในชั่วพริบตา พริบตาเดียวจริงๆที่รินจากไป สายใยบางอย่างที่เชื่อมต่อกันมาตลอดเกือบสิบปีเหมือนขาดลงเป็นเสมือนเส้น ด้ายที่ขาดอย่างไร้เสียง เงียบงันแต่เจ็บลึกไปถึงข้างใน เขายกมือกุมอก...ทำไม...ข้างในตรงนี้มันเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนอยากตะโกนออกมาดังๆ อยากทำอะไรไก็ได้เพื่อย้อนเวลาแก้ไขในสิ่งที่ทำลงไป แม้รู้ดีว่า...มันเป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าใครก็แก้ไขอดีตไม่ได้...
ไม่ มีแม้สักคน...
ข้าเพื่งรู้...
เจ้าเหมือนนกน้อย...
ที่พลัดจากอก แม่...
สักวัน...
เจ้าก็โบยบินจากข้าไป...
ไกลแสนไกล...
จะกัก ขัง จะเด็ดปีกยังไง..
เจ้าก็ไป...
จากข้า...
ตลอดกาล...
ริน เดินกลับมาที่ห้อง น้ำตาไหลอาบแก้มมาตลอดทาง หลายคนที่พบเจอ แปลกใจอยากถาม แม้จะมีคนถามรินก้ได้แต่ยิ้มให้ทั้งน้ำตา ไม่ตอบอะไร เธอเดินโซเซไร้ทิศกลับมาที่เรือนหลังเล็ก เรือนที่กำลังจะไม่ใช่ของเธออีกต่ไปในอีกไม่กี่ชั่วโมง เท้าอ่อนยวบราวกับจมสู่พื้นทราย หากเหมือนคนหลงทรายในทะเลทรายที่รู้ดีว่าแม้ยิ่งเดินก็ยิ่งจมดิ่ง ยิ่งกระหายน้ำ แต่ก็ต้องเดินต่อไปเพื่อหวังว่าหนทางข้างหน้าจะมี...น้ำให้...
ร่าง เล็กค่อยๆเลื่อนบานประตูออก จาเค็นกับคุโระยูคิอยู่ข้างใน กลางห้องมีห่อผ้าห่อไม่ใหญ่มากวาองยู่ ข้าวของอื่นๆที่แม้หลังจากวันที่เซ็ทโชมารุทำลายเสียหมด รุ่งขึ้นเขาก็ส่งมาคืนทั้งหมด ยังคงตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ...
" เจ้าริน " จาเค็นเอ่ยเรียก่อน น้ำตาของรินทำให้คนเก็นเศร้าสะท้อนใจนัก
" รินจัง...ขะ..ข้าเก็บเสื้อผ้าที่เหลือให้แล้วนะ " คุโระยูคิบอก มือนั้นสั่นน้อยๆ
" ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ "
" เจ้าริน อยู่ที่นี่เถอะ เจ้าอยู่ที่นี่มาหลายปี อยู่ต่อเถอะนะ เรื่องที่เจ้าจะพูดเรื่องของเจ้ากับท่านเซ็ทโชมารุน่ะ ข้ารู้จากคุโระยูคิแล้ว ข้าจะช่วย " เด็กสาวสั่นหน้า เดินมาจับมือเล็กๆของจาเค็น
" รินขอบคุณท่านจาเค็น... ท่านเมตตารินมากเหลือเกิน คอยอบรมสั่งสอนมาตลอดเวลา รินขอบคุณนะคะ สักวันรินคงได้ตอบแทน " คนมากวัยกว่าน้ำตารื้นน้ำ...ก่อนจะหันหนีไปเพราะไม่อยากเอ่ยอะไรไปมากกว่า นี้แล้ว
" รินจัง ขอร้อง.. " บ่าวสาวขอร้องทั้งน้ำตา แต่รินตัดสินใจแน่วแน่ เธอกอดคุโระยูคิไว้แน่น
" ริน...เห็นแม่ตายต่อหน้า แต่ตอนนั้นรินเด็กรินแทบจำท่านไม่ได้ จำได้ว่ารูปร่างสูงโปร่งคล้ายคุโระยูคิ นอกนั้นรินจำไม่ได้เลย รินมีแต่พี่ชาย รินไม่เคยมีพี่สาว ไม่นึกเลยว่าวันนึงรินจะได้มีโอากาสมีคุโระยูคิซังอยู่ข้างๆ รินมีความสุขท่านเหมือนแม่ เหมือนพี่สาวคอยดูแลรินในทุกๆเรื่อง... รินขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ " คนผมดำแซมขาวกอดตอบริน น้ำตาไหลเหมือนกัน ยกมือลูบผมที่ยาวนุ่มสลวยนั้น
" รินจัง ไปแล้วส่งข่าวมาบ้างนะจ๊ะ ส่งมาหากันบ้าง "
" ค่ะ คุโระยูคิซัง รินมีอีกเรื่องจะขอร้อง...ได้ไหมคะ? "
" ได้สิจ๊ะ ว่ามาเถอะ " รินยิ้มบาง เอื้อมมือไปหยิบกรรไกรส่งให้พี่สาวคนใช้ คุโระยูคิงง...
" ตัดผม...ให้รินหน่อยนะคะ ให้สั้นประมาณเลยต้นคอไปสักหน่อย ได้ไหมคะ? "
" รินจัง แต่รินจังอุตส่าห์เลี้ยงผม ...มาขนาดนี้ " จาเค็นหันมามอง ไม่เข้าใจแต่รินพยักหน้าก่อนจะหันหลังให้ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำนั้นทิ้งตัวสวยราวระลอกคลื่นสีนิลกาฬ คุโระยูคิมองหน้าจาเค็นที่พยักหน้าตอบ
" ตัดเถอะ มัน...หมายถึงการเริ่มต้นใหม่ " หญิงสาวเม้มปากก่อนค่อยๆลงมือตัดผมให้นายสาวอย่างระวัง มือสั่นหากไม่ทำให้ผมที่ตัดเสียไปแม้แต่น้อย เสียงกรรไกร เส้นผมที่ปลิวให้เห็น รินหลับตาลง กล้ำกลืนน้ำตาให้เข้าไปในอก ที่เปรอะแก้มก็ปาดออกเสีย เรียบ นิ่งเฉยเสียทุกอย่างที่เจอมา ละทิ้งไปเถอะ...
...ข้าขอเริ่มต้นใหม่..
...แม้...
...ไม่ มีท่าน...
..น่าแปลก...
...ที่คนเรายังอยู่ได้...
...แม้หัวใจ..
...สลาย ไปแล้ว...
...หัวใจของริน...
...มันมีเขาจน เต็มเปี่ยมขนาดนั้น...
" คุโระยูคิซัง... ?? "
" จ๊ะ?? จ๊ะ? มีอะไรเหรอ ตายล่ะๆ ข้าเหม่อลอย แย่จัง " เจ้าหล่อนว่าขำๆ พลางทำท่าตลกๆหวังให้รินหัวเราะแต่ดูเหมือนเด็กสาวจะเส้นลึกในช่วงนี้...เลย ไม่ขำแค่ยิ้มนิดเดียว คนมากวัยกว่าเลยแป้ก..
" เหม่อ...เรื่องอะไรหรือคะ? "
" ก็...เปล่าหรอกจ้ะ ช่างมันเถอะ ข้าก็แค่คิดเรื่อยเปื่อย " อีกฝ่ายไม่ว่าอะไร มองออกไปข้างนอก ยิ้มบาง
" วันนี้อากาศดีจังเลยค่ะ ดีมากๆเลยด้วย " รินบอก คุโระยูคิยิ้มเมื่อมองออกไปข้างนอกเช่นกัน
" นั่นสินะจ๊ะ อากาศดีจริงๆ ตากผ้าตอนนี้ท่าจะดี เอากิโมโนของรินจังออกมาผึ่งแดดสิจ๊ะ? จะได้หอมกลิ่นแดด ข้าช่วย " คุโระยูคิเดินไปที่ตู้เก็บเสื้อผ้าของริน ทันทีที่เปิดตู้ก็ชะงัก หันมาหาริน
" รินจัง กิโมโนรินจังไปไหนหมดจ๊ะ? " ครั้งนี้รินยิ้ม ทั้งๆที่ไม่มีอะไรน่าขำสักนิด บางอย่างอันน่าหวาดหวั่น...แล่นเขาสู่หัวใจคุโระยูคิ
.
.
.
.
.
.
.
พู่กัน สีขาวถูกจุ่มลงบนหมึกก่อนจะจรดเส้นสายลายอักษรลงบนกระดาษกองโต เซ็ทโชมารุนั่งเขียนรายงานมาตั้งแต่เช้าหลังจากไปเยี่ยมโรคุโจแล้วเขาก็หมก ตัวทำงานไม่ได้ออกไปไหน สีหน้าท่าทางดูเหนื่อยล้าหลังจากกลับจากไปทำงานที่แผ่นดินใหญ่ แม้จะผ่านมาสองสามวันแล้วก็ตาม เขาก็ยังดูเหนื่อยล้า ไหล่หนักอึ้ง มีเพียงช่วงเดียวที่ได้พักคือการไปหารินในตอนกลางดึก เวลานั้นร่างสูงรู้สึกเลยว่าตัวเองได้พักผ่อนจริงๆ บางทีก็แปลกใจว่าทำไมรินถึงไม่โกรธที่ไปหา แต่พอถึงตอนนั้นสันชาติญาณก็ทำงานไปก่อนคำพูดเสียแล้ว เสียงเคาะประตูปลุกจากห้วงความคิดเฉียดๆของอสูรหนุ่ม ดมกลิ่นแว่บเดียวก็รู้ว่าใคร
" เข้ามาสิ " สิ้นคำ ร่างบางในกิโมโนตัดเองสีส้มอ่อนสวยก็มาหยุดตรงหน้า รินยืนอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มไม่ว่าอะไร หยิบสาสน์มาอ่านจากที่ตอนแรกเอาทิ้งไว้ตรงมุมด้วยไม่มอารมณ์อยาก่อาน อยากคิดแต่พอเห็นหน้าสาวนน้อยตรงหน้ามันก็ดูน่าอ่านอยู่นะ
" เจ้ามีอะไรหรือ ริน?? " เซ็ทโชมารุถาม รินยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
" ริน...มาลาค่ะ "
" ลา? ลาไปไหน " ชายหนุ่มวางสาส์นลงกับโต๊ะ เงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้า เธอเม้มริมฝีปากก่อนจะเอ่ยอีก
" ลาค่ะ...ลาไปอยู่ที่อื่น "
" ไปไหน? " เขาถามเสียงเครียด
" ไปอยู่ที่หมู่บ้านที่ท่านอินุยาฉะอยู่ค่ะ รินคิดมานานแล้วว่าอยากไปอยู่ที่นั้น " ร่างสูงผุดลุกพรวด
" ทำไมต้องไป! ที่นี่อยู่ไม่ได้หรือไง? " รินส่ายหน้า
" รินอยู่ไม่ได้ค่ะ... รินไม่รู้จะอยู่ที่นี้ในฐานะอะไร รินลำบากใจมานานมากๆแล้วนะคะ ท่านเซ็ทโชมารุคะ ได้โปรดให้รินไปเถอะค่ะ รินจะไม่ขออะไรให้มากไปกว่านี้อีกแล้ว " ชายหนุ่มถอนใจแรงๆ ปัดกองเอกสารที่จาเค็นเพิ่งจัดให้ระเนระนาดลงมา ก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่าง แค่มองแผ่นหลังรินก็รู้ว่าเซ็ทโมารุกำลังคิดใคร่ครวญมากมาย และแน่นอนไม่พอใจ เธอน้ำตาไหล
" รินขอสาบานว่ารินจะไม่บอกใคร เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้น...และไม่กี่คืนที่ผ่านมา มันจะตายไปพร้อมกับตัวของริน "
" แล้ว...ทาวะล่ะ? "
" ท่านทาวะจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของรินตลอดไปค่ะ "
" เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆเหรอริน? " ชายหนุ่มถามอีกครั้ง
" ไม่ได้ค่ะ รินอยู่ไม่ได้จริงๆ ที่นี่ไม่มีที่ให้รินอีกแล้ว ขอให้รินไปนะคะ " รินเดินไปกอดหลังอีกฝ่ายแน่น เซ็ทโชมารุเงียบไปหลังจากที่ได้ยินคำบอกลาของเด็กสาว หยดน้ำตาไหลเปียกเสื้อของอีกฝ่ายเป็นด่างดวง มือน้อยๆนั้นสั่นสะท้าน
" ลาก่อนนะคะ ท่านเส็ทโชมารุ ขอให้ท่านมีความสุขมากๆ "
" ริน... " ร่างสูงค่อยๆจับมือของรินเพียงเบาๆ น้ำเสียงนั้นหวีดหวิวเหลือเกิน
" ขอให้ท่านโรคุโจแข็งแรง ขอให้ท่านมีบุตรน่ารักๆ ขอให้ทุกๆคนมีความสุข อภัยให้รินที่ไม่อาจอยู่รับใช้ท่านได้นะคะ " เซ็โทโชมารุค่อยๆ ผละออกจากริน หันมายกมือเช็ดน้ำตาให้ก่อนจะกอดร่างเล็กบอบบางไว้กับอก หัวใจปวดร้าวเมื่อได้ยินคำลา ปวดร้าวจนตัวเองก็ไม่เข้าใจ นัยน์ตาสีทองอำพันมองริน เธอโตเป็นสาว สวยและน่ารัก เป็นตัวของตัวเอง
...ข้า เคยคิด...
...ว่าวันนึง...
...เจ้าคงปล่อยมือข้าไป...
...เพียงแต่ ไม่คิดว่ามัน...
...จะเร็วขนาดนี้...
" เจ้า...จะไป จริงๆเหรอ? "
" ค่ะ... ให้รินไปนะคะ ให้รินไปเถอะ รินอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว " เด็กสาวสั่นสะอื้นบอก... น้ำตาไหลพร่างพรูราวสายน้ำที่หลากหลั่นในยามน้ำหลาก อีกฝ่ายกอดเธอไว้แน่น ไม่อยากจะปล่อยออกไป ไม่อยากแม้แต่จะคลายวงแขน เพราะกลัว กลัวว่าหากปล่อยไปแล้วนั้นจะไม่มีวันได้เจออีก มือนี้จะไม่ได้สัมผัสเส้นผมสีสวย พวงแก้ม ริมฝีปาก
ไม่...อีกต่อ ไป...
" อยู่เถอะริน...อยุ่เถอะนะ " นี่อาจเป็นครั้งแรกที่อสูรหนุ่มเอ่ยปากร้องขอ หากรินใจแข็งเพราะเธอก็ไม่ต่างจากชายหนุ่ม ถ้าไม่ทำแบบนี้เธอจะติดอยู่ในบ่วงที่ไม่อาจถอนตัวไปได้ และอาจ...ทำร้ายทุกคนที่เธอรัก
" ริน...อยู่กับข้า อยุ่ข้างๆข้า... "
" รินไม่เคยขออะไรท่านเลย แต่ครั้งนี้รินขอ... ให้รินไปนะคะ ลาก่อนค่ะ " เหมือนภาพฝันเพียงชั่วครู่ เซ็ทโชมารุรั้งร่างระหงนั้นสวมกอดอีกครั้งแนบแน่นกว่าเก่า ก้มลงจุมพิตหวานละมุนราวอำลาก่อนที่รินจะวิ่งผละออกไปในอ้อมแขนหายลับไป ร่างสูงยืนนิ่ง เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไม?
...เคยคิดมาตลอด...
...ว่า ตัวเองเก่ง...
....ไม่เคยกลัว ไม่เคยสนใจใครหน้าไหน...
...แต่ตอน นี้...
...แม้แต่จะหาคำพูดดีๆ สักคำ...
...ทำอะไรสักอย่าง...
...เพื่อ รั้งเด็กคนนึง...
...ยังทำไม่ได้...
...นี่หรือ...
...จอมอสูร...
...น่า สมเพช...
เซ็ทโชมารุทรุดลงกับพื้น ยกมือกุมหัวหลบซ่อนสายตาตนเอง ความรู้สึกเหมือนอะไรหลายอย่างมันพังทลายลงไปในชั่วพริบตา พริบตาเดียวจริงๆที่รินจากไป สายใยบางอย่างที่เชื่อมต่อกันมาตลอดเกือบสิบปีเหมือนขาดลงเป็นเสมือนเส้น ด้ายที่ขาดอย่างไร้เสียง เงียบงันแต่เจ็บลึกไปถึงข้างใน เขายกมือกุมอก...ทำไม...ข้างในตรงนี้มันเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนอยากตะโกนออกมาดังๆ อยากทำอะไรไก็ได้เพื่อย้อนเวลาแก้ไขในสิ่งที่ทำลงไป แม้รู้ดีว่า...มันเป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าใครก็แก้ไขอดีตไม่ได้...
ไม่ มีแม้สักคน...
ข้าเพื่งรู้...
เจ้าเหมือนนกน้อย...
ที่พลัดจากอก แม่...
สักวัน...
เจ้าก็โบยบินจากข้าไป...
ไกลแสนไกล...
จะกัก ขัง จะเด็ดปีกยังไง..
เจ้าก็ไป...
จากข้า...
ตลอดกาล...
ริน เดินกลับมาที่ห้อง น้ำตาไหลอาบแก้มมาตลอดทาง หลายคนที่พบเจอ แปลกใจอยากถาม แม้จะมีคนถามรินก้ได้แต่ยิ้มให้ทั้งน้ำตา ไม่ตอบอะไร เธอเดินโซเซไร้ทิศกลับมาที่เรือนหลังเล็ก เรือนที่กำลังจะไม่ใช่ของเธออีกต่ไปในอีกไม่กี่ชั่วโมง เท้าอ่อนยวบราวกับจมสู่พื้นทราย หากเหมือนคนหลงทรายในทะเลทรายที่รู้ดีว่าแม้ยิ่งเดินก็ยิ่งจมดิ่ง ยิ่งกระหายน้ำ แต่ก็ต้องเดินต่อไปเพื่อหวังว่าหนทางข้างหน้าจะมี...น้ำให้...
ร่าง เล็กค่อยๆเลื่อนบานประตูออก จาเค็นกับคุโระยูคิอยู่ข้างใน กลางห้องมีห่อผ้าห่อไม่ใหญ่มากวาองยู่ ข้าวของอื่นๆที่แม้หลังจากวันที่เซ็ทโชมารุทำลายเสียหมด รุ่งขึ้นเขาก็ส่งมาคืนทั้งหมด ยังคงตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ...
" เจ้าริน " จาเค็นเอ่ยเรียก่อน น้ำตาของรินทำให้คนเก็นเศร้าสะท้อนใจนัก
" รินจัง...ขะ..ข้าเก็บเสื้อผ้าที่เหลือให้แล้วนะ " คุโระยูคิบอก มือนั้นสั่นน้อยๆ
" ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ "
" เจ้าริน อยู่ที่นี่เถอะ เจ้าอยู่ที่นี่มาหลายปี อยู่ต่อเถอะนะ เรื่องที่เจ้าจะพูดเรื่องของเจ้ากับท่านเซ็ทโชมารุน่ะ ข้ารู้จากคุโระยูคิแล้ว ข้าจะช่วย " เด็กสาวสั่นหน้า เดินมาจับมือเล็กๆของจาเค็น
" รินขอบคุณท่านจาเค็น... ท่านเมตตารินมากเหลือเกิน คอยอบรมสั่งสอนมาตลอดเวลา รินขอบคุณนะคะ สักวันรินคงได้ตอบแทน " คนมากวัยกว่าน้ำตารื้นน้ำ...ก่อนจะหันหนีไปเพราะไม่อยากเอ่ยอะไรไปมากกว่า นี้แล้ว
" รินจัง ขอร้อง.. " บ่าวสาวขอร้องทั้งน้ำตา แต่รินตัดสินใจแน่วแน่ เธอกอดคุโระยูคิไว้แน่น
" ริน...เห็นแม่ตายต่อหน้า แต่ตอนนั้นรินเด็กรินแทบจำท่านไม่ได้ จำได้ว่ารูปร่างสูงโปร่งคล้ายคุโระยูคิ นอกนั้นรินจำไม่ได้เลย รินมีแต่พี่ชาย รินไม่เคยมีพี่สาว ไม่นึกเลยว่าวันนึงรินจะได้มีโอากาสมีคุโระยูคิซังอยู่ข้างๆ รินมีความสุขท่านเหมือนแม่ เหมือนพี่สาวคอยดูแลรินในทุกๆเรื่อง... รินขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ " คนผมดำแซมขาวกอดตอบริน น้ำตาไหลเหมือนกัน ยกมือลูบผมที่ยาวนุ่มสลวยนั้น
" รินจัง ไปแล้วส่งข่าวมาบ้างนะจ๊ะ ส่งมาหากันบ้าง "
" ค่ะ คุโระยูคิซัง รินมีอีกเรื่องจะขอร้อง...ได้ไหมคะ? "
" ได้สิจ๊ะ ว่ามาเถอะ " รินยิ้มบาง เอื้อมมือไปหยิบกรรไกรส่งให้พี่สาวคนใช้ คุโระยูคิงง...
" ตัดผม...ให้รินหน่อยนะคะ ให้สั้นประมาณเลยต้นคอไปสักหน่อย ได้ไหมคะ? "
" รินจัง แต่รินจังอุตส่าห์เลี้ยงผม ...มาขนาดนี้ " จาเค็นหันมามอง ไม่เข้าใจแต่รินพยักหน้าก่อนจะหันหลังให้ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำนั้นทิ้งตัวสวยราวระลอกคลื่นสีนิลกาฬ คุโระยูคิมองหน้าจาเค็นที่พยักหน้าตอบ
" ตัดเถอะ มัน...หมายถึงการเริ่มต้นใหม่ " หญิงสาวเม้มปากก่อนค่อยๆลงมือตัดผมให้นายสาวอย่างระวัง มือสั่นหากไม่ทำให้ผมที่ตัดเสียไปแม้แต่น้อย เสียงกรรไกร เส้นผมที่ปลิวให้เห็น รินหลับตาลง กล้ำกลืนน้ำตาให้เข้าไปในอก ที่เปรอะแก้มก็ปาดออกเสีย เรียบ นิ่งเฉยเสียทุกอย่างที่เจอมา ละทิ้งไปเถอะ...
...ข้าขอเริ่มต้นใหม่..
...แม้...
...ไม่ มีท่าน...
..น่าแปลก...
...ที่คนเรายังอยู่ได้...
...แม้หัวใจ..
...สลาย ไปแล้ว...
มือ บางกำรั้งสายบังเหียนบังคับม้าลูกครึ่งมังกรสองหัวอย่างชำนาญ สายลมพัดผ่านใบหน้านวลที่แม้มีคราบน้ำตาแต่ก็แน่วแน่ พระพายลอดระลำคอระหงที่ไม่มีเส้นผมยาวเทียมเท้าอีกต่อไป มีเพียงเส้นผมที่ระคอเท่านั้นเอง รินขี่อะอุนแหวกผ่านหมู่เมฆหนาสีขาวสะอาด และท้องฟ้า เหมือนครั้งนึงที่เคยทำ อะอุนเองก็แสนรู้เหมือนเช่นทุกครั้ง เพียงบอก ก็ไปในทุกที่ที่รินต้องการ หมู่บ้านมนุษย์เป็นฉากเบื้องล่างดูเล็กกระจิดริดไปเสียหมด สิ่งที่ติดตัวเด็กสาวมามีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ...
" อะอุน...อีกนิดนนะ จะถึงแล้ว ข้าคง...จำไม่ผิด " อะอุนร้องรับ กระโจนทะยานขึ้นฟ้า ไปในทิศทาง หางสะบัดส่าย รินหัวเราะออกมานิดหน่อย
" ข้าไปผิดทางสินะ ขอบใจนะ " ทั้งสองหัวมองหน้ากันก่อนที่อะจะหันมาเลียแก้มรินเบา เด็กสาวยิ้ม ลูบหัว
" ปลอบใจข้า...ใจดีจังเลยนะ นั่นไง ใช่หมู่บ้านนั่นไหม? " มือเล็กชี้ไปทางหมู่บ้านนึงที่ดูเผินก็คงเหมือนหมู่บ้านทั่วๆไป แต่มันพิเศษสักหน่อยเท่านั้นเองสำหรับรินในตอนนี้ อะอุนค่อยๆร่อนตัวลงมาถึงพื้นอย่างปลอดภัย ร่างบางค่อยๆก้าวลงมาพร้อมกับห่อผ้า
" ...ถึงแล้ว ขอบคุณมากนะ อะอุน ขอบคุณ เสร็จธุระแล้วล่ะ ขอบใจที่มาส่งนะ " รินก้มลงเอาศีรษะแปะกับสองหัวของอะอุนเบาๆ หันหลังจะเดินออกไป
" กรรร " อะอุนร้อง พลางงับชายแขนเสื้อรินเอาไว้ ดวงตาของอสูรร้ายอ้อนไม่ให้รินไป เธอยิ้มเศร้า
" กลับไปเถอะนะ ท่านจาเค็นอุตส่าห์ยอมฟังที่ข้าขอให้ยืมเจ้ามาส่งข้า ...พอแล้วล่ะ ...อะอุน สักวันเราคงได้เจอกันอีกนะ " สัตว์อสูรร้องเบาๆก่อนยอมปล่อย ทั้งๆที่ความจริงมันอยากจะเอารินกลับไปที่ปราสาทแท้ๆ แต่ร่างเล็กของรินก็หายลับไปแล้ว...มันมองหน้ากันอยู่ครู่ แล้วจึงทะยานกลับปราสาทไปอย่างอาลัย รินมองส่งจากในพุ่มไม้ไม่ไกล ...
...เท่า กับว่า...
...มันจบแล้วจริงๆ...
รินมอง...หากจะเรียกอะอุนตอน นี้ก็ยังคงทัน เธอยังกลับไปได้ กลับไปในที่ที่เธอจะสะดวกสบาย หากไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ร่างระหงผินมองไปอีกทาง หมู่บ้านอยู่ไม่ไกลเลย เธออยู่บนทางเลือกของการทดสอบจิตใจอีกครั้ง เวลานั้นมีไม่มากแค่ก้าวข้าออกไปทางใดทางนึง สายลมพัด...รินสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเลือกทางเดินของตนเอง... เดินไปยังหมู่บ้านมนุษย์ ที่นี่ต่างหาก...ที่เธอควรจะอยู่
...อยู่ใน ที่ที่สมควรอยู่...
...ทำในสิ่งที่สมควรทำ...
...และไม่รักในสิ่งที่ ไม่สมควรจะรัก...
...นี่คือสิ่งที่ข้าเลือก...
...และไม่มีวันหันหลัง กลับแล้ว...
...TBC....
> < สวัสดีปีใหม่ค่ะ ท่านผู้อ่านทุกท่านนนนนนนนนนน แอร๊ยยยยยยย (โดนรุมเหยียบ) ง่า...จริงๆต้องบอกขอโทษที่เนอะ = v = แฮะๆ (กีโต้ลอยปะทะหัว)
ก็ เอ่อ...โผล่มาแบบด้านๆอ่ะคะ ตามฉบับลงไหดองเค็ม สงสารคนอ่านเถอะค่าาา จบมาจปีแล้วยังหางานไม่ได้เลยยย เล่นคอมมาก หม่ามี๊คงถวายผาง แฮะๆ คือตอนนี้ก็นับว่าคนเขียนพอไหวกับชีวิตค่ะ ต้องไปเรื่อยๆเสียแล้ว ไขว้เขวอะไรตลอดๆ ยังดีนะปีที่แล้วสอบกพ. ผ่านไม่งั้นคงโดนฆ่าหมกป่าไปแล้ว รอสอบกทม. เกรงว่าจะยุ่งมากกว่านี้ ก็เลยเร่งปั่นในช่วงจังหวะนี้ มุ่งมั่นกับงานทางสายราชการล่ะค่ะ > < (หลังจากไปฝึกงานที่กระทรวงวัฒนธรรมแล้วแล้วปลาบปลื้มมาก มันเหมาะอะไรกับเราขนาดนี้) ก็จะพยายามให้จบภายในปีนี้ค่ะ เร็วสุดอาจครึ่งปีนี้ แฮะๆ = w = แถมโดนน้ำท่วมกับเขาด้วยนะคะเนี่ย สายไหมค่ะสายไหม คนเขียนอยู่สายไหม ได้เจอยัยป้าน้ำพร้อมพลพรรค ทั้งหอยเชอร์รี่ ปลา ปู แถมพี่เข้อีกตัวว่าหลุดมาหลอนจนประสาทจะกิน TT ^ TT เลยไม่ได้ปั่นมาเท่าที่ควรเลย ขอโทษจริงๆนะคะ แถมตอนนี้สั้นเสียด้วย TT __ TT ขอโทษนะคะ ไม่เคยกะระยะได้เป๊ะๆเลยสักที
ก็คงไม่มีอะไรคุยมาก ชักง่วงๆ @ __ @ ขอตัวไปนอนดีกว่า และก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ยังอ่านยังเมนท์ให้ มีกำลังใจทุกครั้งเลยค่ะ > 3 < (แต่ดองนาน??? คริคริ ไม่ช่ายยยย)
ตัวอย่างตอน ต่อไปค่ะ
บทสนทนาของสามีภรรยา
" ท่านพี่...ไม่คิดจะไปตามรินจังกลับมาหรือคะ "
ความอาวรณ์ที่ตัด ไม่ขาด
" ตอนนี้ท่านเซ็ทโชมารุจะทำอะไรอยู่นะ "
เรื่อง เล่าจากกาลก่อน
" ข้ารักแม่เจ้าในฐานะภรรยา ในฐานะพี่สาวที่คุ้นเคยกันมาแต่เด็ก แต่กับนางผู้นั้นต่างออกไป นางเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณข้า ข้าเป็นส่วนหนึ่งของวิญณาณนาง เราเป็นซึ่งวิญญาณของกันและกัน "
ค่ะ ขออวยพรให้ท่านผู้อ่านทุกท่านมีความสุขนะคะ รักทุกคนค่ะ (กราบงามๆ)
Tags: fiction, inu, inuyasha, rin, sesshoumaru, yasha, ฟิคชั่น, ริน, อินุยาฉะ, เซ็ทโชมารุ3 Comments
